श्रुत्वा तु तां कथां सर्वे पाण्डवा जनमेजय। लोमशादेशितेनाशु यथा जग्मुः प्रहृष्टवत्
लोहमाशाने सांगितलेली ती कथा ऐकून, सर्व पांडव, जनमेजय, आनंदाने आणि जलदपणे निघाले.
ते शूरा सज्जधन्वानस्तूणवन्तः समार्गणाः। बद्धगोधाङ्गुलित्राणाः खङ्गवन्तोऽमितौजसः
ते शूरवीर, सज्ज धनुष्य, बाणांनी भरलेली तूणीर, तलवारी आणि बोटांना कवच घालून, अपार तेज असलेले होते.
परिगृह्य द्विजश्रेष्ठाञ्ज्येष्ठाः सर्वधनुष्मताम्। पञ्चालीसहिता राजन्प्रययुर्गन्धमादनम्
ते सर्वात श्रेष्ठ ब्राह्मण, सर्व धनुर्धरांमध्ये ज्येष्ठ, आणि द्रौपदीसह, राजन्, गंधमादन पर्वताकडे निघाले.
सरांसि सरितश्चैव पर्वतांश्च वनानि च। वृक्षांश्च बहुलच्छायान्ददृशुर्गिरिमूर्धनि
त्यांनी पर्वतशिखरावर तलाव, नद्या, डोंगर, वन आणि दाट सावलीची झाडे पाहिली.
नित्यपुष्पफलान्देशान्देवर्षिगणसेवितान्। आत्मन्यात्मानमाधाय वीरा मूलफलाशिनः
सदैव फुलांनी आणि फळांनी भरलेली, देवर्षींच्या वासाने पावन झालेली ती स्थाने, हे वीर मुळं-फळं खाऊन, मन एकाग्र करून राहिले.
चेरुरुच्चावचाकारान्देशान्विषमसंकटान्। पश्यन्तो मृगजातानि बहूनि विविधानि च
ते विविध आणि कठीण प्रदेशांतून फिरले, आणि अनेक प्रकारचे वन्य प्राणी पाहू लागले.
ऋषिसिद्धामरयुतं गन्धर्वाप्सरसां प्रियम्। विविशुस्ते महात्मानः किन्नराचरितं गिरिम्
त्या पर्वतावर ऋषी, सिद्ध, अप्सरा आणि गंधर्व यांचा वावर होता. मोठ्या आत्म्यांनी, किन्नरांनी रमणाऱ्या त्या डोंगरात प्रवेश केला.
प्रविशत्स्वथ वीरेषु पर्वतं गन्धमादनम्। चणअडवातं महद्वर्षं प्रादुरासीद्विशांपते
त्या धाडसी वीरांनी गंधमादन पर्वतात पाऊल टाकताच, राजन, तिथे एक मोठा, भीषण वादळ उठले.
ततो रेणुः समुद्भूतः सपत्रबहुलो महान्। पृथिवीं चान्तरिक्षं च द्यां चैव सहसाऽवृणोत्
मग मोठा धुळीचा ढग, पानांनी भरलेला, अचानक उठला आणि त्याने पृथ्वी, आकाश आणि द्युसुद्धा झाकून टाकले.
न स्म प्रज्ञायते किंचिदावृते व्योम्नि रेणुना। न चापि शेकुस्तत्कर्तुमन्योन्यस्याभिभाषणम्
त्या धुळीने आकाश झाकल्यामुळे काहीच दिसत नव्हते आणि एकमेकांशी बोलताही येईना.
न चापश्यंस्ततोऽन्योन्यं तमसाऽऽवृतचक्षुषः। आकृष्यमाणा वातेन साश्मचूर्णेन भारत
त्यांच्या डोळ्यांवर काळोख पसरला होता, वारा आणि दगडांच्या धुळीने त्यांना एकमेकांना पाहता येईना, हे भारत.
द्रुमाणां वातरुग्णआनां पततां भूतलेऽनिशम्। अन्येषां च महीजानां शब्दः समभवन्महान्
वाऱ्याने मोडलेली झाडे आणि जमिनीवर सतत पडणाऱ्या मोठ्या वस्तूंचा मोठा आवाज होत होता.
द्यौः स्वित्पतति किं भूमिर्दीर्यते पर्वतोनु किम्। इति ते मेनिरे सर्वेपवनेन विमोहिताः
त्या वाऱ्याने गोंधळून सर्वांनी वाटले, 'आकाश कोसळते का? पृथ्वी फाटते का? की पर्वतच तुटतोय?'
ते पथाऽनन्तरांन्वृक्षान्वल्मीकान्विषमाणि च। पाणिभिः परिमार्गन्तो भीता वायोर्निलिल्यिरे
त्या वाऱ्याने घाबरून, त्यांनी वाटेवर, झाडांजवळ, मुंग्यांच्या वारुळांमध्ये आणि खडतर जागांमध्ये हातांनी चाचपडत लपून घेतले.
ततः कार्मुकमादाय भीमसेनो महाबलः। कृष्णामादाय संगम्य तस्थावाश्रित्य पादपम्
मग बलवान भीमसेनाने धनुष्य उचलले आणि कृष्णेला जवळ घेऊन एका झाडाच्या आड उभा राहिला.
धर्मराजश्च धौम्यश् निलिल्याते महावने। अग्निहोत्राण्युपादाय सहदेवस्तु पर्वते
धर्मराज आणि धौम्य यांनी अग्निहोत्र घेऊन मोठ्या जंगलात लपून घेतले, तर सहदेव पर्वतावर गेला.
नकुलो ब्राह्मणाश्चान्ये लोमशश्च महातपाः। वृक्षानासाद्य संत्रस्तास्तत्रतत्र निलिल्यिरे
नकुल, इतर ब्राह्मण आणि मोठ्या तपस्वी लोमश, हे सगळे घाबरून इथे-तिथे झाडांच्या आड लपले.
मन्दीभूते तु पवने तस्मिन्रजसि शाम्यति। महद्भिर्जलधारौर्घर्वर्षमभ्याजगाम ह
वारा मंदावला आणि धूळ शांत झाली, तेव्हा मोठ्या मेघांच्या गडगडाटासह जोरदार पाऊस पडू लागला.
भृशं चटचटाशब्दो वज्राणां क्षिप्यतामिव। ततस्ताश्चञ्चलाभासश्चेरुरभ्रेषु विद्युतः
जणू काही वज्र फेकले जात आहेत असा मोठा कडकडाट झाला आणि मग ढगांमध्ये वीज चमकत फिरू लागली.
ततोऽश्मसहिता धाराः संवृण्वन्त्यः समन्ततः। प्रपेतुरनिशं तत्र शीघ्रवातसमीरिताः
मग तिथे वेगवान वाऱ्याने उडवलेल्या, दगड मिसळलेल्या पावसाच्या धारांनी सर्वत्र झाकून टाकले आणि सतत पाऊस पडत राहिला.
तत्र सागरगा ह्यापः कीर्यमाणाः समन्ततः। प्रादुरासन्सकलुषाः फेनवत्यो विशांपते
तेथे, राजन, समुद्रासारख्या फेसाळलेल्या आणि अशुद्ध पाण्याच्या लाटा सर्वत्र पसरल्या.
वहन्त्यो वारि बहुलं फेनोडुपपरिप्लुतम्। परिसमस्रुर्महाशब्दाः प्रकर्षन्त्यो महीरुहान्
त्या पाण्याने भरपूर फेस आणि कचरा वाहत मोठ्या आवाजात झाडे उन्मळून टाकत वाहून गेली.
तस्मिन्नुपरते शब्देबाते च समतां गते। गते ह्यम्भसि निम्नानि प्रादुर्भूते दिवाकरे
त्या गोंगाटाचा आवाज थांबला, वारा शांत झाला, पाणी ओसरले आणि सूर्य वर आला, तेव्हा खालच्या भागांचा परिसर दिसू लागला.
निर्जग्मुस्ते शनैः सर्वे समाजग्मुश्च भारत। प्रतस्थिरे पुनर्वीराः पर्वतं गन्धमादनम्
मग सर्वजण हळूहळू बाहेर आले, एकत्र जमले आणि त्या वीरांनी पुन्हा गंधमादन पर्वताकडे वाटचाल सुरू केली.
ततः प्रयातमात्रेषु पाण्डवेषु महात्मसु। पद्भ्यामनुचिता गन्तुं द्रौपदी समुपाविशत्
तेव्हा, मोठ्या मनाचे पांडव निघून गेले असता, द्रौपदीला पायी चालता येईना, म्हणून ती तिथेच बसली.
श्रान्ता दुःखपरीता च वातवर्षेण तेन च। सौकुमार्याच्च पाञ्चाली संमुमोह तपस्विनी
थकून, दुःखाने त्रस्त होऊन, वारा आणि पावसाने हैराण झालेली, आणि आपली नाजूक प्रकृती असलेली, पाञ्चाली बेशुद्ध पडली.
सा कम्पमाना मोहेन बाहुभ्यामसितेक्षणा। रवृत्ताभ्यामनुरूपाभ्यामूरू समवलम्बत
ती बेशुद्धतेमुळे थरथरत होती, तिच्या काळ्या डोळ्यांत हलकाच कंपन होता, आणि दोन्ही हातांनी आपल्या धनुष्यासारख्या वक्र असलेल्या मांडींना धरून बसली.
आलम्बमाना सहितावूरू गजकरोपमौ। रपपात सहसा भूमौ वेपन्ती कदली यथा
ती आपल्या दोन मांडींना, जणू हत्तीच्या सोंडेसारख्या, धरून होती, आणि अचानक केळीच्या झाडासारखी थरथरत जमिनीवर कोसळली.
तां पतन्तीं वरारोहां भज्यमानां लतामिव। नकुलः समभिद्रुत्य परिजग्राह वीर्यवान्
ती पडताना, सुंदर आणि वेलीसारखी तुटत असताना, पराक्रमी नकुल धावून गेला आणि तिला अलगद पकडले.
राजन्पाञ्चालराजस्य सुतेयमसितक्षणा। श्रान्ता निपतिता भूमौ तामवेक्षस्व भारत
राजा, ही काळ्या डोळ्यांची पाञ्चाल राजाची कन्या थकून जमिनीवर पडली आहे; तिला पाहा, हे भारत.