[प्राकारेण परिक्षिप्तं सौवर्णेन समन्ततः। सर्वरत्नद्युतिमता सर्वोद्यानवता तथा
सर्व बाजूंनी सोन्याच्या भिंतीने वेढलेले, सर्व प्रकारच्या रत्नांनी चमकणारे आणि विविध बगिच्यांनी सजलेले असे ते स्थान होते.
शैलादभ्युच्छ्रयवता चयाट्टालकशोभिना। द्वारतोरणनिर्व्यूहध्वजसंवाहशोभिना
डोंगरासारखी उंची असलेले, मनोऱ्यांनी शोभलेले, दारं, कमानी, रचना आणि ध्वजांनी उजळलेले असे ते नगर होते.
विलासिनीभिरत्यर्थं नृत्यन्तीभिः समन्ततः। वायुना धूयमानाभिः पताकाभिरलंकृतम्
सर्व बाजूंनी नाचणाऱ्या रमणीय स्त्रियांनी आणि वाऱ्याने फडफडणाऱ्या पताकांनी ते नगर अत्यंत सुंदरपणे सजले होते.
धनुष्कोटिमवष्टभ्य वक्रभावेन बाहुना। पश्यमानः सखेदेन द्रविणाधिपतेः पुरम् ।।]
त्याने आपल्या वाकड्या हाताने धनुष्याचा टोक घट्ट पकडून, उत्कंठेने आणि आनंदाने धनदाच्या नगराकडे पाहिले.
मोदयनसर्वभूतानि गन्धमादनसंभवः। सर्वगन्धवहस्तत्र मारुतः सुसुखो ववौ
गंधमादन पर्वतावरून वाहणारा, सर्व प्रकारचे सुगंध घेऊन येणारा, अत्यंत सुखद असा वारा तिथे वाहत होता आणि सर्व जीवांना आनंद देत होता.
चित्रा विविधवर्णाभाश्चित्रमञ्जरिधारिणः। अचिन्त्या विविधास्तत्र द्रुमाः परमशोभिनः
तिथे अनेक रंगांचे आणि अद्भुत फुलांनी बहरलेले, कल्पनेपलीकडचे आणि अत्यंत सुंदर असे झाडे उभी होती.
रत्नजालपरिक्षिप्तं चित्रमाल्यविभूषितम्। राक्षसाधिपतेः स्थानं ददृशे भरतर्षभः
रत्नांच्या जाळ्यांनी वेढलेले आणि सुंदर हारांनी सजलेले, राक्षसाधिपतीचे निवासस्थान भरतश्रेष्ठाने पाहिले.
गदाखङ्गधनुष्पाणिः समभित्यक्तजीवितः। भीमसेनो महाबाहुस्तस्थौ गिरिवाचलः
महाबली भीमसेन गदा, खड्ग आणि धनुष्य हातात घेऊन, जीवाची पर्वा न करता डोंगरासारखा अचल उभा राहिला.
ततः शङ्खमुपाध्माय द्विषतां रोमहर्षणम्। ज्याघोषं तलशब्दं च कृत्वा भूतान्यमोहयत्
मग त्याने शंख फुंकला, ज्याचा आवाज शत्रूंच्या अंगावर रोमांच आणणारा होता; धनुष्याची टणत्कार आणि तळ्यांचा आवाज करून त्याने सर्व जीवांना गोंधळून टाकले.
ततः प्रहृष्टरोमाणस्तं शब्दमभिदुद्रुवुः। यक्षराक्षसगन्धर्वाः पाण्डवस्य समीपतः
मग यक्ष, राक्षस आणि गंधर्व, आनंदाने अंगावर रोमांच आलेले, त्या आवाजाकडे धावत जाऊन पांडवाजवळ आले.
गदापरिघनिस्त्रिंशशूलशक्तिपरश्वथाः। प्रगृहीता व्यरोचन्त यक्षराक्षसबाहुभिः
गदा, लोखंडी सळई, तलवारी, भाले आणि कुऱ्हाडी यक्ष-राक्षसांच्या हातात चमकत होत्या.
ततः प्रववृते युद्धं तेषां तस्य च भारत
मग, हे भरता, त्यांच्यात आणि त्याच्यात युद्ध सुरू झाले.
तैः प्रयुक्तान्महामायैः शूलशक्तिपरश्वथान्। भल्लैर्भीमः प्रचिच्छेद भीमवेगतरैस्ततः
त्यांनी टाकलेल्या मायावी भाले, शूल, कुऱ्हाडी भीमाने वाऱ्यापेक्षाही जलद बाणांनी छाटून टाकल्या.
अन्तरिक्षगतानां च भूमिष्ठानां च गर्जताम्। शरैर्विव्याध गात्राणइ राक्षसानां महाबलः
आकाशात आणि जमिनीवर गर्जना करणाऱ्या राक्षसांच्या अंगावर महाबली भीमाने आपल्या बाणांनी वार केले.
शोणितस्य ततः पेतुर्घनानामिव भारत।' गात्रेभ्यः प्रच्युता धारा राक्षसानां समन्ततः'। स लोहितमहावष्टिमभ्यवर्षन्महाबलः
मग, हे भरता, सर्व बाजूंनी राक्षसांच्या अंगातून रक्ताच्या धारांप्रमाणे पाऊस पडू लागला; महाबली भीमाने त्यांना रक्ताच्या मोठ्या सरींनी भिजवले.
गदापरिघपाणीनां रक्षसां कायसंभवा। कायेभ्यः प्रच्युता धारा राक्षसानां समन्ततः
गदा आणि लोखंडी सळई हातात असलेल्या राक्षसांच्या अंगातून सर्व बाजूंनी रक्ताच्या धारांप्रमाणे प्रवाह वाहू लागले.
भीमबाहुबलोत्सृष्टैरायुधैर्यक्षरक्षसाम्। विनिकृत्तानि दृश्यन्ते शरीराणि शिरांसि च
भीमाच्या बलवान हातांनी फेकलेल्या शस्त्रांनी छाटलेली यक्ष-राक्षसांची शरीरं आणि डोकी सर्वत्र विखुरलेली दिसत होती.
प्रच्छाद्यमानं रक्षोभिः पाण्डवं प्रियदर्शनम्। ददृशुः सर्वभूतानि सूर्यमभ्रगणैरिव
राक्षसांनी वेढलेला असूनही, सर्व जीवांना प्रिय असलेला पांडव सूर्य जसा ढगांनी झाकला जातो तसा दिसत होता.
स रश्मिभिरिवादित्यः शरैररिनिपातिभिः। सर्वानार्च्छन्महाबाहुर्बलवान्सत्यविक्रमः
तो बलवान आणि सत्यप्रतिज्ञ महाबाहू, आपल्या शरांनी शत्रूंवर वर्षाव करत होता, जणू काही सूर्य आपल्या किरणांनी चमकत असावा.
अभितर्जयमानाश्च रुवन्तश् महारवान्। सन्नाहं भीमसेनस्य ददृशुः सर्वराक्षसाः
ते सर्व राक्षस भीमसेनाचा युद्धासाठी साज चढवताना मोठ्या आवाजात गर्जना करत धमकावत होते.
ते हि विक्षतसर्वाङ्गा भीमसेनभयार्दिताः। भीममार्तस्वरं चक्रुर्विप्रकीर्णमहायुधाः
भीमसेनाच्या भीतीने आणि सर्व अंगावर घाव बसल्याने, त्यांची मोठी शस्त्रे विखुरली गेली आणि ते वेदनेने ओरडू लागले.
उत्सृज्य ते गदाशूलानसिशक्तिपरश्वथान्। दक्षिणां दिशमाजग्मुस्त्रासिता दृढधन्वना
मजबूत धनुर्धारीची भीती वाटून, त्यांनी आपली गदा, शूल, तलवार, भाला आणि कुऱ्हाड टाकून दिली आणि दक्षिण दिशेकडे पळाले.
तत्र शूलगदापाणिर्व्यूढोरस्को महाभुजः। सखा वैश्रवणस्यासीन्मणिमान्नाम राक्षसः
तेथे विशाल छातीचा, बलवान बाहू असलेला, शूल आणि गदा हातात घेतलेला, वैश्रवणाचा मित्र मणिमान नावाचा राक्षस उभा होता.
दर्शयन्स प्रतीकारं पौरुषं च महाबलः। स तान्दृष्ट्वा परावृत्तान्स्मयमान इवाब्रवीत्
तो बलाढ्य राक्षस, आपली शौर्य आणि प्रतिकार दाखवत, त्यांना मागे वळताना पाहून हसल्यासारखा बोलू लागला.
एकेन बहवः सङ्ख्ये मानुषेण पराजिताः। प्राप्य वैश्रवणावासं किं वक्ष्यथ धनेश्वरम्
एका माणसाने इतक्या लोकांना युद्धात हरवले, तर वैश्रवणाच्या निवासस्थानी पोहोचल्यानंतर तुम्ही धनाधिपतीला काय सांगणार?
एवमाभाष् तान्सर्वानभ्यवर्तत राक्षसः। शक्तिशूलगदापाणिरभ्यधावत्स पाण्डवम्
असे सर्वांना बोलून, तो राक्षस शूल, गदा आणि भाला हातात घेऊन पांडवाकडे धावला.
तमापतन्तं वेगेन प्रभिन्नमिव वारणम्। वत्सदन्तैस्त्रिभिः पार्श्वे भीमसेनः समार्दयत्
तो वेगाने धावत येताना, जणू काही उन्मत्त हत्तीच असावा, तेव्हा भीमसेनाने आपल्या तीन तीक्ष्ण वारांनी त्याच्या बाजूला जबरदस्त घाव घातला.
मणिमानपि संक्रुद्धः प्रगृह्य महतीं गदाम्। प्राहिणोद्भीमसेनाय परिगृह्य महाबलः
मणिमान संतापून, मोठी गदा उचलून ती भीमसेनावर फेकली.
विद्युद्रूपां महाघोरामाकाशे महतीं गदाम्। शरैर्बहुभिरानर्छद्भीमसेनः शिलाशितैः
ती गदा जणू आकाशात वीज चमकत असल्यासारखी भयंकर होती, भीमसेनाने अनेक दगडाच्या टोकाचे बाण सोडून तिच्यावर वार केले.
प्रत्यहन्यन्त ते सर्वेगदामासाद्य सायकाः। न वेगं धारयामासुर्गदावेगस्य वेगिताः
ते सर्व बाण गदीवर आदळले, पण त्या गदीच्या वेगापुढे ते टिकू शकले नाहीत.