स तस्यब्रह्महत्यायाः पारं गत्वा युधिष्ठिर। अर्वावसुस्तदा सत्रमाजगाम पुनर्मुनिः
ब्रह्महत्येचं पाप पार करून, हे युधिष्ठिरा, अर्वावसु पुन्हा ऋषी बनून त्या यज्ञस्थळी परत आला.
ततः परावसुर्दृष्ट्वा भ्रातरं समुपस्थितम्। बृहद्द्युम्नमुवाचेदं वचनं हर्षगद्गदम्
मग, भाऊ परत आलेला पाहून, परावसु आनंदाने भरून बृहद्द्युम्नाला म्हणाला.
एष ते ब्रह्महा यज्ञं मा द्रष्टुं प्रविशेदिति। ब्रह्महा प्रेक्षितेनापि पीडयेत्त्वामसंशयम्
हा ब्रह्महत्येचा दोषी आहे; याने तुझ्या यज्ञात येऊ नये. ब्रह्महत्येच्या दोष्याने केवळ पाहिलं तरी तुझं नुकसान होईल, यात शंका नाही.
तच्छ्रुत्वैव तदा राजा प्रेष्यानाह स विट्पते। प्रेष्यैरुत्सार्यमाणस्तु राजन्नर्वावसुस्तदा। न मया ब्रह्महत्येयं कृतेत्याह पुनःपुनः
हे ऐकून राजाने लगेच आपल्या सेवकांना सांगितलं; आणि सेवकांनी अर्वावसुला हाकललं. तेव्हा अर्वावसु वारंवार म्हणत होता, 'मी ब्रह्महत्येचं पाप केलं नाही.'
उच्यमानोऽसकृत्प्रेष्यैर्ब्रह्महा इति भारत। नैवस्म प्रतिजानामि ब्र्हमहत्यां स्वयंकृताम्। मम भ्रात्रा कृतमिदं मया स परिमोक्षितः
माझ्यावर वारंवार ब्राह्मणहत्येचा आरोप केला जात होता, पण मी स्वतः कधीच ब्राह्मणहत्त्या केली नाही, हे मी कबूल करत नाही. हे माझ्या भावाने केलं होतं, आणि आता मी त्याला मुक्त केलं आहे.
स तथा प्रवदन्क्रोधात्तैश्च प्रेष्यैः प्रभाषितः। तूष्णीं जगाम ब्रह्मर्षिर्वनमेव महातपाः
त्या नोकरांनी रागाने बोललं आणि त्याच्यावर आरोप केला, तेव्हा तो महान तपस्वी ब्रह्मर्षी काहीच न बोलता शांतपणे जंगलात निघून गेला.
उग्रं तपः समास्थाय दिवाकरमथाश्रितः। रहस्यवेदं कृतवान्सूर्यस्य द्विजसत्तमः
त्याने कठोर तपस्या धरली आणि सूर्याची उपासना केली. त्या द्विजश्रेष्ठाने गुप्त वेदज्ञान मिळवलं.
मूर्तिमांस्तं ददर्शाथ स्वयमग्रभुगव्ययः
मग, जो नेहमी यज्ञातील पहिला भाग घेतो आणि कधीही नष्ट होत नाही, तो स्वतः त्याच्यासमोर प्रकट झाला.
प्रीतास्तस्याभवन्देवाः कर्मणाऽर्वावसोर्नृप। तं ते प्रवरयामासुर्निरासुश्च परावसुम्
त्याच्या त्या कृतीने देव खूश झाले, राजन. त्यांनी त्याला वर दिले आणि परावसुचं जीवन परत दिलं.
ततो देवा वरं तस्मै ददुरग्निपुरोगमाः
नंतर अग्नीच्या पुढाकाराने सर्व देवांनी त्याला वर दिला.
स चापि वरयामास पितुरुत्थानमात्मनः। अनागस्त्वं ततो भ्रातुः पितुश्चास्मरणं वधे
त्याने मग वडिलांचे आणि स्वतःचे पुन्हा जिवंत होणे, भावाच्या आणि वडिलांच्या हत्येचे फळ न लागणे, आणि त्या हत्येची आठवण न राहणे, हे मागितलं.
भरद्वाजस्य चोत्थानं यवक्रीतस्य चोभयोः। प्रतिष्ठां चापि वेदस्य सौरस्य द्विजसत्तमः
त्याने भरद्वाज आणि यवक्रीत या दोघांचेही पुन्हा जिवंत होणे, आणि सौर वेदाची प्रतिष्ठा, हेही मागितलं.
एवमस्त्विति तं देवाः प्रोचुश्चापि वरान्ददुः। ततः प्रादुर्बभूवुस्ते सर्व एव युधिष्ठिर
देवांनी 'तसं होवो' असं सांगितलं आणि ते सर्व वर दिले. त्यानंतर ते सर्वजण प्रकट झाले, युधिष्ठिरा.
अथाब्रवीद्यवक्रीतो देवानग्निपुरोगमान्। समधीतं मया ब्रह्म व्रतानि चरितानि च
मग यवक्रीत अग्नीच्या पुढाकाराने असलेल्या देवांना म्हणाला, 'मी वेद शिकले आणि व्रतं पाळली आहेत.'
कथं च रैभ्यः शक्तो मामदीयानं तपस्विनम्। तथायुक्तेन विधिना निहन्तुममरोत्तमाः
'मग, रेभ्याने मला, एक तपस्वी असताना, अशा चुकीच्या मार्गाने कसं मारलं, अमरश्रेष्ठांनो?'
मैवं कृथा यवक्रीत यथा वदसि वै मुने। ऋते गुरुमधीता हि स्वयं वेदास्त्वया पुरा
'यवक्रीता, तू जसं बोलतोस तसं बोलू नकोस. पूर्वी तू वेद गुरूशिवाय शिकलेस.'
अनन तु गुरूनदुःखात्तोषयित्वाऽऽत्मक्रमणा। कालेन महता क्लेशाद्ब्रह्माधिगतमुत्तमम्
'गुरूंची सेवा न करता, त्यांना संतुष्ट न करता, आणि स्वतःच्या प्रयत्नाने, खूप काळ आणि कष्टानेच तुला ते श्रेष्ठ ज्ञान मिळालं.'
यवक्रीतमथोक्त्वैवं देवाः साग्निपुरोगमाः। संजीवयित्वा तान्सर्वान्पुनर्जग्मुस्त्रिविष्टपम्
असं यवक्रीताला सांगून, अग्नीच्या पुढाकाराने देवांनी सर्वांना पुन्हा जिवंत केलं आणि मग ते स्वर्गात परत गेले.
ततो वै स यवक्रीतो ब्रह्मचर्यं चचार ह। अष्टादश च वर्षाणि त्रिंशतं च युधिष्ठिर
मग यवक्रीताने अठरा आणि तीस वर्षे ब्रह्मचर्याचे पालन केले, युधिष्ठिरा.
आस्रमस्तस्य पुण्योऽयं सदापुष्पफलद्रुमः। अत्रोष्य राजशार्दूल सर्वपापैः प्रभोक्ष्यसे
त्याचं आश्रम पवित्र होतं, नेहमी फुलांनी आणि फळांनी भरलेली झाडं तिथे होती. राजसिंहा, इथे तू राहशील आणि सर्व पापांपासून मुक्त होशील.
उशीरबीजं मैनाकं गिरिं श्वेतं च भारत। समतीतोऽसि कौन्तेय कालशैलं च पार्थिव
तू उशीरा पर्वत, मैनाक, पांढरा डोंगर आणि काळशैल हे सर्व ओलांडलेस, भारत.
एषा गङ्गा सप्तविधा राजते भरतर्षभ। स्थानं विरजसं पुण्यं यत्राग्निर्नित्यमिध्यते
ही सात शाखांनी वाहणारी गंगा येथे चमकत आहे, भरतश्रेष्ठा. हे ते पवित्र आणि निर्मळ स्थान आहे जिथे नेहमी अग्नी प्रज्वलित असतो.
एतद्वै मानुषेणाद्य न शक्यं द्रष्टुमद्भुतम्। समाधिं कुरुताव्यग्रास्तीर्थान्येतानि द्रक्ष्यथ
हे अद्भुत दृश्य आज माणसांना पाहता येणार नाही; तुम्ही एकाग्र राहा, मन शांत ठेवा, मग ही सर्व तीर्थस्थळं तुम्हाला दिसतील.
एतद्द्रक्ष्यसि देवानामाक्रीडं च रणाङ्कितम्। अतिक्रान्तोसि कौन्तेय कालशैलं च पर्वतम्
तू देवांची क्रीडास्थळं, युद्धाचं चिन्ह असलेली, पाहशील; कुंतीपुत्रा, तू काळशैल पर्वत ओलांडला आहेस.
श्वेतं गिरिं प्रवेक्ष्यामो मन्दरं चैव पर्वतम्। यत्र माणिवरो यक्षः कुबेरश्चैव यक्षराट्
आपण पांढरा डोंगर आणि मंदार पर्वत यांच्यात जाऊ, जिथे प्रसिद्ध यक्ष मणिभद्र आणि यक्षांचा राजा कुबेर राहतात.
अष्टाशीतिसहस्राणि गन्धर्वाः शीघ्रगामिनः। तथा किंपुरुषा राजन्यक्षाश्चैव चतुर्गुणाः
इथे अठ्ठ्याऐंशी हजार जलदगतीचे गंधर्व आहेत, आणि त्याचप्रमाणे राजवंशीय किंपुरुष आणि यक्ष, हे त्यापेक्षा चारपट आहेत.
अनेकरूपसंस्थाना नानाप्रहरणाश्च ते। यक्षेन्द्रं मनुजश्रेष्ठ माणिभद्रमुपासते
हे सर्व विविध रूपांचे, वेगवेगळ्या शस्त्रांनी सज्ज, हे सर्व यक्षांचा राजा मणिभद्र याची भक्ती करतात, हे मानवश्रेष्ठ.
तेषामृद्धिरतीवात्र गतौ वायुसमाश्च ते। यक्षेन्द्रं मनुजश्रेष्ठ माणिभद्रमुपासते
इथे त्यांची समृद्धी फार मोठी आहे, आणि त्यांचा वेग वाऱ्यासारखा आहे; हे सर्व यक्षांचा राजा मणिभद्र याची भक्ती करतात, हे मानवश्रेष्ठ.
तैस्तात बलिभिर्गुप्ता यातुधानैश्च रक्षिताः। दुर्गमाः पर्वताः पार्थ समाधिं परमं कुरु
हे डोंगर बलवान यक्षांनी आणि यातुधानांनी राखले आहेत, त्यामुळे हे फार कठीण आहेत, पार्था, तू मन एकाग्र कर.
कुबेरसचिवाश्चान्ये रौद्रा मैत्राश्च राक्षसाः। तैः समेष्याम कौन्तेय यत्तो विक्रमणे भव
कुबेराचे इतर मंत्री, काही रौद्र आणि काही मैत्रीपूर्ण राक्षस, हे सगळे तिथे आहेत; आपण त्यांना भेटू, कुंतीपुत्रा, तू सावध रहा.