संदिदेश च तान्भीमो वसु दत्ता च पुष्कलम्। मृगयध्वं नलं चैव दमयन्तीं च मे सुताम्
भीमाने त्यांना भरपूर धन दिलं आणि सांगितलं, 'माझी मुलगी दमयंती आणि नल यांचा शोध घ्या.'
अस्मिन्कर्मणि निष्पन्ने विज्ञाते निषधाधिपे। गवां सहस्रं दास्यामि यो वस्तावानयिष्यति
हे काम पूर्ण झाल्यावर आणि निशधराज सापडल्यावर जो त्यांना इथे आणेल, त्याला मी हजार गायी देईन.
अग्रहारांश्च दास्यामि ग्रामं नगरसंमितम्। हिरण्यंच सुवर्णं च दासीदासं तथैव
मी अजूनही करमुक्त गावे, शहरासारखं एक गाव, सोनं-रुपं आणि दासी-दासही देईन.
न चेच्छक्याविहानेतुं दमयन्ती नलोऽपि वा। ज्ञातमात्रेऽपि दास्यामि गवां दशशतं धनम्
जर दमयंती किंवा नल इथे आणता आले नाहीत, तरी त्यांचा ठावठिकाणा कळल्यास मी दहा हजार गायी आणि धन देईन.
इत्युक्तास्ते ययुर्हृष्टा ब्राह्मणाः सर्वतो दिशम्। पुरराष्ट्राणि चिन्वन्तो नैषधं सह भार्यया। नैव क्वापि प्रपश्यन्ति नलं वा भीमपुत्रिकाम्
असं सांगितल्यावर सर्व ब्राह्मण आनंदाने सर्व दिशांना गेले, नगरं आणि राज्यं शोधू लागले, पण कुठेही त्यांना नल किंवा भीमाची मुलगी दिसली नाही.
ततश्चेदिपुरीं रम्यां सुदेवो नाम वै द्विजः। विचिन्वानोऽथ वैदर्भीमपश्यद्राजवेश्मनि
नंतर, चेदिराजाच्या सुंदर नगरीत सुदेव नावाच्या एका ब्राह्मणाने शोधताना राजवाड्यात विदर्भकन्येला पाहिलं.
तयैव राजमाता च ब्राह्मणान्पर्यवेषयत्। भोजनार्थे सुदेवोऽपि तत्रैव प्रविवेश ह
तेथे राणी आणि सुनंदा यांनी ब्राह्मणांना जेवणासाठी बोलावलं, आणि सुदेवही तिथे गेला.
कृशां विवर्णां मलिनां भर्तृशोकपरायणाम्। पुण्याहवाचने राज्ञः सुनन्दासहितां स्थिताम्
त्याने पाहिलं, ती कृश, फिकट, मलिन आणि पतीच्या दुःखात बुडालेली, शुभ दिवशी सुनंदासोबत राजवाड्यात उभी होती.
मन्दं प्रख्यायमानेन रूपेणाप्रतिमेन ताम्। निबद्धां धूमजालेन प्रभामिव विभावसोः
तिचं सौंदर्य जरी मंदावलेलं असलं, तरीही ते अद्वितीय होतं; ती धुराच्या जाळ्यात लपलेल्या तेजस्वी ज्वाळेसारखी वाटत होती.
तां समीक्ष्य विशालाक्षीमधिकं मलिनां कृशाम्। तर्कयामास भैमीति कारणैरुपपादयन्
तिच्या मोठ्या डोळ्यांकडे, खूप कृश आणि मलिन अवस्थेकडे पाहून, तो अंदाज बांधू लागला की हीच भीमाची मुलगी असावी.
यथेयं मे पुरा दृष्टा तथारूपेयमङ्गना। कृतार्थोस्म्यद्य दृष्ट्वेमां लोककान्तामिव श्रियं
पूर्वी जशी पाहिली होती, तशीच ही स्त्री आहे; आज मी तिला पाहिलं, जणू जगाला प्रिय असलेली लक्ष्मीच मला मिळाली, असं वाटलं.
पूर्णचन्द्राननां श्यामां चारुवृत्तपयोधराम्। कुर्वन्तीं प्रभया देवीं सर्वावितिमिरा दिशः
पूर्ण चंद्रासारखं तेजस्वी चेहरा, सावळी काया, सुंदर वर्तुळाकार स्तन असलेली, तिच्या तेजाने सर्व दिशांना अंधार नाहीसा करणारी, ती देवीसारखी होती.
चारुपद्मविशालाक्षीं मन्मथस्य रतीमिव। इष्टां समस्तलोकस्य पूर्णचन्द्रप्रभामिव
सुंदर कमळासारखे मोठे डोळे, मदनाच्या रतीसारखी, सर्वांना प्रिय, पूर्ण चंद्रासारखी तेजस्वी.
विदर्भसरसस्तस्माद्दैवदोषादिवोद्धृताम्। मलपङ्कानुलिप्ताङ्गीं प्रम्लानां नलिनीमिव
आता जणू विदर्भाच्या सरोवरातून दैवाच्या दोषामुळे बाहेर काढलेली, अंगावर मळाचा थर चढलेली, कोमेजलेल्या कमळासारखी ती दिसत होती.
पौर्णमासीमिव निशां राहुग्रस्तनिशाकराम्। पतिशोकाकुलां दीनां कृशस्त्रोतां नदीमिव
पूर्णिमेच्या रात्रीसारखी, जिचा चंद्र राहूने गिळला आहे, पतीच्या दुःखाने व्याकुळ, कृश झालेल्या नदीसारखी ती वाटत होती.
विध्वस्तपर्णकमलां वित्रासितविहंगमाम्। हस्तिहस्तपरिक्लिष्टां व्याकुलामिव पद्मिनीम्
जिची पानं आणि कमळं नष्ट झाली आहेत, पक्षी उडून गेले आहेत, हत्तीच्या सोंडेने तुडवलेली, व्याकुळ झालेली ती कमळाच्या तळ्यासारखी दिसत होती.
सुकुमारीं सुजाताङ्गीं रत्नगर्भगृहोचिताम्। दह्यमानामिवार्केण मृणालीमिव चोद्धृताम्
ती नाजूक, सुंदर अंगाची, रत्नांनी भरलेल्या घरात वाढलेली होती. सूर्याच्या कडाक्याने जणू भाजली गेल्यासारखी, तळ्यातून तोडलेल्या कमळाच्या दांडासारखी ती दिसत होती.
रूपौदार्यगुणोपेतां मण्डनार्हाममण्डिताम्। चन्द्रलेखामिव नवांव्योम्नि नीलाभ्रसंवृताम्
ती रूप, मोठेपणा आणि गुणांनी नटलेली, अलंकार घालण्यास योग्य असूनही अलंकाररहित होती. आकाशात काळ्या ढगांनी झाकलेल्या नवीन चंद्रकोरीसारखी ती भासत होती.
कामभोगैः प्रियैर्हीनां हीनां बन्धुजनेन च। देहं धारयतीं दीनं भर्तृदर्शनकाङ्क्षया
आनंद, प्रियजन आणि नातेवाईकांपासून वंचित, ती दुःखी मनाने, पतीच्या भेटीची आस धरून, आपले कृश शरीर कसेबसे टिकवून होती.
भर्ता नाम परं नार्या भूषणं भूषणैर्विना। एषा हि रहिता तेन शोभमाना न शोभते
स्त्रीसाठी तिचा पती हाच सर्वात मोठा अलंकार असतो, इतर दागिन्यांशिवायही. त्याच्याशिवाय, ती तेजस्वी असूनही, तिला खरे सौंदर्य लाभत नाही.
दुष्करं कुरुतेऽत्यन्तं हीनो यदनया नलः। धारयत्यात्मनो देहं न शोकेनापि सीदति
नल तिच्याशिवाय जगतो हे फार कठीण आहे, पण तो आपले शरीर टिकवतो आणि दुःखाने कोसळत नाही.
इमामसितकेशान्तां शतपत्रायतेक्षणाम्। सुखार्हां दुःखितां दृष्ट्वा ममापि व्यथते मनः
काळ्या केसांची, शतदल कमळासारख्या डोळ्यांची, सुखास पात्र असूनही दुःखी असलेली तिला पाहून माझे मनही व्याकुळ झाले.
कदा नु खलुः दुःखस्य पारं यास्यति वै शुभा। भर्तुः समागमात्साध्वीरोहिणी शशिनो यथा
कधी या सतीला दुःखाचा अंत येईल? पतीच्या पुनर्मिलनाने, जशी रोहिणी चंद्रासोबत एकत्र येते, तशी तीही सुखी होईल का?
अस्या नूनं पुनर्लाभान्नैषधः प्रीतिमेष्यति। राजा राज्यपरिभ्रष्टः पुनर्लब्ध्वेव मेदिनीम्
नक्कीच, तिला पुन्हा मिळाल्यावर नैषध नलाला पुन्हा आनंद मिळेल, जसा आपले राज्य गमावलेला राजा पुन्हा पृथ्वी मिळाल्यावर आनंदी होतो.
तुल्यशीलवयोयुक्तां तुल्याभिजनसंवृतम्। नैषधोऽर्हति वैदर्भीं तं चेयमसितेक्षणा
स्वभाव, वय आणि कुल या सर्वांत समान असलेल्या वैदर्भीला नैषध नल योग्य आहे, आणि काळ्या डोळ्यांची तीही त्याला तितकीच योग्य आहे.
युक्तं तस्याप्रमेयस्य वीर्यसत्ववतो मया। समाश्वासयितुं भार्यां पतिदर्शनलालसाम्
अशा अपरिमित सामर्थ्य आणि धैर्य असलेल्या वीराची, पतीच्या भेटीसाठी आसुसलेल्या पत्नीस मी धीर द्यावा हे योग्यच आहे.
अहमाश्वासयाम्येनां पूर्णचन्द्रनिभाननाम्। अदृष्टदुःखां दुःखार्तां ध्यानरोदनतत्पराम्
पूर्ण चंद्रासारख्या चेहऱ्याची, दुःख कधी न पाहिलेली पण आता दुःखाने त्रस्त झालेली, ध्यान आणि रडण्यात मग्न असलेल्या तिला मी धीर देईन.
एवं विमृश्य विविधैः कारणैर्लक्षणैश्च ताम्। उपगम्य ततो भैमीं सुदेवो ब्राह्मणोऽब्रवीत्
अशा अनेक कारणांनी आणि चिन्हांनी विचार करून, सुदेव ब्राह्मण भीमराजाच्या कन्येजवळ गेला आणि तिला म्हणाला.
अहं सुदेवो वैदर्भि भ्रातुस्ते दयितः सखा। भीमस्य वचनाद्राज्ञस्त्वामन्वेष्टुमिहागतः
वैदर्भी, मी सुदेव आहे, तुझ्या भावाचा प्रिय मित्र. भीमराजाच्या आज्ञेने मी तुला शोधायला येथे आलो आहे.
कुशली ते पिता राज्ञि जननी भ्रातरश्च ते। आयुष्मन्तौ कुशलिनौ तत्रस्थौ दारकौ च ते
राजकन्ये, तुझे वडील, आई आणि भाऊ सर्वजण सुखरूप आहेत. तुझे दोन पुत्रही दीर्घायुषी असून तेथे सुरक्षित आहेत.