तां तथा ब्रुवतीं श्रुत्वा भृशं लज्जान्वितोऽर्जुनः। उवाच कर्णौ हस्ताभ्यां पिधाय त्रिदशोपमः
ती असं बोलताना ऐकून, अर्जुनाला फारच लाज वाटली. तो देवांसारखा दिसत, पण त्याने आपले कान दोन्ही हातांनी झाकले.
दुःश्रुतं मेऽस्तु सुभगे यन्मां वदसि भामिनि। गुरुदारैः समाना मे निश्चयेन वरानने
सौभाग्यवती, सुंदर स्त्री, तू माझ्याशी जे बोललीस ते मी ऐकलं नाही असंच होवो; कारण माझ्या मनात तू माझ्या गुरुंच्या पत्नींसारखीच आहेस, हे सुंदर मुखवाली.
[यथा कुन्तीमहाभागा यथेन्राणी शची मम। तथा त्वमपि कल्याणीनात्र कार्या विचारणा]
जशी कुंती आणि इंद्रपत्नी शची माझ्यासाठी आदरणीय आहेत, तशीच तूही आहेस, शुभे. यात अजून विचार करण्याची काहीच गरज नाही.
यच्चेक्षिताऽसि विस्पष्टं विशेषेण मया शुभे। तच्च मे कारणं सर्वं शृणु सत्येन सुस्मिते
शुभ्र हास्यवाली, मी तुला स्पष्टपणे पाहिलं आहे, त्यामागचं खरं कारण मी तुला सांगतो, ऐक.
इयं पौरववंशस् जननी सुदतीति ह। त्वामहं दृष्टवांस्तत्र विस्मयोत्फुल्ललोचनः
ही सुदती, पौरव वंशाची जननी, मी तिथे तुला पाहिलं आणि आश्चर्याने माझे डोळे मोठे झाले.
न मामर्हसि कल्याणि अन्यथा ध्यात्रमप्सरः। गुरोर्गरुतरा मे त्वं मम त्वं वंशवर्धिनी
कल्याणी, तू मला वेगळ्या दृष्टीने पाहू नकोस, अप्सरे. तू माझ्या गुरूपेक्षा जड आहेस, आणि वंश वाढवणारी आहेस.
अनावृताश्च सर्वाः स्म देवराजाभिनन्दन। गुरुस्थाने न मां वीर नियोक्तुं त्वमिहार्हसि
देवांना आनंद देणाऱ्या, आम्ही सर्वजण तुझ्यासमोर उघडे आहोत; वीर, मला गुरुच्या जागी काही सांगू नकोस.
पितरः सोदराः पुत्रा नप्तारो वा त्विहागताः। तपसा रमयन्त्यस्मान्न च तेषां व्यतिक्रमः
इथे आलेले वडील, भाऊ, मुले किंवा नातवंडे, ते आपल्या तपाने आम्हाला प्रसन्न करतात, आणि त्यांच्याकडून काहीही चुकीचं होत नाही.
तत्प्रसीद न मामार्तां विसर्जयितुमर्हसि। हृच्छयेन च संतप्तां भक्तां च भज मानद
म्हणून कृपा कर, मला दुःखी, प्रेमाने व्याकुळ आणि भक्त असलेल्या मला दूर लोटू नकोस, मान देणाऱ्या.
शृणु सत्यंवरारोहे यत्त्वां वक्ष्याम्यनिन्दिते। शृण्वन्तु मे दिशश्चैव विदिशश्च सदेवताः
सत्यवती, सुंदर नितंबवाली, मी तुला जे सांगतो ते खरं आहे, ऐक. दिशा आणि उपदिशा, देवांसह, तेही ऐकू देत.
यथा कुन्ती च माद्री च शची चैव समा इह। तथा च वंशजननी त्वं हि मेऽद्य गरीयसी
जशी कुंती, माध्री आणि शची माझ्यासाठी सारख्या आहेत, तशीच आज तू माझ्या वंशाची जननी म्हणून मला अधिकच आदरणीय आहेस.
गच्छ मूर्ध्ना प्रपन्नोस्मि पादौ ते वरवर्णिनि। त्वं हि मे मातृवत्पूज्या रक्ष्योऽहं पुत्रवत्त्वया
सुंदर वर्णवाली, मी तुझ्या पायांवर मस्तक ठेवून शरण आलो आहे; तू माझ्यासाठी आईसारखी पूज्य आहेस, आणि मी तुझ्याकडून मुलासारखा रक्षण मिळवू इच्छितो.
ततोऽवधूता पार्थेन उर्वशी क्रोधमूर्च्छिता। वेपन्ती भ्रुकुटीकक्रा शशापाथ धनंजयम्
पार्थाने नाकारल्यामुळे, उर्वशी रागाने थरथरत, भुवया वाकवून, धनंजयाला शाप दिला.
तव पित्राऽभ्यनुज्ञातां स्वयं च गृहमागताम्। यस्मान्मां नाभिनन्देथाः कामबाणवशंगताम्
कारण तुझ्या वडिलांनी परवानगी दिली असूनही आणि मी स्वतः तुझ्या घरी आले असूनही, वासनेच्या बाणांनी छिन्न झालेली असतानाही, तू मला स्वीकारलं नाहीस.
तस्मात्त्वं नर्तकः पार्थ स्त्रीमध्ये मानवर्जितः। अपुंस्त्वेन च विख्यातः पण्ढवद्विचरिष्यसि
म्हणून, पार्था, तू स्त्रियांच्या मध्ये नर्तक म्हणून राहशील, पुरुषांनी टाळला जाशील, आणि पांडवांसारखा अपुंसक म्हणून प्रसिद्ध होशील.
एवं दत्त्वाऽर्जुने शापं स्फुरितोष्ठी श्वसन्त्यथ। पुनः प्रत्यागता क्षिप्रमुर्वशी स्वं निवेशनम्
अशा प्रकारे अर्जुनाला शाप देऊन, ओठ थरथरत आणि श्वास जोरात घेत, उर्वशी पटकन आपल्या निवासस्थानी परत गेली.
पार्थोपि लब्ध्वा शापं तं तां निशां दुःखितोऽवसम्। विवक्षुश्चित्रसेनाय प्रातः सर्वमहृष्टवत्
तो शाप मिळाल्यावर, पार्थाने ती रात्र दुःखात घालवली, आणि सकाळी सगळं चित्रसेनाला सांगावं असं त्याला वाटलं.
ततः प्रभाते विमले गन्धर्वाय यथातथम्। निवेदयामास तदा चित्रसेनाय पाण्डवः
मग सकाळी उजाडल्यावर, पांडवाने घडलेली सर्व घटना जशीच्या तशी गंधर्व चित्रसेनाला सांगितली.
तच्च सर्वं यथावृत्तं शापं चैव यथातथम्। अवेदयच्च शक्रस्य चित्रसेनोऽपि सर्वशः
चित्रसेनाने घडलेली सर्व घटना, आणि शाप कसा मिळाला हे जसेच्या तसे इंद्राला सांगितले.
तदा त्वानाय्य तनयं विविक्ते हरिवाहनः। सान्त्वयित्वा शुभैर्वाक्यैः स्मयमानोऽभ्यभाषत
मग हरिवाहनाने आपल्या मुलाला एकांतात नेले, गोड शब्दांनी त्याचे सांत्वन केले आणि हसत हसत त्याच्याशी बोलला.
सुपुत्राद्यपृथा तात त्वया पुत्रेण सत्तम। ऋषयोपि हि धैर्येण जिता वै ते महाभुज
माझ्या मुला, कुंतीला तुझ्यासारखा पुत्र मिळाल्यामुळे ती खरोखरच भाग्यवान आहे. तुझ्या धैर्याने ऋषींसुद्धा जिंकले गेले आहेत, हे महाबाहु.
यं च दत्तवती शापमुर्वशी तव मानद। स चापि तेऽर्थकृत्तात साधकश्च भविष्यति
उर्वशीने तुला दिलेला शाप, हे मान्यवर, तोही तुझ्या कामासाठीच उपयोगी पडेल आणि पूर्ण होईल.
अज्ञातवासो वस्तव्यो भवद्भिर्भूतलेऽनघ। वर्पे त्रयोदशे वीर तत्र त्वं गमयिष्यसि
अकलुषा, तेराव्या वर्षी तुला पृथ्वीवर गुप्तपणे राहावे लागेल, हे वीर, आणि तिथेच तू आपले कर्तव्य पूर्ण करशील.
तेन नर्तकवेपेण अपुंस्त्वेन तथैव च। वर्षमेकं विहृत्यैव ततः पुंस्त्वमवाप्स्यसि
त्या नर्तकाच्या वेशात आणि पुरुषत्व हरपून, एक वर्ष असेच घालवून, नंतर तुला पुन्हा आपले पुरुषत्व मिळेल.
एवमुक्तस्तु शक्रेण फल्गुनः परवीरहा। मुदं परमिकां लेभे न च शापं व्यचिन्तयत्
इंद्राने असे सांगितल्यावर, शत्रूंचा संहार करणारा फाल्गुन अत्यंत आनंदी झाला आणि त्याने शापाची चिंता केली नाही.
चित्रसेनेन सहितो गन्धर्वेण यशस्विना। रेमे स स्वर्गभवने पाण्डुपुत्रो धनंजयः
चित्रसेन या प्रसिद्ध गंधर्वासोबत पांडुपुत्र धनंजय स्वर्गातील राजवाड्यात आनंदाने राहू लागला.
य इमां शृणुयान्नित्यं धृतिं पाण्डुसुतस्य वै। न तस्य कामः कामेषु पापकेषु प्रवर्तते
जो कोणी पांडुपुत्राच्या धैर्याची ही कथा नेहमी ऐकतो, त्याची इच्छा कधीही पापी सुखांकडे वळत नाही.
इदममरवरात्मजस्य घोरं सुचि चरितं विनिशाम्य फल्गुनस्य। व्यपगतमददम्भरागदोषा- स्त्रिदिवगताऽभिरमन्ति मानवेन्द्राः
देवतांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या फाल्गुनाच्या या शुद्ध आणि कठोर आचरणाचे स्मरण करून, गर्व, अहंकार व राग सोडलेले स्वर्गवासी राजे आनंदी होतात.
ततो देवाः सगन्धर्वाः समादायार्घ्यमुत्तमम्। शक्रस्य मतमाज्ञाय पार्थमानर्चुर्जसा
मग देवता आणि गंधर्वांनी उत्तम अर्घ्य घेऊन, इंद्राची इच्छा ओळखून, उत्साहाने पार्थाचा सन्मान केला.
पाद्यमाचमनीयं च प्रतिग्राह्य नृपात्मजम्। प्रवेशयामासुरथो पुरन्दरनिवेशनम्
त्यांनी पाय धुण्यासाठी आणि आचमनासाठी पाणी दिले आणि राजपुत्राचे स्वागत करून त्याला पुरंदराच्या निवासात नेले.