यदाऽश्रौषं निर्जितस्याधनस्य प्रव्राजितस्य स्वजनात्प्रच्युतस्य। अक्षौहिणीः सप्त युधिष्ठिरस्य तदा नाशंसे विजयाय संजय।। 196
युधिष्ठिर हरलेला, धनहीन, घरच्यांपासून दूर असतानाही त्याने सात अक्षौहिणी सैन्य गोळा केलं, हे जेव्हा मी ऐकलं, संजय, तेव्हाही मला विजयाची आशा राहिली नाही.
यदाऽश्रौषं माधवं वासुदेवं सर्वात्मना पाण्डवार्थे निविष्टम्। यस्येमां गां विक्रममेकमाहु- स्तदा नाशंसे विजयाय संजय
माधव वासुदेव पूर्णपणे पांडवांच्या बाजूने उभा राहिला, ज्याचा एक पाऊल पृथ्वी व्यापू शकतो, हे जेव्हा मी ऐकलं, संजय, तेव्हाही मला विजयाची आशा राहिली नाही.
यदाऽश्रौषं नरनारायणौ तौ कृष्णार्जुनौ वदतो नारदस्य। अहं द्रष्टा ब्रह्मलोके च सम्यक् तदा नाशंसे विजयाय संजय
नारदाने कृष्ण आणि अर्जुन हेच प्राचीन नर-नारायण आहेत असं सांगितलं आणि मी स्वतः ब्रह्मलोकात ते स्पष्ट पाहिलं, हे जेव्हा मी ऐकलं, संजय, तेव्हाही मला विजयाची आशा राहिली नाही.
यदाऽश्रौषं लोकहिताय कृष्णं शमार्थिनमुपयातं कुरूणाम्। शमं कुर्वाणमकृतार्थं च यातं तदा नाशंसे विजयाय संजय।। 199
कृष्णाने कौरवांकडे जगाच्या भल्यासाठी शांततेची मागणी केली आणि प्रयत्न करूनही अपयशी परतला, हे जेव्हा मी ऐकलं, संजय, तेव्हाही मला विजयाची आशा राहिली नाही.
बुद्धिं कृतां निग्रहे केशवस्य। तं चात्मानं बहुधा दर्शयानं तदा नाशंसे विजयाय संजय
जेव्हा मला कळलं की केशवाने आपली बुद्धी संयमात ठेवायचं ठरवलं आणि त्याने स्वतःला अनेक रूपांत दाखवलं, तेव्हा संजय, मला विजयाची आशा राहिली नाही.
यदाऽश्रौषं वासुदेवे प्रयाते रथस्यैकामग्रतस्तिष्ठमानाम्। आर्तां पृथां सान्त्वितां केशवेन तदा नाशंसे विजयाय संजय
जेव्हा मला ऐकायला आलं की वासुदेव रथाच्या पुढे उभा राहून निघून गेला आणि दुःखी कुंतीला केशवाने धीर दिला, तेव्हा संजय, मला विजयाची आशा वाटली नाही.