अन्तर्हितानि भूतानि रक्षांसि बलवन्ति च। अग्निना तपसा चैव शक्यं गन्तुं वृकोदर
लपलेली जीव आणि बलवान राक्षस, हे अग्नी आणि तप यांच्या जोरावर जिंकता येतात, हे वृष्कोदर.
सन्निवर्तय कौन्तेय क्षुत्पिपासे बलाश्रयात्। ततो बलं च दाक्ष्यं च संश्रयस्व वृकोदर
कौन्तेय, शरीराच्या बळावर येणारी भूक आणि तहान आवर; मग आपल्या बळावर आणि कौशल्यावर विश्वास ठेव, वृष्कोदर.
ऋषेस्त्वया श्रुतं वाक्यं कैलासं पर्वतं प्रति। बुद्ध्या प्रपश्य कौन्तेय कथं कृष्णा गमिष्यति
तुला ऋषींचे कैलास पर्वताबद्दलचे वचन ऐकायला मिळाले आहे; आता, कौन्तेय, कृष्णा कशी जाईल हे आपल्या बुध्दीने विचार कर.
अथवा सहदेवेन धौम्येन च समं विभो। सूतैः पौरोगवैश्चैव सर्वैश्च परिचारकैः
किंवा, हे महाबळ, सहदेव आणि धौम्य यांच्यासह, सारथी, पुरोहित आणि सर्व सेवकांसोबतही—
रथैरश्वैश्च ये चान्ये विप्राः क्लेशासहाः पथि। सर्वैस्त्वं सहितो भीम निवर्तस्वायतेक्षण
रथ, घोडे आणि वाटेवर कष्ट सहन करणारे इतर ब्राह्मण, हे सर्व जिथे आहेत, तिथे तू, मोठ्या डोळ्यांचा भीम, त्यांच्यासोबत परत जा.
त्रयो वयं गमिष्यामो लध्वाहारा यतव्रताः। अहं च नकुलश्चैव लोमशश्च महातपाः
आम्ही तिघे, मिळेल तसे अन्न मिळवत आणि व्रत पाळत पुढे जाऊ; मी, नकुल आणि मोठ्या तपश्चर्येचा लोमश.
ममागमनमाकाङ्क्षन्ग्गाद्वारे समाहितः। वसेह द्रौपदीं रक्षन्यावदागमनं मम
माझ्या परत येण्याची वाट बघत, मन एकाग्र ठेवून, इथे राहा आणि द्रौपदीचे रक्षण कर, जोपर्यंत मी परत येत नाही.
राजपुत्री श्रमेणार्ता दुःखार्ता चैव भारत। व्रजत्येव हि कल्याणी श्वेतवाहदिदृक्षया
राजकन्या थकवा आणि दुःख यांनी त्रस्त असली, तरीही, हे भारत, शुभ्र घोडा पाहण्याच्या इच्छेने ती पुढे चालत आहे.
तवचाप्यरतिस्तीव्रा वर्तते तमपश्यतः। गुडाकेशं महात्मानं संग्रामेष्वपलायिनम्। किं पुनः सहदेवं च मां च कृष्णां च भारत
तुला गुढाकेश, जो कधीही रणभूमीत मागे हटत नाही, तो दिसत नाही म्हणून तुझी तळमळ फार मोठी आहे; मग सहदेव, मी आणि कृष्णा यांच्याबद्दल काय सांगावे, हे भारत?
द्विजाः कामं निवर्तन्तां सर्वे च परिचारकाः। सूताः पौरोगवाश्चैव यं च मन्येत नो भवान्
ब्राह्मण, सर्व सेवक, सारथी आणि पुरोहित, तसेच तुला योग्य वाटणारे इतर जण, इच्छेनुसार परत जाऊ शकतात, हे स्वामी.
न ह्यहं हातुमिच्छामि भवन्तमिह कर्हिचित्। शैलेऽस्मिन्राक्षसाकीर्णे दुर्गेषु विपमेषु च
या राक्षसांनी भरलेल्या, कठीण आणि धोकादायक पर्वतात मी तुला कधीच सोडू इच्छित नाही.
इयं चापि महाभागा राजपुत्री पतिव्रता। त्वामृते पुरुषव्याघ्र नोत्सहेद्विनिवर्तितुम्
ही पुण्यवती राजकन्या, पतीवर निष्ठावान, तुझ्याशिवाय परत जाणे तिला सहन होणार नाही, हे पुरुषसिंहा.
तथैवसहदेवोऽयं सततं त्वामनुव्रतः। न जातु विनिवर्तेत मतज्ञो ह्यहमस्य वै
तसेच, हा सहदेव नेहमीच तुझ्या मागे असतो; तो कधीच परत जाणार नाही, कारण त्याचा स्वभाव मला चांगला ठाऊक आहे.
अपिचात्र महाराज सव्यसाचिदिदृक्षया। सर्वे लालसभूताः स्म तस्माद्यास्यामहे सह
याशिवाय, हे महाराज, सव्यसाचीला पाहण्याच्या इच्छेने आम्ही सर्वजण आतुर झालो आहोत; म्हणून आपण सर्वजण एकत्र जाऊ.
यद्यशक्यो रथैर्गन्तुं शैलोऽयं बहुकन्दरः। पद्भिरेव गमिष्यामो मा राजन्विमना भव
हा पर्वत अनेक गुहांनी भरलेला असून रथांनी जाता येत नसेल, तरी आम्ही पायदळ जाऊ; राजन, मनाशी खंत धरू नकोस.
अहं वहिष्ये पाञ्चालीं यत्रयत्र न शक्ष्यति। इति मे वर्तते बुद्धिर्मा राजन्विमना भव
पांचाली जिथे पुढे जाऊ शकणार नाही, तिथे मी तिला उचलून नेईन; माझा हा निश्चय आहे—राजन, मनात खंत धरू नकोस.
सुकुमारौ तथा वीरौ माद्रीनन्दिकरावुभौ। दुर्गे संतारयिष्यामि यत्राशक्तौ भविष्यतः
माद्रीचे हे दोन्ही कोवळे आणि शूर पुत्र, जिथे कठीण वाट असेल आणि ते जाऊ शकणार नाहीत, तिथे मी त्यांना मदत करून पार नेईन.
एवं ते भाषमाणस्य बलं भीमाभिवर्धताम्। यत्त्वमुत्सहसे वोढुं पाञ्चालीं विपुलेऽध्वनि
तू असे बोलत असताना, भीमाचे बळ वाढते, कारण या मोठ्या प्रवासात पांचालीला उचलून नेण्याचा तुझा निर्धार आहे.
यमजौ चापि भद्रं ते नैतदन्यत्र विद्यते। बलं तव यशश्चैवधर्मः कीर्तिश्च वर्धताम्
यमाच्या जुळ्या मुलांनी तुला नेहमीच शुभ घडो. तुझ्यासारखं बळ, कीर्ती, धर्म आणि यश दुसरीकडे कुठेच नाही. हे सर्व सदैव वाढत जावो.
यत्त्वमुत्सहसे नेतुं भ्रातरौ सह कृष्णया। मा ते ग्लानिर्महाबाहो मा च तेऽस्तु पराभवः
तू आपल्या भावांना आणि कृष्णेला सोबत घेऊन पुढे जायचं ठरवलं आहेस, हे महाबाहू, म्हणून तुझं मन कधीही खचू नये आणि तुला कधीही पराभव पाहावा लागू नये.
ततः कृष्णाऽब्रवीद्वाक्यं प्रहसन्ती मनोरमा। गमिष्यामि न संताप कार्यो मां प्रति भारत
तेव्हा कृष्णा हसत-हसत म्हणाली, 'मी जाईन; माझ्याबद्दल तुला काहीही काळजी करू नकोस, भारतवंशीय.'
तपसा शक्यते गन्तुं पर्वतो गन्धमादनः। तपसा चैव कौन्तेय सर्वे योक्ष्यामहे वयम्
तपस्येने गंधमादन पर्वतही गाठता येतो; आणि तपस्येच्या जोरावर, कुंतीपुत्रा, आपण सर्वजण आपलं ध्येय नक्की गाठू.
नकुलः सहदेवश्च भीमसेनश् पार्थिव। अहं च त्वं च कौन्तेय द्रक्ष्यामः श्वेतवाहनम्
नकुल, सहदेव, भीमसेन, राजन, मी आणि तू, कुंतीपुत्रा, आपण सर्वजण श्वेत अश्व असलेल्या त्याला पाहू.
एवं संभाषमाणास्ते सुबाहुविषयं महत्। ददृशुर्मुदिता राजन्प्रभूतगजवाजिमत्
अशा प्रकारे बोलत असताना, त्यांनी आनंदाने सुभाहूचं मोठं राज्य पाहिलं, जिथे अनेक हत्ती आणि घोडे होते, राजन.
किराततङ्गणाकीर्णं पुलिन्दशतसंकुलम्। हिमवत्यमरैर्जुष्टं बह्वाश्चर्यसमाकुलम्। सुबाहुश्चापि तान्दृष्ट्वा पूजयाप्रत्यगृह्णत
किरात आणि तंगणांच्या जमावाने, शेकडो पुलिंदांनी भरलेलं, हिमालयावर अमरांनी पावलेलं आणि अनेक अद्भुत गोष्टींनी भरलेलं ते राज्य सुभाहूने पाहिलं आणि त्याने त्यांचं मोठ्या सन्मानाने स्वागत केलं.
विषयान्ते कुलिन्दानामीश्वरः प्रीतिपूर्वकम्। तत्र ते पूजितास्तेन सर्व एव सुखोपिताः
कुलिंदांच्या सीमेवर त्यांच्या राजाने त्यांना प्रेमाने भेट दिली; तिथे त्याने सर्वांना सन्मान दिला आणि सुखाने ठेवले.
प्रतस्थुर्विमले सूर्ये हिमवन्तं गिरिं प्रति। इन्द्रसेनमुखांश्चापि भृत्यान्पौरोगवांस्तथा
सूर्य स्वच्छ उगवल्यावर, ते हिमालयाकडे निघाले, इंद्रसेन आणि इतर सेवक, पुजारी यांच्यासह.
सूदांश्च पारिबर्हांश्च द्रौपद्याः सर्वशो नृप। राज्ञः कुलिन्दाधिपतेः परिदाय महारथाः
महारथींनी द्रौपदीचे सर्व स्वयंपाकी आणि सामान कुलिंदांच्या राजाकडे सोपवले आणि मग ते पुढे निघाले.
पद्भिरेव महावीर्या ययुः कौरवनन्दनाः। ते शनैः प्राद्रवन्सर्वे कृष्णया सह पाण्डवाः। तस्माद्देशात्सुसंहृष्टा द्रष्टुकामा धनंजयम्
कौरवकुलातील हे शूर पुत्र पायदळानेच चालले; कृष्णेसह पांडव हळूहळू त्या प्रदेशातून आनंदाने, धनंजयाला पाहण्याच्या इच्छेने पुढे गेले.
भीमसेनयमौ चोभौ पाञ्चालि च निबोधत। नास्ति भूतस्य नाशो वै पश्यतास्मान्वनेचरान्
भीमसेन, दोन्ही जुळे आणि पांचाळी, ऐका—जे अस्तित्वात आहे त्याचा नाश होत नाही; आपण वनात राहूनही जिवंत आहोत, हे पाहा.