ततस्तानन्तरीयेण वाससा स समावृणोत्। तस्य तद्वस्त्रमादाय सर्वे जग्मुर्विहायसा
त्याने आपल्या वरच्या वस्त्राने त्या पक्ष्यांना झाकलं; पण त्यांनी त्याचं वस्त्र उचललं आणि सगळे आकाशात उडून गेले.
उत्पतन्तः खगा वाक्यमेतदाहुस्ततो नलम्। दृष्ट्वा दिग्वाससं भूमौ स्थितं दीनमधोमुखम्
ते पक्षी उडताना, जमिनीवर फक्त एक वस्त्र घालून, दुःखी आणि खाली मान घालून उभ्या असलेल्या नलाला म्हणाले.
वयमक्षाः सुदुर्बुद्धे तववासो जिहीर्षवः। आगता न हि नः प्रीतिः सवाससि गते त्वयि
"अरे मूर्खा, आम्ही म्हणजे ते फासेच आहोत; तुझं वस्त्र घ्यायचं म्हणून आलो. तू वस्त्र घेऊन निघून गेलास तर आम्हाला काही आनंद नाही."
नान्समीक्ष्य गतानक्षानात्मानं च विवाससम्। पुण्यश्लोकस्तदा राजा दमयन्तीमथाब्रवीत्
ते फासे पक्ष्यांच्या रूपात निघून गेले आणि स्वतःकडे वस्त्रही उरलं नाही, हे पाहून तो कीर्तिवंत राजा नल दमयंतीला म्हणाला.
येषां प्रकोपादैश्वर्यान्प्रच्युतोऽहमनिन्दिते। प्राणयात्रां न विन्देयं दुःखितः क्षुधयाऽन्वितः
"ज्यांच्या रागामुळे मी माझं राज्य गमावलं, हे निष्पापे, त्यांच्या रागामुळे मी उपाशी राहतोय, जगण्यासाठी काहीच मिळत नाही."
येषां कृते न सत्कारमकुर्वन्मयि नैषधाः। इमे ते शकुना भूत्वा वासश्चाषहरन्ति मे
"ज्यांच्यामुळे निषध देशातील लोकांनी माझा सन्मान केला नाही, तेच आता पक्ष्यांच्या रूपात माझं वस्त्र घेऊन गेले."
वैषम्यं परमं प्राप्तो दुःखितो गतचेतनः। भर्ता तेऽहं निबोधेदं वचनं हितमात्मनः
मी फार मोठ्या संकटात सापडलो आहे, मनाने खचून गेलो आहे. मी तुझा नवरा आहे, म्हणून माझं हिताचं बोल ऐक.
एते गच्छन्ति वहवः पन्थानो दिणापथम्। अवन्तीमृक्षवन्तं च समतिक्रम्य पर्वतम्
हे पाह, अनेक रस्ते दक्षिणेकडे जातात, अवंती आणि ऋक्ष पर्वत ओलांडून पुढे नेतात.
एष विन्ध्यो महाशैलः पयोष्णी च समुद्रगा। आश्रमाश्च महर्षीणां बहुमूलफलान्विताः
हा मोठा विंध्याचळ आहे, ही पयोष्णी नदी समुद्राकडे वाहते, आणि येथे अनेक महर्षींची आश्रमं आहेत, जेथे भरपूर कंदमुळे आणि फळं मिळतात.
एष पन्था विदर्भाणामेष यास्यति कोसलान्। अतःपरं च देशोऽयं दक्षिणो दक्षिणापथः
हा रस्ता विदर्भाकडे जातो, आणि हा कोसलाकडे नेतो; या पुढे हा प्रदेश म्हणजे दक्षिणेकडील भाग आहे.
एतद्वाक्यं नलो राजा दमयन्तीं समाहितः। उवाचासकृदार्तो हि भैमीमुद्दिश्य भारत
राजा नलाने, मन लावून आणि दुःखी होऊन, भीमपुत्री दमयंतीला हे शब्द पुन्हा पुन्हा सांगितले.
ततः सा वाष्पकलया वाचा दुःखेन कर्शिता। उवाच दमयन्ती तं नैषधं करुणं वचः
तेव्हा दुःखाने कृश झालेली दमयंती, डोळ्यांत पाणी आणि कंठ दाटून, निषधराजाला करुण शब्दांनी म्हणाली.
उद्वेषते मे हृदयं सीदन्त्यङ्गानि सर्वशः। तव पार्थिव संकल्पं चिन्तयन्त्याः पुनः पुनः
राजा, तुझ्या या निर्धाराचा मी सारखा विचार करत असताना, माझं हृदय अस्वस्थ होतंय आणि अंगातलं बळही हरवतंय.
हृतराज्यं हृतद्रव्यं विवस्त्रं क्षुच्छ्रमान्वितम्। कथमुत्सृज्य गच्छेयमहं त्वां निर्जने वने
राज्य आणि संपत्ती गेल्यावर, तू उपाशी, विवस्त्र आणि अशा या एकाकी जंगलात असताना, मी तुला सोडून कशी जाऊ शकते?
श्रान्तस्य ते क्षुधार्तस्य चिन्तयानस्य तत्सुखम्। वने घोरे महाराज नाशयिष्याम्यहं क्लमम्
राजा, जेव्हा तू थकलास, उपाशी आणि चिंतेत असशील, तेव्हा या भयंकर जंगलात मी तुझा थकवा दूर करीन.
न च भार्यासमं किंचिन्नरस्यार्तस्य भेषजम्। नित्यं हि सर्वदुःखेषु सत्यमेतद्व्रवीमि ते ।।*
दुःखी माणसासाठी त्याच्या पत्नीइतकं दुसरं औषध नाही; सर्व दुःखांत हेच खरं आहे, मी तुला मनापासून सांगते.
एवमेतद्यथाऽऽन्थ त्वं दमयन्ति सुमध्यमे। नास्ति बार्यासमं मित्रं नरस्यार्तस्य भेषजम्
दमयंती, तुझं म्हणणं अगदी खरं आहे; दुःखी माणसासाठी पत्नीइतका जवळचा मित्र किंवा औषध दुसरं नाही.
न चाहं त्यक्तुकामस्त्वां किमलं भीरु शङ्कसे। त्यजेयमहमात्मानं न चैव त्वामनिन्दिते
मी तुला सोडण्याचा विचारही करत नाही, मग तू एवढं का घाबरतेस? मी स्वतःला सोडू शकतो, पण तुला कधीच नाही, निष्पापे.
यदि मां त्वं महाराज न विहातुमिहच्छसि। तत्किमर्थं विदर्भाणां पन्थाः समुपदिश्यते
राजा, जर तुला मला सोडायचं नसेल, तर मग विदर्भाचा रस्ता का दाखवतोस?
अवैमि चाहं नृपते न तु मां त्यक्तुमर्हसि। चेतसा त्वपकृष्टेन मां त्यजेथा महीपते
राजा, मला माहित आहे की तुला मला सोडणं योग्य नाही; पण तरीही, मनाने दूर गेलास तर कदाचित तू मला सोडशील.
पन्थानं हि ममाभीक्ष्णमाख्यासि च नरोत्तम। अतो निमित्तं शोकं मे वर्धयस्यमरोपम
तू वारंवार मला रस्ता दाखवतोस, हे पाहून माझं दुःख आणखी वाढतं.
यदि चायमभिप्रायस्तव राजन्भविष्यति। सहितावेव गच्छावो विदर्भान्यदि मन्यसे
राजा, जर तुझा खरोखरच असाच विचार असेल, तर आपण दोघं मिळून विदर्भाला जाऊया, तुला जसं वाटतं तसं.
विदर्भराजस्तत्र त्वां पूजयिष्यति मानद। तेन त्वं पूजितो राजन्सुखं वत्स्यसि नो गृहे
तेथे विदर्भाचा राजा तुला सन्मान देईल; त्याच्याकडून सन्मान मिळाल्यावर, राजा, तू आमच्या घरी सुखाने राहशील.
इत्युक्तः स तदा देव्या नलो वचनमब्रवीत्।' यथा राज्यंतव पितुस्तथा मम नसंशयः। न तु तत्र गमिष्यामि विषमस्थः कथंचन
राणीने असं म्हटल्यावर नल म्हणाला, 'जसं तुझ्या वडिलांचं राज्य तुला प्रिय आहे, तसंच माझं राज्य मला प्रिय आहे, यात शंका नाही. पण मी अशा अवस्थेत तिथे कधीच जाणार नाही.'
कथं समृद्धो गत्वाऽहं तव हर्षविवर्धनः। परिद्यूनो गमिष्यामि तव शोकविवर्धनः
मी जेव्हा सुखात होतो, तेव्हा तुझा आनंद वाढवला; आता मी दुःखात जातो, तुझं दुःखच वाढवणार आहे.
इति ब्रुवन्नलो राजा दमयन्तीं पुनः पुनः। सान्खयामास कल्याणीं वाससोर्धेन संवृताम्
राजा नल पुन्हा पुन्हा दमयंतीला बोलत होता आणि अर्ध्या वस्त्राने झाकलेली ती पुण्यवती मोजू लागला.
तावेकवस्त्रसंवीतावटमानावितस्ततः। क्षुत्पिपासापरिश्रान्तौ सभां कांचिदुपेयतुः
दोघंही एकच वस्त्र घालून, थरथरत, पावलं मोजत, उपाशी-तहान आणि थकलेले, एका सभेजवळ गेले.
तां सभामुपसंप्राप्य तदा स निषधाधिपः। वैदर्भ्या सहितो राजा निषसाद महीतले
त्या सभेत पोहोचल्यावर, निषधांचा राजा आणि विदर्भकन्या दोघंही जमिनीवर बसले.
स वै विवस्त्रो मलिनो विवर्णः पांसुगुण्ठितः। दमयन्त्या सह श्रान्तः सुष्वाप धरणीतले
तो राजा वस्त्राविना, मळका, फिकट, धुळीने माखलेला आणि दमयंतीसह थकलेला, जमिनीवर झोपला.
ततः स्ववसनस्यान्तं दमयन्ती विशांपते। भूमावास्तीर्य सुष्वाप पतिमालिङ्ग्य शोभना
नंतर दमयंतीने आपल्या वस्त्राचा टोक जमिनीवर पसरला आणि सुंदरपणे पतीला मिठी मारून झोपली.