तां दृष्ट्वा दर्शनीयाङ्गीं देवराजसुतामिव। ऊचतुः समभिद्रुत्य नासत्यावश्विनाविदम्
तिचे सुंदर अंग पाहून, जणू देवराजाची कन्या, अश्विनी कुमार दोघे तिच्याजवळ गेले आणि म्हणाले—
कस्य त्वमसि वामोरु वनेऽस्मिन्किं करोषि च। इच्छाव भद्रे ज्ञातुं त्वां तत्वमाख्याहि शोभने
'सुंदर पाय असलेल्या स्त्री, तू कोण आहेस आणि या वनात काय करत आहेस? आम्हाला तुझ्याबद्दल सत्य जाणून घ्यायचे आहे, हे शुभे, सांग ना.'
ततः सुकन्या संवीता तावुवाच सुरोत्तमौ। शर्यातितनयां वित्तं भार्यां मां च्यवनस्य च
तेव्हा सुकन्याने लाजत, त्या दोन देवांना उत्तर दिले, 'मी शर्यातीची कन्या आणि च्यवनाची पत्नी आहे, असे समजा.'
नाम्ना चाहं सुकन्येति नृलोकेऽस्मिन्प्रतिष्ठिता। साऽहंसर्वात्मना नित्यं भर्तारमनुवर्तिनी
'माझे नाव सुकन्या आहे, या माणसांच्या जगात मी प्रसिद्ध आहे. मी नेहमी मनापासून माझ्या पतीची सेवा करते.'
अथाश्विनौ प्रहस्यैतामब्रूतां पुनरेव तु। कथं त्वमसि कल्याणि पित्रा दत्ताऽऽगता वने
तेव्हा अश्विनी कुमार हसून पुन्हा म्हणाले, 'कल्याणी, तुझ्या वडिलांनी तुला दिल्यावर तू या वनात कशी आलीस?'
भ्राजसेऽस्मिन्वने भीरु विद्युत्सौदामनी यथा। न देवेष्वपि तुल्यां हि त्वया पश्याव भामिनि
'भयभीत असलेल्या स्त्री, या वनात तू विजेसारखी चमकत आहेस. सुंदर स्त्री, देवांमध्येही तुझ्यासारखी दुसरी कोणी आम्हाला दिसत नाही.'
अनाभरणसंपन्ना परमाम्बरवर्जिता। शोभयस्यधिकं भद्रे वनमप्यनलंकृता
'तुझ्याकडे दागिने नाहीत, साधे वस्त्र घातले आहेस, तरीही, हे सौम्ये, तू या वनाला अधिकच शोभा आणतेस, अगदी अलंकार न घातलेली असलीस तरी.'
सर्वाभरणसंपनना परमाम्वरधारिणी। शोभेथास्त्वनवद्याङ्गि न त्वेवं मलपङ्किनी
'सर्व दागिने आणि उत्तम वस्त्रे घातलीस तर, दोषरहित अंग असलेल्या स्त्री, तू अधिकच सुंदर दिसशील; पण सध्या तू धूळ आणि मळाने माखलेली आहेस, त्यामुळे तसे नाही.'
कस्मादेवंविधा भूत्वा जराजर्जरितं पतिम्। त्वमुपास्से ह कल्याणि कामभोगबहिष्कृतम्
हे सुभगे, तुझ्यासारखी सुंदर रूप असताना, हा वृद्ध, वार्धक्याने थकलेला पती, जो सर्व कामसुखांपासून वंचित आहे, त्याची सेवा तू का करतेस?
असमर्थं परित्राणे पोषणे तु शुचिस्मिते। सा त्वं च्यवनमुत्सृज्यवरयस्वैकमावयोः
हे निर्मळ हास्य असणाऱ्या, तो तुझं रक्षण किंवा पालन करण्यासही असमर्थ आहे. म्हणून तू च्यवनाला सोड आणि आमच्यातील कोणालाही पती म्हणून निवड.
पत्यर्थं देवगर्भाभे मा वृथा यौवनं कृथाः। एवमुक्ता सुकन्याऽपि सुरौ ताविदमब्रवीत्
देवतांसारखं तुझं हे तरुणपण पतीसाठी वाया घालवू नकोस. असं त्यांना सांगितल्यावर, सुकन्येने त्या दोन्ही देवांना उत्तर दिलं.
रताऽहं च्यवने पत्यौ मैवं मां पर्यशङ्कतम्। तावब्रूतां पुनस्त्वेनामावां देवभिषग्वरौ
मी माझ्या पती च्यवनावर मनापासून प्रेम करते; माझ्यावर असा संशय करू नका. तेव्हा त्या दोघांनी पुन्हा तिला सांगितलं, 'आम्ही देवांचे वैद्य आहोत.'
युवानं रूपसंपन्नं करिष्यावः पतिं तव। ततस्तस्यावयोश्चैव वृणीष्वान्यतमं पतिम्। एतेन समयेनैनमामन्त्रय पतिं शुभे
आम्ही तुझ्या पतीला तरुण आणि सुंदर करू; मग आमच्यातील कोणालाही तू पती म्हणून निवड. अशा अटीवर, हे शुभे, तुझ्या पतीला हे सांग.
सा तयोर्वचनाद्राजन्नुपसंगम्य भार्गवम्। उवाच वाक्यं यत्ताभ्यामुक्तं भृगुसुतं प्रति
राजा, त्या दोघांच्या बोलण्यावर सुकन्या भृगुवंशीय च्यवनाजवळ गेली आणि त्यांनी काय सांगितलं ते त्याला सांगितलं.
तच्छ्रुत्वा च्यवनो भार्यामुवाच क्रियतामिति। `सा भर्त्रा समनुज्ञाता क्रियतामित्यथाब्रवीत्
हे ऐकून च्यवनाने आपल्या पत्नीला 'ते कर' असं सांगितलं; पतीची परवानगी मिळाल्यावर तिनेही 'ते करावं' असं म्हटलं.
श्रुत्वा तदश्विनौ वाक्यं तस्यास्तत्क्रियतामिति'। ऊचतू राजपुत्रीं तां पतिस्तव विशत्वपः
तिचं उत्तर ऐकून अश्विनी कुमारांनी 'ते होऊ द्या' असं म्हटलं आणि राजकन्येला सांगितलं, 'तुझ्या पतीने पाण्यात जावं.'
ततोऽम्भश्च्यवनः शीघ्रं रूपार्थी प्रविवेश ह। अश्विनावपि तद्राजन्सरः प्राविशतां तदा
मग च्यवन, सुंदर रूप मिळवण्यासाठी, पटकन पाण्यात गेला; आणि त्या वेळी अश्विनी कुमारही त्या सरोवरात उतरले.
ततो मुहूर्तादुत्तीर्णाः सर्वे ते सरसस्त्रयः। दिव्यरूपधराः सर्वे युवानो मृष्टकुण्डलाः। तुल्यवेषधराश्चैव मनसः प्रीतिवर्धनाः
थोड्याच वेळात तिघंही त्या सरोवरातून बाहेर आले; सगळ्यांचे दिव्य रूप, तरुणपण, चमकदार कुंडले, सारखी वेशभूषा आणि मनाला आनंद देणारे होते.
तेऽब्रुवन्सहिताः सर्वे वृणीष्वान्यतमं शुभे। अस्माकमीप्सितं भद्रे पतित्वे वरवर्णिनि
ते सर्व एकत्र म्हणाले, 'हे शुभे, तुझ्या इच्छेप्रमाणे आमच्यातील कोणालाही पती म्हणून निवड; आम्हाला हेच हवं आहे.'
त्वमश्विनोरन्यतरं च्यवनं वा यशस्विनि'। यत्र वाऽप्यभिकामाऽसि तं वृणीष्व सुशोभने
हे कीर्तिवंती, तू अश्विनी कुमारांपैकी कोणालाही किंवा च्यवनालाही निवडू शकतेस; ज्या कोणाची इच्छा असेल त्याला निवड, हे सुंदर स्त्री.
सा समीक्ष्य तु तान्सर्वांस्तुल्यरूपधरान्स्थितान्। निश्चित्य मनसा बुद्ध्या देवी वव्रे स्वकं पतिम्
ती सर्वांना सारख्याच रूपात उभं असलेलं पाहून, मनाने आणि बुध्दीने विचार करून, त्या देवीने आपला पतीच निवडला.
लब्ध्वा तु च्यवनो भार्यांवयोरूपं च वाञ्छितम्। हृष्टोऽब्रवीन्महातेजास्तौ नासत्याविदं वचः
च्यवनाने पुन्हा आपली पत्नी आणि हवं तसं रूप मिळवल्यावर, तो तेजस्वी आनंदित होऊन त्या दोन्ही नासत्यांना म्हणाला.
यथाऽहं रूपसंपन्नो वयसा च समन्वितः। कृतो भवद्भ्यां वृद्धः सन्भार्यां च प्राप्तवानिमाम्
मी वृद्ध असूनही, तुम्ही मला सुंदर रूप आणि तरुणपण दिलंत आणि माझी पत्नीही मला मिळाली,
तस्माद्युवां करिष्यामि प्रीत्याऽहं सोमपीथिनौ। मिषतो देवराजस्य सत्यमेतद्ब्रवीमि वाम्
म्हणून मी प्रेमापोटी तुम्हा दोघांना, देवेंद्रासमोर, सोमपानाचा अधिकार देईन; हे मी तुम्हाला सत्य सांगतो.
तच्छ्रुत्वा हृष्टमनसौ दिवं तौ प्रतिजग्मतुः। च्यवनश्च सुकन्या च सुराविव विजह्रतुः
हे ऐकून, दोघांचं मन आनंदाने भरून आलं आणि ते स्वर्गात गेले; च्यवन आणि सुकन्या देवांसारखे सुखाने राहू लागले.
ततः श्रुत्वा तु शर्यातिर्वयस्थं च्यवनं कृतम्। सुहृष्टः सेनया सार्धमुपायाद्भार्गवाश्रमम्
मग च्यवन पुन्हा तरुण झाल्याचं ऐकून, शर्याति राजा अत्यंत आनंदित झाला आणि आपल्या सैन्यासह भृगूंच्या आश्रमात गेला.
च्यवनं च सुकन्यां च दृष्ट्वा देवसुताविव। रेमे सभार्यः शर्यातिः कृत्स्नां प्राप्य महीमिव
च्यवन आणि सुकन्या हे देवांच्या मुलांसारखे दिसत असल्याचे पाहून शर्याति आपल्या पत्नीसमवेत अत्यंत आनंदी झाला, जणू काही त्याने संपूर्ण पृथ्वीच मिळवली.
ऋषिणा सत्कृतस्तेन सभार्यः पृथिवीपतिः। उपोपविष्टः कल्याणीः कथाश्चक्रे मनोरमाः
त्या ऋषीने शर्याति राजाचा आणि त्याच्या पत्नीचा सन्मान केला. मग राजा आणि राणी बसले आणि दोघांनी आनंददायी, शुभ गोष्टींच्या गप्पा मारल्या.
अथैनं भार्गवो राजन्नुवाच परिसान्त्वयन्। याजयिष्यामि राजंस्त्वां संभारानुपकल्पय
मग भृगुवंशीय च्यवन ऋषीने राजाला शांतपणे म्हटले, "राजा, मी तुझ्याकडून यज्ञ करवून घेईन, त्यासाठी लागणारी सर्व तयारी कर."
ततः परमसंहृष्टः शर्यातिरवनीपतिः। च्यवनस्य महाराज तद्वाक्यं प्रत्यपूजयत्
त्यावर पृथ्वीचा राजा शर्याति अतिशय आनंदित झाला आणि महाक्रूर च्यवन ऋषींचे ते शब्द आदराने मान्य केले.