यदाऽश्रौषं लोकहिताय कृष्णं शमार्थिनमुपयातं कुरूणाम्। शमं कुर्वाणमकृतार्थं च यातं तदा नाशंसे विजयाय संजय।। 199
कृष्णाने कौरवांकडे जगाच्या भल्यासाठी शांततेची मागणी केली आणि प्रयत्न करूनही अपयशी परतला, हे जेव्हा मी ऐकलं, संजय, तेव्हाही मला विजयाची आशा राहिली नाही.
बुद्धिं कृतां निग्रहे केशवस्य। तं चात्मानं बहुधा दर्शयानं तदा नाशंसे विजयाय संजय
जेव्हा मला कळलं की केशवाने आपली बुद्धी संयमात ठेवायचं ठरवलं आणि त्याने स्वतःला अनेक रूपांत दाखवलं, तेव्हा संजय, मला विजयाची आशा राहिली नाही.
यदाऽश्रौषं वासुदेवे प्रयाते रथस्यैकामग्रतस्तिष्ठमानाम्। आर्तां पृथां सान्त्वितां केशवेन तदा नाशंसे विजयाय संजय
जेव्हा मला ऐकायला आलं की वासुदेव रथाच्या पुढे उभा राहून निघून गेला आणि दुःखी कुंतीला केशवाने धीर दिला, तेव्हा संजय, मला विजयाची आशा वाटली नाही.