रामपत्नीकृते येन शतयोजनविस्तृतः। सागरः प्लवगेन्द्रेण क्रमेणैकेन लङ्घितः
रामाच्या पत्नीच्या शोधासाठी त्या वानरराजाने शंभर योजन रुंद समुद्र एका उडीत ओलांडला.
स मे भ्राता महावीर्यस्तुल्योऽहं तस् तेजसा। बले पराक्रमे युद्धे शक्तोऽहं तव निग्रहे
माझा तो भाऊ फार पराक्रमी आहे; मी त्याच्या तेजात त्याच्या बरोबरीचा आहे. बळ, शौर्य आणि युद्धात मी तुला सहज जिंकू शकतो.
इमं देशमनुप्राप्तः कारणेनास्मि केनचित्।' उत्तिष्ठ देहि मे मार्गं पश्य मे चाद्य पौरुषम्। मच्छासनमकुर्वाणं त्वां वा नेष्ये यमक्षयम्
मी या ठिकाणी एका कारणासाठी आलो आहे. उठ, मला वाट दे, आणि आज माझे सामर्थ्य पाहा. जर तू माझ्या आज्ञेला मान दिली नाहीस, तर तुला यमाच्या लोकात पाठवीन.
विज्ञाय तं बलोन्मत्तं बाहुवीर्येण दर्पितम्। हृदयेनावहस्यैनं हनूमान्वाक्यमब्रवीत्
त्याच्या बळावर गर्विष्ठ आणि बाहूच्या शक्तीवर माजलेला आहे हे ओळखून, हनुमानाने मनात हसत त्याला उत्तर दिले.
प्रसीद नास्ति मे शक्तिरुत्थातुं जरयाऽनघ। ममानुकम्पया त्वेतत्पुच्छमुत्सार्य गम्यताम्
कृपा कर, मला म्हातारपणामुळे उठता येत नाही, हे निष्पापा. माझ्यावर दया दाखवून, माझे शेपूट बाजूला सार आणि पुढे जा.
[एवमुक्ते हनुमता हीनवीर्यपराक्रमम्। मनसाऽचिनतयद्भीमः स्वबाहुबलदर्पितः
हनुमानाने असे म्हटल्यावर, भीमाने मनात त्याला दुर्बल आणि पराक्रमहीन समजले, कारण तो स्वतःच्या बळावर गर्विष्ठ होता.
पुच्छे प्रगृह्य तरसा हीनवीर्यपराक्रमम्। सालोक्यमन्तकस्यैनं नयाम्यद्येह वानरम् ।।]
शेपूट जोरात पकडून, भीमाने मनात ठरवले की आज मी या वानराला यमाच्या लोकात घेऊन जाईन.
सावज्ञमथ वामेन स्मयञ्जग्राह पाणिना। न चाशकच्चालयितुं भीमः पुच्छं महाकपेः
मग डाव्या हाताने आणि तुच्छतेने हसत भीमाने शेपूट पकडले, पण त्या महान वानराचे शेपूट हलवूही शकला नाही.
उच्चिक्षेप पुनर्दोर्भ्यामिन्द्रायुधमिवोच्छ्रितम्। नोद्धर्तुमशकद्भीमो दोर्भ्यामपि महाबलः
पुन्हा दोन्ही हातांनी, जणू इंद्राचा वज्र उचलतोय तसे, उचलण्याचा प्रयत्न केला, पण बलवान भीमाला ते शेपूट हलवता आले नाही.
उत्क्षिप्तभ्रूर्विवृत्ताक्षः संहतभ्रकुटीमुखः। स्विन्नगात्रोऽभवद्भीमो न चोद्धर्तुंशशाक तम्
कपाळावर आठ्या, डोळे मोठे, चेहरा ताठर, आणि अंग घामाघूम झाले, तरीही भीमाला ते शेपूट उचलता आले नाही.
यत्नवानपि तु श्रीमाँल्लाङ्गूलोद्धरणे ततः। कपेः पार्श्वगतो भीमस्तस्थौ व्रीडडानताननः
शेपूट उचलण्याचा खूप प्रयत्न करूनही, भीम त्या वानराच्या शेजारी उभा राहिला आणि लाजेने त्याचे डोके खाली गेले.
प्रणिपत्य च कौन्तेयः प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत्। प्रसीद कपिशार्दूल दुरुक्तं क्षम्यतां मम
कुंतिपुत्राने वाकून, हात जोडून म्हटले, 'वानरांमध्ये श्रेष्ठ, कृपा कर आणि माझ्या कठोर शब्दांना क्षमा कर.'
सिद्धो वा यदि वा देवो गन्धर्वो वाऽथ गुह्यकः। पृष्टः सन्को मया ब्रूहि कस्त्वं वानररूपधृत्
तू सिद्ध आहेस का, देव आहेस का, गंधर्व आहेस का, की गुप्त जीव आहेस? मी तुला विचारतोय, वानराचं रूप घेतलेला तू कोण आहेस, मला सांग.
न चेद्गुह्यं महाबाहो श्रोतव्यं चेद्भवेन्मम। शिष्यवत्त्वां तु पृच्छामि उपपन्नोऽस्मि तेऽनघ
हे महाबाहु, हे काही गुप्त नसेल आणि मला ऐकायला हरकत नसेल, तर मी तुला शिष्याप्रमाणे विचारतोय; मी तुझ्या विश्वासास पात्र आहे, हे पापरहित.
यत्ते मम परिज्ञाने कौतूहलमरिंदम। तत्सर्वमखिलेन त्वं शृणु पाण्डवनन्दन
माझ्या मनात तुझ्याबद्दल जे काही कुतूहल निर्माण झालं आहे, हे शत्रूंचा नाश करणारा, ते सर्व मी तुला पूर्णपणे सांगतो, हे पांडवांचा आनंद.
अहं केसरिणः क्षेत्रे वायुना जगदायुषा। जातः कमलपत्राक्ष हनूमान्नाम वानरः
मी केसरीच्या क्षेत्रात, जगाचा प्राण असलेल्या वायूपासून जन्मलेला हनुमान नावाचा वानर आहे, हे कमलासारख्या डोळ्यांनो.
सूर्यपुत्रं च सुग्रीवं शक्रपुत्रं च वालिनम्। सर्ववानरराजानौ सर्ववानरयूथपाः
सूर्याचा पुत्र सुग्रीव आणि इंद्राचा पुत्र वाली, हे दोघेही सर्व वानरांचे राजे होते आणि सर्व वानरांच्या टोळ्यांचे प्रमुख होते.
उपतस्थुर्महावीर्या मम चामित्रकर्शन। सुग्रीवेणाभवत्प्रीतिरनिलस्याग्निना यथा
हे शत्रूंचा नाश करणारा, हे बलवान सर्व माझी सेवा करत असत; आणि सुग्रीवाला माझ्यावर अशीच माया होती, जशी वाऱ्यावर अग्नीला असते.
निकृतः स ततो भ्रात्रा कस्मिंश्चित्कारणान्तरे। ऋश्यमूके मया सार्धं सुग्रीवो न्यवसच्चिरम्
नंतर, कोणत्यातरी दुसऱ्या कारणाने आपल्या भावाकडून अन्याय सहन करून, सुग्रीव माझ्यासोबत ऋष्यमूक पर्वतावर बऱ्याच काळ राहिला.
अथ दाशरथिर्वीरो रामो नाम महाबलः। विष्णुर्मानुषरूपेण चचार वसुधातलम्
नंतर दशरथपुत्र, राम नावाचा, महाबली, म्हणजेच मानव रूपातील विष्णू, पृथ्वीवर वावरू लागला.
स पितुः प्रियमन्विच्छन्सहभार्यः सहानुजः। सधनुर्धन्विनांश्रेष्ठो दण्डकारण्यमाश्रितः
पित्याच्या इच्छेसाठी, पत्नी आणि लहान भावासह, धनुर्धारींमध्ये श्रेष्ठ असलेला तो दंडकारण्यात राहू लागला.
तस्य भार्या जनस्थानाच्छलेनापहृता बलात्। राक्षसेन्द्रेण बलिना रावणेन दुरात्मना
त्याची पत्नी जनस्थानातून कपटाने आणि जबरदस्तीने, बलाढ्य व दुष्ट राक्षसांचा राजा रावण याने अपहरण केली.
सुवर्णरत्नचित्रेण मृगरूपेण रक्षसा। वञ्चयित्वा नरव्याघ्रं मारीचेन तदाऽनघ
त्या वेळी, सोनं आणि रत्नांनी सजवलेल्या मृगाच्या रूपात राक्षस मारीच याने, नरांमध्ये वाघ असलेल्या रामाला फसवलं, हे पापरहित.
हृतदारः सह भ्रात्रा पत्नीं मार्गन्स राघवः। दृष्टवाञ्शैलशिखरे सुग्रीवं वानरर्षभम्
पत्नी हरवलेला राघव, भावासोबत तिला शोधत असताना, पर्वतशिखरावर वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेला सुग्रीव त्याला दिसला.
तेन तस्याभवत्सख्यं राघवस्य महात्मनः। स हत्वा वालिनं राज्ये सुग्रीवं प्रत्यपादयत्
त्याच्याशी त्या महात्मा राघवाचे मैत्री झाली; त्याने वालीला मारून सुग्रीवाला पुन्हा राज्य दिले.
स राज्यं प्राप्य सुग्रीवः सीतायाः परिमार्गणे। वानरान्प्रेषयामास शतशोऽथ सहस्रशः
राज्य मिळाल्यावर, सुग्रीवाने शेकडो-हजारो वानरांना सीतेच्या शोधासाठी पाठवलं.
ततो वानरकोटीभिः सहितोऽहं नरर्षभ। सीतां मार्गन्महाबाहो प्रस्थितो दक्षिणां दिशम्
मग, हे नरश्रेष्ठ, मी लाखो वानरांसह, महाबाहू, सीतेच्या शोधासाठी दक्षिण दिशेला निघालो.
ततः प्रवृत्तिः सीताया गृध्रेण सुमहात्मना। संपातिना समाख्याता रावणस्य निवेशने
मग, महान आत्मा असलेल्या गृध्र संपातीने आम्हाला सांगितले की, सीता रावणाच्या निवासस्थानी आहे.
ततोऽहं कार्यसिद्ध्यर्थं रामस्याक्लिष्टकर्मणः। शतयोजनविस्तारमर्णवं सहसा प्लुतः
मग, रामाच्या कार्यसिद्धीसाठी, ज्याची कर्मे निष्कलंक आहेत, मी क्षणात शंभर योजन रुंद समुद्र उडी मारून ओलांडला.
अहं स्ववीर्यादुत्तीर्य सागरं मकरालयम्। सुतां जनकराजस्य सीतां सुररसुतोपमाम्
माझ्या स्वतःच्या बळावर मी मकरांनी भरलेला समुद्र ओलांडला आणि जनकराजाची कन्या, देवकन्यांसारखी सीता पाहिली.