यथा कुन्ती च माद्री च शची चैव समा इह। तथा च वंशजननी त्वं हि मेऽद्य गरीयसी
जशी कुंती, माध्री आणि शची माझ्यासाठी सारख्या आहेत, तशीच आज तू माझ्या वंशाची जननी म्हणून मला अधिकच आदरणीय आहेस.
गच्छ मूर्ध्ना प्रपन्नोस्मि पादौ ते वरवर्णिनि। त्वं हि मे मातृवत्पूज्या रक्ष्योऽहं पुत्रवत्त्वया
सुंदर वर्णवाली, मी तुझ्या पायांवर मस्तक ठेवून शरण आलो आहे; तू माझ्यासाठी आईसारखी पूज्य आहेस, आणि मी तुझ्याकडून मुलासारखा रक्षण मिळवू इच्छितो.
ततोऽवधूता पार्थेन उर्वशी क्रोधमूर्च्छिता। वेपन्ती भ्रुकुटीकक्रा शशापाथ धनंजयम्
पार्थाने नाकारल्यामुळे, उर्वशी रागाने थरथरत, भुवया वाकवून, धनंजयाला शाप दिला.
तव पित्राऽभ्यनुज्ञातां स्वयं च गृहमागताम्। यस्मान्मां नाभिनन्देथाः कामबाणवशंगताम्
कारण तुझ्या वडिलांनी परवानगी दिली असूनही आणि मी स्वतः तुझ्या घरी आले असूनही, वासनेच्या बाणांनी छिन्न झालेली असतानाही, तू मला स्वीकारलं नाहीस.
तस्मात्त्वं नर्तकः पार्थ स्त्रीमध्ये मानवर्जितः। अपुंस्त्वेन च विख्यातः पण्ढवद्विचरिष्यसि
म्हणून, पार्था, तू स्त्रियांच्या मध्ये नर्तक म्हणून राहशील, पुरुषांनी टाळला जाशील, आणि पांडवांसारखा अपुंसक म्हणून प्रसिद्ध होशील.
एवं दत्त्वाऽर्जुने शापं स्फुरितोष्ठी श्वसन्त्यथ। पुनः प्रत्यागता क्षिप्रमुर्वशी स्वं निवेशनम्
अशा प्रकारे अर्जुनाला शाप देऊन, ओठ थरथरत आणि श्वास जोरात घेत, उर्वशी पटकन आपल्या निवासस्थानी परत गेली.
पार्थोपि लब्ध्वा शापं तं तां निशां दुःखितोऽवसम्। विवक्षुश्चित्रसेनाय प्रातः सर्वमहृष्टवत्
तो शाप मिळाल्यावर, पार्थाने ती रात्र दुःखात घालवली, आणि सकाळी सगळं चित्रसेनाला सांगावं असं त्याला वाटलं.
ततः प्रभाते विमले गन्धर्वाय यथातथम्। निवेदयामास तदा चित्रसेनाय पाण्डवः
मग सकाळी उजाडल्यावर, पांडवाने घडलेली सर्व घटना जशीच्या तशी गंधर्व चित्रसेनाला सांगितली.
तच्च सर्वं यथावृत्तं शापं चैव यथातथम्। अवेदयच्च शक्रस्य चित्रसेनोऽपि सर्वशः
चित्रसेनाने घडलेली सर्व घटना, आणि शाप कसा मिळाला हे जसेच्या तसे इंद्राला सांगितले.
तदा त्वानाय्य तनयं विविक्ते हरिवाहनः। सान्त्वयित्वा शुभैर्वाक्यैः स्मयमानोऽभ्यभाषत
मग हरिवाहनाने आपल्या मुलाला एकांतात नेले, गोड शब्दांनी त्याचे सांत्वन केले आणि हसत हसत त्याच्याशी बोलला.
सुपुत्राद्यपृथा तात त्वया पुत्रेण सत्तम। ऋषयोपि हि धैर्येण जिता वै ते महाभुज
माझ्या मुला, कुंतीला तुझ्यासारखा पुत्र मिळाल्यामुळे ती खरोखरच भाग्यवान आहे. तुझ्या धैर्याने ऋषींसुद्धा जिंकले गेले आहेत, हे महाबाहु.
यं च दत्तवती शापमुर्वशी तव मानद। स चापि तेऽर्थकृत्तात साधकश्च भविष्यति
उर्वशीने तुला दिलेला शाप, हे मान्यवर, तोही तुझ्या कामासाठीच उपयोगी पडेल आणि पूर्ण होईल.
अज्ञातवासो वस्तव्यो भवद्भिर्भूतलेऽनघ। वर्पे त्रयोदशे वीर तत्र त्वं गमयिष्यसि
अकलुषा, तेराव्या वर्षी तुला पृथ्वीवर गुप्तपणे राहावे लागेल, हे वीर, आणि तिथेच तू आपले कर्तव्य पूर्ण करशील.
तेन नर्तकवेपेण अपुंस्त्वेन तथैव च। वर्षमेकं विहृत्यैव ततः पुंस्त्वमवाप्स्यसि
त्या नर्तकाच्या वेशात आणि पुरुषत्व हरपून, एक वर्ष असेच घालवून, नंतर तुला पुन्हा आपले पुरुषत्व मिळेल.
एवमुक्तस्तु शक्रेण फल्गुनः परवीरहा। मुदं परमिकां लेभे न च शापं व्यचिन्तयत्
इंद्राने असे सांगितल्यावर, शत्रूंचा संहार करणारा फाल्गुन अत्यंत आनंदी झाला आणि त्याने शापाची चिंता केली नाही.
चित्रसेनेन सहितो गन्धर्वेण यशस्विना। रेमे स स्वर्गभवने पाण्डुपुत्रो धनंजयः
चित्रसेन या प्रसिद्ध गंधर्वासोबत पांडुपुत्र धनंजय स्वर्गातील राजवाड्यात आनंदाने राहू लागला.
य इमां शृणुयान्नित्यं धृतिं पाण्डुसुतस्य वै। न तस्य कामः कामेषु पापकेषु प्रवर्तते
जो कोणी पांडुपुत्राच्या धैर्याची ही कथा नेहमी ऐकतो, त्याची इच्छा कधीही पापी सुखांकडे वळत नाही.
इदममरवरात्मजस्य घोरं सुचि चरितं विनिशाम्य फल्गुनस्य। व्यपगतमददम्भरागदोषा- स्त्रिदिवगताऽभिरमन्ति मानवेन्द्राः
देवतांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या फाल्गुनाच्या या शुद्ध आणि कठोर आचरणाचे स्मरण करून, गर्व, अहंकार व राग सोडलेले स्वर्गवासी राजे आनंदी होतात.
ततो देवाः सगन्धर्वाः समादायार्घ्यमुत्तमम्। शक्रस्य मतमाज्ञाय पार्थमानर्चुर्जसा
मग देवता आणि गंधर्वांनी उत्तम अर्घ्य घेऊन, इंद्राची इच्छा ओळखून, उत्साहाने पार्थाचा सन्मान केला.
पाद्यमाचमनीयं च प्रतिग्राह्य नृपात्मजम्। प्रवेशयामासुरथो पुरन्दरनिवेशनम्
त्यांनी पाय धुण्यासाठी आणि आचमनासाठी पाणी दिले आणि राजपुत्राचे स्वागत करून त्याला पुरंदराच्या निवासात नेले.
एवं संपूजितो जिष्णुरुवास भवने पितुः। उपशिक्षन्महास्त्राणि ससंहाराणि पाण्डवः
अशा प्रकारे सन्मान मिळाल्यावर, जिष्णु आपल्या वडिलांच्या राजवाड्यात राहू लागला आणि महास्त्रांचे तसेच त्यांची परतावणूक शिकू लागला.
स शक्रहस्ताद्दयितं वज्रमस्त्रं दुरुत्सहम्। अशनिं च महानादां मेघबृंहितलक्षणाम्
इंद्राच्या हातून त्याने आवडते, जिंकता न येणारे वज्रास्त्र आणि मेघांच्या गडगडाटासारखा मोठा आवाज करणारे वज्र घेतले.
गृहीतास्त्रस्तु कौन्तेयो भ्रातॄन्सस्मार पाण्डवः। पुरन्दरनियोगाच्च पञ्चाब्दमवसत्सुखम्
अस्त्रे मिळाल्यावर कुंतीपुत्र पांडवाने आपल्या भावांची आठवण काढली आणि पुरंदराच्या आज्ञेने पाच वर्षे आनंदाने तेथे राहिला.
ततः शक्रोऽब्रवीत्पार्थं कृतास्त्रं काल आगते। नृत्तं गीतं च कौन्तेय चित्रसेनादवाप्नुहि
मग शस्त्रविद्या पूर्ण झाल्यावर, योग्य वेळ आल्यावर, इंद्राने पार्थाला सांगितले, 'कुंतीपुत्रा, चित्रसेनाकडून नृत्य आणि गाणे शिक.'
वादित्रं दैवविहितं नृलके यन्न विद्ते। मदाज्ञया च कौन्तेय श्रेयो वै ते भविष्ति
'देवतांनी निर्माण केलेले, जे मनुष्यांना माहीत नाही असे वाद्यसंगीत, माझ्या आज्ञेने, कुंतीपुत्रा, तुला कल्याणकारी ठरेल.'
सखायं प्रददौ चास्य चित्रसेनं पुरन्दरः। स तेन सह संगम्य रेमे पार्थो निरामयः
पुरंदराने त्याला चित्रसेन हा मित्र दिला; त्याच्यासोबत संग करून पार्था दुःखरहितपणे आनंदाने राहू लागला.
कदाचिदटमानस्तु महर्षिरथ लोमशः। जगाम शक्रभवनं पुरंदरदिदृक्षया
एकदा महर्षी लोमश आपल्या भ्रमंतीत असताना, देवराज इंद्राला पाहण्याच्या इच्छेने इंद्राच्या राजवाड्यात गेला.
स समेत्य नमस्कृत्य देवराजं महामुनिः। ददर्शार्धासनगतं पाण्डवं वासवस्य हि
महामुनी तिथे पोहोचून, देवराजाला वंदन करून, अर्ध्या आसनावर इंद्राजवळ बसलेला पांडव अर्जुन पाहिला.
ततः शक्राभ्यनुज्ञात आसने विष्टरोत्तरे। निषसाद द्विजश्रेष्ठः पूज्यमानो महर्षिभिः
नंतर, इंद्राच्या परवानगीने, ब्राह्मणांमध्ये श्रेष्ठ असलेला लोमश, इतर महर्षींकडून सन्मान मिळवत, मोठ्या आसनावर बसला.
तस्य दृष्ट्वाऽभवद्बुद्धिः पार्थमिन्द्रासने स्थितम्। कथं नु क्षत्रियः पार्थः शक्रासनमवाप्तवान्
अर्जुन इंद्राच्या आसनावर बसलेला पाहून, लोमशाच्या मनात विचार आला — हा कशाचा क्षत्रिय अर्जुन इंद्राचे आसन कसे मिळवू शकला?