उपविष्टेषु सर्वेषु स्थानमानप्रभावतः। ऋद्ध्या प्रज्वलमानेषु अग्निसोमार्कवर्ष्मसु
सर्वजण आपल्या योग्य जागी बसले होते, मान आणि सामर्थ्याने तेजस्वी दिसत होते, अग्नी, सोम आणि सूर्यासारखे उजळून निघाले होते.
वीणासु वाद्यमानासु गन्धर्वैः शक्रनन्दन। दिव्ये मनोरमे गीते प्रवृत्ते पृथुलोचन
गंधर्व वाद्य वाजवत होते, हे कुरुकुळातील आनंदा, आणि दिव्य, मोहक गाणे सुरू झाले होते, हे मोठ्या डोळ्याच्या अर्जुना,
सर्वाप्सरःसु मुख्यासु प्रनृत्तासु कुरूद्वह। त्वं किलानिमिषः पार्थ मामेकां तत्र दृष्टवान्
सर्व प्रमुख अप्सरा नृत्य करत असताना, हे कुरुकुळातील आनंदा, तिथे फक्त तूच माझ्याकडे पाहिलेस, असं म्हटलं गेलं.
तत्र चावभृथे तस्मिन्नुपस्थाने दिवौकसाम्। तव पित्राऽभ्यनुज्ञाता गताः स्वनिलयान्सुराः
त्या मोठ्या स्नानसमारंभात, तुझ्या वडिलांनी परवानगी दिल्यावर, देव आपापल्या निवासस्थानी परतले.
तथैवाप्सरसः सर्वाविशिष्टाः स्वगृहं गताः। अपि चान्याश्च शत्रुघ्न तव पित्रा विसर्जिताः
त्याचप्रमाणे, सर्व अप्सरा, स्त्रियांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या, आपापल्या घरी परतल्या; आणि इतरही, हे शत्रूंचा नाश करणाऱ्या, तुझ्या वडिलांनी परत पाठवल्या.
ततः शक्रेण संदिष्टश्चित्रसेनो ममान्तिकम्। प्राप्तः कमलपत्राक्ष स च मामब्रवीत्स्वयम्
मग इंद्राच्या आज्ञेने, चित्रसेन माझ्याकडे आला, हे कमलासारख्या डोळ्याच्या, आणि त्याने स्वतः मला सांगितले.
त्वत्कृतेऽहं सुरेशेन प्रेषितो वरवर्णिनि। प्रियं कुरु महेन्द्रस्य मम चैवात्मनश्च ह
'तुझ्यासाठी, हे सुंदर वर्णाच्या, मला देवेंद्राने पाठवले आहे; तू महेंद्र, मला आणि स्वतःलाही प्रिय वाटेल असं कर.'
शक्रतुल्यं रणे शूरं रूपौदार्यगुणान्वितम्। पार्थं प्रार्थय सुश्रोणि त्वमित्येवं तदाऽब्रवीत्
'रणात इंद्रासारखा, रूप, दानशूरपणा आणि उत्तम गुण असलेला पार्थ, हे सुंदर कंबरेच्या, त्याला तू इच्छित जा,' असं त्याने मला सांगितलं.
ततोऽहं समनुज्ञाता तेन पित्रा च तेऽनघ। तवान्तिकमनुप्राप्ता शुश्रूषितुमरिंदम
त्याच्यामुळे आणि तुझ्या वडिलांनीही परवानगी दिल्यामुळे, हे निष्पापा, मी तुझ्या सेवेसाठी इथे आले आहे, हे शत्रूंचा नाश करणाऱ्या.
न केवलं हि चक्रेण प्रेषिता चाहमागता। चिराभिलषितो वीर ममाप्येष मनोरथः
फक्त इंद्राने पाठवल्यामुळेच मी आले नाही, तर हे वीर, हे माझंही खूप दिवसांचं मनापासूनचं स्वप्न आहे.
तां तथा ब्रुवतीं श्रुत्वा भृशं लज्जान्वितोऽर्जुनः। उवाच कर्णौ हस्ताभ्यां पिधाय त्रिदशोपमः
ती असं बोलताना ऐकून, अर्जुनाला फारच लाज वाटली. तो देवांसारखा दिसत, पण त्याने आपले कान दोन्ही हातांनी झाकले.
दुःश्रुतं मेऽस्तु सुभगे यन्मां वदसि भामिनि। गुरुदारैः समाना मे निश्चयेन वरानने
सौभाग्यवती, सुंदर स्त्री, तू माझ्याशी जे बोललीस ते मी ऐकलं नाही असंच होवो; कारण माझ्या मनात तू माझ्या गुरुंच्या पत्नींसारखीच आहेस, हे सुंदर मुखवाली.
[यथा कुन्तीमहाभागा यथेन्राणी शची मम। तथा त्वमपि कल्याणीनात्र कार्या विचारणा]
जशी कुंती आणि इंद्रपत्नी शची माझ्यासाठी आदरणीय आहेत, तशीच तूही आहेस, शुभे. यात अजून विचार करण्याची काहीच गरज नाही.
यच्चेक्षिताऽसि विस्पष्टं विशेषेण मया शुभे। तच्च मे कारणं सर्वं शृणु सत्येन सुस्मिते
शुभ्र हास्यवाली, मी तुला स्पष्टपणे पाहिलं आहे, त्यामागचं खरं कारण मी तुला सांगतो, ऐक.
इयं पौरववंशस् जननी सुदतीति ह। त्वामहं दृष्टवांस्तत्र विस्मयोत्फुल्ललोचनः
ही सुदती, पौरव वंशाची जननी, मी तिथे तुला पाहिलं आणि आश्चर्याने माझे डोळे मोठे झाले.
न मामर्हसि कल्याणि अन्यथा ध्यात्रमप्सरः। गुरोर्गरुतरा मे त्वं मम त्वं वंशवर्धिनी
कल्याणी, तू मला वेगळ्या दृष्टीने पाहू नकोस, अप्सरे. तू माझ्या गुरूपेक्षा जड आहेस, आणि वंश वाढवणारी आहेस.
अनावृताश्च सर्वाः स्म देवराजाभिनन्दन। गुरुस्थाने न मां वीर नियोक्तुं त्वमिहार्हसि
देवांना आनंद देणाऱ्या, आम्ही सर्वजण तुझ्यासमोर उघडे आहोत; वीर, मला गुरुच्या जागी काही सांगू नकोस.
पितरः सोदराः पुत्रा नप्तारो वा त्विहागताः। तपसा रमयन्त्यस्मान्न च तेषां व्यतिक्रमः
इथे आलेले वडील, भाऊ, मुले किंवा नातवंडे, ते आपल्या तपाने आम्हाला प्रसन्न करतात, आणि त्यांच्याकडून काहीही चुकीचं होत नाही.
तत्प्रसीद न मामार्तां विसर्जयितुमर्हसि। हृच्छयेन च संतप्तां भक्तां च भज मानद
म्हणून कृपा कर, मला दुःखी, प्रेमाने व्याकुळ आणि भक्त असलेल्या मला दूर लोटू नकोस, मान देणाऱ्या.
शृणु सत्यंवरारोहे यत्त्वां वक्ष्याम्यनिन्दिते। शृण्वन्तु मे दिशश्चैव विदिशश्च सदेवताः
सत्यवती, सुंदर नितंबवाली, मी तुला जे सांगतो ते खरं आहे, ऐक. दिशा आणि उपदिशा, देवांसह, तेही ऐकू देत.
यथा कुन्ती च माद्री च शची चैव समा इह। तथा च वंशजननी त्वं हि मेऽद्य गरीयसी
जशी कुंती, माध्री आणि शची माझ्यासाठी सारख्या आहेत, तशीच आज तू माझ्या वंशाची जननी म्हणून मला अधिकच आदरणीय आहेस.
गच्छ मूर्ध्ना प्रपन्नोस्मि पादौ ते वरवर्णिनि। त्वं हि मे मातृवत्पूज्या रक्ष्योऽहं पुत्रवत्त्वया
सुंदर वर्णवाली, मी तुझ्या पायांवर मस्तक ठेवून शरण आलो आहे; तू माझ्यासाठी आईसारखी पूज्य आहेस, आणि मी तुझ्याकडून मुलासारखा रक्षण मिळवू इच्छितो.
ततोऽवधूता पार्थेन उर्वशी क्रोधमूर्च्छिता। वेपन्ती भ्रुकुटीकक्रा शशापाथ धनंजयम्
पार्थाने नाकारल्यामुळे, उर्वशी रागाने थरथरत, भुवया वाकवून, धनंजयाला शाप दिला.
तव पित्राऽभ्यनुज्ञातां स्वयं च गृहमागताम्। यस्मान्मां नाभिनन्देथाः कामबाणवशंगताम्
कारण तुझ्या वडिलांनी परवानगी दिली असूनही आणि मी स्वतः तुझ्या घरी आले असूनही, वासनेच्या बाणांनी छिन्न झालेली असतानाही, तू मला स्वीकारलं नाहीस.
तस्मात्त्वं नर्तकः पार्थ स्त्रीमध्ये मानवर्जितः। अपुंस्त्वेन च विख्यातः पण्ढवद्विचरिष्यसि
म्हणून, पार्था, तू स्त्रियांच्या मध्ये नर्तक म्हणून राहशील, पुरुषांनी टाळला जाशील, आणि पांडवांसारखा अपुंसक म्हणून प्रसिद्ध होशील.
एवं दत्त्वाऽर्जुने शापं स्फुरितोष्ठी श्वसन्त्यथ। पुनः प्रत्यागता क्षिप्रमुर्वशी स्वं निवेशनम्
अशा प्रकारे अर्जुनाला शाप देऊन, ओठ थरथरत आणि श्वास जोरात घेत, उर्वशी पटकन आपल्या निवासस्थानी परत गेली.
पार्थोपि लब्ध्वा शापं तं तां निशां दुःखितोऽवसम्। विवक्षुश्चित्रसेनाय प्रातः सर्वमहृष्टवत्
तो शाप मिळाल्यावर, पार्थाने ती रात्र दुःखात घालवली, आणि सकाळी सगळं चित्रसेनाला सांगावं असं त्याला वाटलं.
ततः प्रभाते विमले गन्धर्वाय यथातथम्। निवेदयामास तदा चित्रसेनाय पाण्डवः
मग सकाळी उजाडल्यावर, पांडवाने घडलेली सर्व घटना जशीच्या तशी गंधर्व चित्रसेनाला सांगितली.
तच्च सर्वं यथावृत्तं शापं चैव यथातथम्। अवेदयच्च शक्रस्य चित्रसेनोऽपि सर्वशः
चित्रसेनाने घडलेली सर्व घटना, आणि शाप कसा मिळाला हे जसेच्या तसे इंद्राला सांगितले.
तदा त्वानाय्य तनयं विविक्ते हरिवाहनः। सान्त्वयित्वा शुभैर्वाक्यैः स्मयमानोऽभ्यभाषत
मग हरिवाहनाने आपल्या मुलाला एकांतात नेले, गोड शब्दांनी त्याचे सांत्वन केले आणि हसत हसत त्याच्याशी बोलला.