स शक्रवद्दानवदैत्यसङ्घान् विक्रम्य जित्वा च रणेऽरिसङ्घान्। विगाह्यतां पुष्करीणीं जितारिः कामं स जग्राह ततोऽम्बुजानि
जसा इंद्र दानव आणि दैत्यांच्या सैन्याचा पराभव करतो, तसा शत्रूंचा पराभव करून, तो विजेता तळात उतरला आणि मनमुराद कमळं तोडू लागला.
ततः स पीत्वाऽमृतकल्पमम्भो भूयो बभूवोत्तमवीर्यतेजाः। उत्पाट्य जग्राह ततोऽम्बुजानि सौगन्धिकान्युत्तमगन्धवन्ति
मग त्या अमृतासारख्या पाण्याचा आस्वाद घेतल्यावर, तो आणखी तेजस्वी आणि सामर्थ्यवान झाला; आणि तिथून सुगंधी, उत्तम सौगंधिक कमळं तोडली.
ततस्तु ते क्रोधवशाः समेत्य धनेश्वरं भीमबलप्रणुन्नाः। भीमस्य वीर्यं च बलं च संख्ये यथावदाचख्युरतीव दीनाः
मग भीमाच्या बळाने पछाडलेले, रागाने भरलेले ते राक्षस एकत्र येऊन धनाच्या स्वामीकडे गेले आणि युद्धात भीमाचं शौर्य आणि सामर्थ्य जसं घडलं तसं दुःखी होऊन सांगितलं.
तेषां वचस्तत्तु निशाम्य देवः प्रहस्य रक्षांसि ततोऽभ्युवाच। गृह्णातु भीमो जलजानि कामं कृष्णानिमित्तं विदितं ममैतत्
त्यांचं बोलणं ऐकून, तो देव हसला आणि राक्षसांना म्हणाला: 'भीमाला हवी तितकी कमळं घ्यायला द्या; हे सर्व कृष्णेसाठी आहे, हे मला माहीत आहे.'
ततोऽभ्यनुज्ञाय धनेश्वरं ते जग्मुः कुरूणां प्रवरं विरोषाः। भीमं च तस्यां ददृशुर्नलिन्यां यथोपजोषं विहरन्तमेकम्
धनसंपत्तीच्या अधिपतीला परवानगी घेऊन, त्या कुरुकुळातील शूरवीरांनी तिथून प्रस्थान केलं. त्या कमळाच्या सरोवरात त्यांनी भीमाला एकट्याला मनसोक्तपणे विहार करताना पाहिलं.
ततस्तानि महार्हाणि दिव्यानि भरतर्षभ। बहूनि बहुरूपाणि विरजांसि समाददे
मग, भरतवंशातील श्रेष्ठा, त्याने अनेक प्रकारची, अनमोल आणि दिव्य अशी, निरागस कमळं गोळा केली.
ततो वायुर्महाञ्शीघ्रो नीचैः शर्करकर्षणः। प्रादुरासीद्वरस्पर्शः संग्राममभिचोदयन्
तेव्हा एक मोठा आणि वेगवान वारा, खालून गोट्या ओढत, अद्भुत स्पर्श असलेला, युद्धाला प्रवृत्त करणारा, अचानक उठला.
पपात महती चोल्का सनिर्घाता महाभया। निष्प्रभश्चाभवत्सूर्यंश्छन्नरश्मिस्तमोवृतः
एक मोठी आणि भयंकर उल्का, गडगडाटासह, भीती निर्माण करत खाली पडली; सूर्याचा तेज कमी झालं, त्याच्या किरणांवर अंधार पसरला.
निर्घातश्चाभवद्भीमो भीमे विक्रममास्थिते। चचाल पृथिवी चापि पांसुवर्षं पपात च
भीमाने धाडसाने उभं राहताच प्रचंड गडगडाट झाला; पृथ्वी हलली आणि धुळीचा पाऊस पडू लागला.
सलोहिता दिशश्चासन्खरवाचो मृगद्विजाः। तमोवृतमभूत्सर्वं न प्राज्ञायत किंचन
दिशा रक्तवर्णी झाल्या, प्राणी आणि पक्षी कर्कश आवाजात ओरडू लागले; सर्वत्र अंधार पसरला आणि काहीच दिसेना.
[अन्ये च बहवो भीमा उत्पातास्तत्र जज्ञिरे ।।] तदद्भुतमभिप्रेक्ष्य धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः। उवाच वदतां श्रेष्ठः कोऽस्मानभिभविष्यति
[इतरही अनेक भयंकर अपशकुन तिथे घडले.] हे अद्भुत दृश्य पाहून, धर्मपुत्र युधिष्ठिराने, श्रेष्ठ वक्त्यांपैकी एक, विचारलं: 'आपल्यावर कोण मात करणार?'
सज्जीभवत भद्रं वः पाण्डवा युद्धदुर्मदाः। यथा रूपाणि पश्यामि सुव्यक्तो नः पराक्रमः
'पांडवांनो, युद्धात पराक्रमी असणाऱ्यांनो, सज्ज व्हा! तुम्हाला शुभ होवो! मी हे चिन्हं पाहतोय, आपला शौर्य स्पष्टपणे दाखवायला हवं.'
एवमुक्त्वा ततो राजा वीक्षांचक्रे समन्ततः। अपश्यमानो भीमं तु धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः
असं सांगून राजा सर्वत्र पाहू लागला; पण धर्मपुत्र युधिष्ठिराला भीम कुठेच दिसला नाही.
ततः कृष्णां यमौ चापि समीपस्थानरिंदमः। पप्रच्छ भ्रातरं भीमं भीमकर्माणमाहवे
मग शत्रूंचा संहार करणाऱ्या राजाने, जवळ असलेल्या कृष्णा आणि दोन्ही यमांना विचारलं, 'भीम, जो भीषण कृत्य करणारा आहे, तो कुठे आहे?'
कच्चिन्न भीमः पाञ्चालि किंच कृत्यं चिकीर्षति। कृतवानपि वा वीर साहसं साहसप्रियः
'भीम द्रौपदीसोबत आहे का? तो काय करायला निघाला आहे? की तो धाडसी कामे आवडणारा वीर, आधीच काही साहस करून बसला आहे का?'
इमे ह्यकस्मादुत्पाता महासमरशंसिनः। दर्शयन्तो भयं तीव्रं प्रादुर्भूताः समन्ततः
'हे अचानक आलेले अपशकुन, सर्वत्र मोठ्या युद्धाची चाहूल देतात, आणि ती तीव्र भीती दाखवत आहेत.'
तं तथावादिनं कृष्णा प्रत्युवाच मनस्विनी। प्रिया प्रियं चिकीर्षन्ती महिषी चारुहासिनी
त्याचं असं बोलणं ऐकून, कृष्णा, बुद्धिमान आणि सुंदर हास्य असलेली, प्रियाला आनंद देण्याची इच्छा असलेली राणी, उत्तर देऊ लागली:
यत्तत्सौगन्धिकं राजन्नाहृतं मातरिश्वना। तन्मया भीमसेनस्य प्रीतयाऽद्योपपादितम्
'राजा, जो सुगंधी कमळ वायुदेवतेने आणला, तो आज मला भीमसेनाच्या प्रेमामुळे मिळाला आहे.'
अपि चोक्तो मया वीरो यदिपश्येर्बहून्यपि। तानि सर्वाणअयुपादाय शीघ्रमागम्यतामिति
'आणि मी त्या वीराला असंही सांगितलं होतं: जर तुला आणखी बरीच दिसली, तर ती सर्व पटकन घेऊन ये.'
स तु नूनं महाबाहुः प्रियार्थं मम पाण्डवः। प्रागुदीचीं दिशं राजंस्तान्याहर्तुमितो गतः
'नक्कीच, तो बलवान पांडव माझ्या आनंदासाठी, राजा, या ठिकाणाहून पूर्वोत्तर दिशेला ती कमळं आणायला गेला आहे.'
उक्तस्त्वेवं तया राजा यमाविदमथाब्रवीत्। गच्छाम सहितास्तूर्णं येन यातो वृकोदरः
ती असं म्हणताच, राजाने यमांना सांगितलं: 'चला, आपण सर्वजण लवकर जाऊ, जिथे वृकोदर गेला आहे.'
वहन्तु राक्षसा विप्रान्यथाश्रान्तान्यथाकृशान्। त्वमप्यमरसंकाश वह कृष्णां घटोत्कच
राक्षसांनी ब्राह्मणांना, ते थकले असोत किंवा दुर्बल असोत, उचलून घ्यावं; आणि तू, घटोत्कच, देवांसारखा सामर्थ्यशाली, कृष्णालाही घेऊन चल.'
व्यक्तं दूरमितो भीमः प्रविष्ट इतिमे मतिः। चिरं चतस्य कालोऽयं स च वायुसमो जवे
मला हे स्पष्ट दिसतंय की भीम इथून खूप दूर गेला आहे; बऱ्याच वेळ झाला, आणि तो वाऱ्यासारखा वेगवान आहे.
तरस्वी वैनतेयस्य सदृशो भुवि लङ्घने। उत्पतेदपिचाकाशं निपतेच्चयथेच्छकम्
तो पृथ्वीवर उडी मारण्यात गरुडासारखा चपळ आहे; तो हवेतही उडू शकतो आणि जिथे हवे तिथे उतरू शकतो.
तमन्वियाम भवतां प्रभावाद्रजनीचराः। पुरा स नापराध्नोति सिद्धानां ब्रह्मवादिनाम्
आपल्या सामर्थ्यामुळे, रात्रभर फिरणाऱ्यांनो, आपण त्याचा पाठलाग करूया, कारण तो सिद्ध आणि वेदज्ञ ब्राह्मणांना काही हानी पोहोचवू नये.
तथेत्युक्त्वा तु ते सर्वेहैडिम्बप्रमुखास्तदा। उद्देशज्ञाः कुबेरस्य नलिन्या भरतर्षभ
हे ऐकून, कुबेराच्या प्रदेशांची माहिती असलेल्या हिडिंबाच्या पुढाकाराने सगळ्यांनी 'तसेच करू' असे म्हटले, हे भरतश्रेष्ठ.
आदाय पाण्डवांश्चैव तांश्च विप्राननेकशः। लोमशेनैव सहिताः प्रययुः प्रीतमानसाः
पांडव आणि अनेक ब्राह्मण, तसेच लोमश यांच्यासह, आनंदाने निघाले.
ते सर्वे त्वरिता गत्वा ददृशुस्तत्र कानने। पद्मसौगन्धिकवतींनलिनीं सुमनोरमाम्
सर्वजण लवकरच तिथल्या जंगलात पोहोचले आणि सुगंधी कमळांनी भरलेली सुंदर सरोवर पाहिली.
तं च भीमं महात्मानं तस्यास्तीरे व्यवस्थितम्। ददृशुर्निहतांश्चैव यक्षांश्च विपुलेक्षणान्
तेथे त्यांनी मोठ्या आत्म्याचा भीम त्या सरोवराच्या काठावर उभा असलेला पाहिला, आणि मोठ्या डोळ्यांचे मारलेले यक्षही पाहिले.
भिन्नकायाक्षिबाहूरुन्संचूर्णितशिरोधरान्। तं च भीमं महात्मानं तस्यास्तीरे व्यवस्थितम्
त्यांच्या शरीराचे, डोळ्यांचे, हातांचे आणि मांड्यांचे तुकडे झालेले, डोकी आणि माने चुरडलेल्या; आणि तो मोठ्या आत्म्याचा भीम त्या सरोवराच्या काठावर उभा होता.