भक्तानुकम्पी कान्तश्च प्रियश्च स्थिरसंगरः। प्रार्थनीयैर्गुणगणैर्महेन्द्रवरुणोपमः
तो भक्तांवर दयाळू, आकर्षक, प्रिय, निश्चयी आणि सर्वांना हवेहवेसे गुण असलेला आहे; तो महेंद्र आणि वरुणासारखा आहे.
विदितस्तेऽर्जुनो वीरः स स्वर्गफलमाप्तवान्। तव शक्राभ्यनुज्ञातः पादावद्यप्रपद्यताम्
तुला अर्जुनाची ओळख आहेच, तो वीर स्वर्गफळ मिळवून गेला आहे; शक्राच्या आज्ञेने तो आता तुझ्या पायाशी यावा.
एवमुक्ता स्मितं कृत्वा स्वात्मानं बहुमान्य च। प्रत्युवाचोर्वशी प्रीता चित्रसेनमनिन्दिता
अशी वचने ऐकून, हसत आणि स्वतःचा सन्मान करत, निष्कलंक उर्वशी आनंदाने चित्रसेनाला उत्तर देऊ लागली.
यत्त्वस्य कथितः सत्यो गुणोद्देशस्त्वयाऽनघ। तं श्रुत्वाऽन्यं प्रियं नारी वृणुयात्किमतोऽर्जुनं
हे निष्पापा, तू अर्जुनाचे जे गुण सांगितलेस ते खरे आहेत; हे ऐकून दुसरी कोणती स्त्री अर्जुनाऐवजी दुसराच पुरुष निवडेल?
तस्य चाहं गुणौघेन फल्गुने जातमन्मथा। गच्छत्वं हि याथाकाममागमिष्याम्यहं सुखम्
त्याच्या असंख्य गुणांमुळे, हे फाळ्गुन, माझ्या मनात त्याच्यावर प्रेम निर्माण झालं; तो जसा हवं तसा जाऊ दे, मी आनंदानं त्याच्याकडे येईन.
ततो विसृज्यगन्धर्वं कृतकृत्या शुचिस्मिता। उर्वशी चाकरोत्स्नानं पार्थप्रार्थनलालसा
मग गंधर्वाला निरोप देऊन, आपलं काम झाल्याचं समाधान मनात ठेवून, सुंदर हास्य असलेली उर्वशी, पार्थाच्या मागणीसाठी आतुर होऊन, स्नान करू लागली.
स्नानालङ्कारनेपथ्यैर्गन्धमाल्यैश्च शौभनैः। धनंजयस्य रूपेण शरैर्मन्मथचोदितैः
शुभ्र स्नान, दागिने, सुंदर वस्त्र, सुगंधी उटणे आणि फुलांच्या माळांनी सजून, धनंजयाच्या रूपात, प्रेमाच्या बाणांनी ती अंतःकरणातून स्पर्शली गेली.
अतिविद्धेन मनसा मन्मथेन प्रदीपिता। दिव्यास्तरणसंस्तीर्णे विस्तीर्णे शयनोत्तमे
मनात खोलवर प्रेमानं जळत, दिव्य गादी आणि विस्तीर्ण, सुंदर शय्येवर ती विसावली.
चित्तसंकल्पभावेन सुचित्ताऽनन्यमानसा। मनोरथेन संप्राप्तं रमयन्तीव फल्गुनम्
मन एकाग्र आणि निश्चल ठेवून, आपल्या इच्छेने, ती फाळ्गुनाच्या आगमनाने जणू आपल्या स्वप्नांची पूर्तता झाली असं अनुभवू लागली.
निशाम्य चन्द्रोदयनं विगाढे रजनीमुखे। प्रस्थिता सा पृथुश्रोणी पार्थस्य भवनं महत्
रात्रीच्या गडद सुरुवातीला चंद्राचा उदय पाहून, रुंद कंबरेची ती स्त्री, पार्थाच्या मोठ्या महालाकडे निघाली.
मृदुकुञ्चितदीर्घेण कुसुमोत्तमधारिणा। केशपाशेन ललना गच्छमाना व्यराजत
मऊ, लांब आणि किंचित वळलेल्या केसांमध्ये उत्तम फुलं खोवून, ती स्त्री चालताना फारच शोभून दिसत होती.
भ्रूक्षेपालापमाधुर्यैः कान्त्या सौम्यतयाऽपि च। शशिनं वक्रचन्द्रेण साऽऽह्वयन्तीव गच्छती
गोड कटाक्ष, मधुर बोल, तेज आणि सौम्यता यामुळे, वक्र चंद्रासारख्या चेहऱ्याने ती चालताना जणू चंद्रालाच बोलावत होती.
दिव्याङ्गरागौ सुमुखौ दिव्यचन्दनरूषितौ। गच्छन्त्या हाररुचिरौ स्तनौ तस्या ववल्गतुः
दिव्य, सुंदर हारांनी सजलेली आणि दिव्य चंदन लावलेली तिची उन्नत उरोज चालताना डोलत होत्या.
स्तनोद्वहनसंक्षोभात्ताम्यमाना पदेपदे। त्रिवलीदामचित्रेण मध्येनातीव शेभिना
उरोजांच्या वजनाने प्रत्येक पावलाला थकलेली, तीन वळ्यांनी आणि दागिन्यांनी सजलेली तिची कंबर फारच आकर्षक दिसत होती.
रथकूबरविस्तीर्णं नितम्बोन्नतपीवरम्। मन्मथायतनं शुभ्रं रशनादामभूषितम्
रथाच्या अक्षासारखी रुंद, उंच आणि भरदार तिची कंबर, प्रेमाचं निवासस्थान वाटावी अशी शुभ्र आणि दागिन्यांनी सजलेली होती.
ऋषीणामपि दिव्यानां मनोव्याघातकारणम्। सूक्ष्मवस्त्रधरं भाति जघनं निरवद्यवत्
अगदी ऋषींच्या मनालाही अस्वस्थ करणारी, सूक्ष्म वस्त्र परिधान केलेली तिची निर्दोष कंबर तेजस्वी दिसत होती.
गूडगुल्फधरौ पादौ ताम्रायततलाङ्गुली। कूर्मपृष्ठोन्तौ चास्याः शोभेते किङ्किणीकिणौ
गुप्त टाच, तांबूस आणि लांब तलवे व बोटं, कासवाच्या पाठीसारखी शेवट असलेले तिचे पाय, किंकिण्यांनी सजलेले, फारच शोभून दिसत होते.
शीधुपानेन चाल्पेन तुष्टा च मदनेन च। विलासितैश्च विविधैः प्रेक्षणीयतराऽभवत्
थोड्या मद्याने तृप्त आणि प्रेमाने भारावलेली, विविध चेष्टा करत ती आणखीच मनमोहक वाटू लागली.
सिद्धचारणगन्धर्वैः साध्यैर्याति विलासिनी। बब्वाश्चर्येऽपि वै स्वर्गे दर्शनीयतमाकृतिः
सिद्ध, चारण, गंधर्व आणि साध्य यांच्या नजरेखाली, ती रमणीय स्त्री, स्वर्गातही सर्वात अद्भुत आणि सुंदर रूपात दिसत होती.
सुमूक्ष्मेणोत्तरीयेण मेघवर्णेन राजता। तन्वभ्रप्रावृता व्योम्नि चन्द्रलेखेन गच्छति
अतिशय सूक्ष्म, चांदीसारख्या आणि मेघासारख्या रंगाच्या उपरण्याने झाकलेली, ती आकाशात चंद्रकोरीसारखी हलक्या ढगासारखी दिसत होती.
ततः प्राप्तातिदुष्प्रापा मनसाऽपि विकर्मभिः। भवनं पाण्डुपुत्रस्य फल्गुनस्य शुचिस्मिता
मग, जी विचाराने किंवा कृतीनेही मिळवणं कठीण आहे, अशी सुंदर हास्य असलेली ती, पांडुपुत्र फाळ्गुनाच्या महालात पोहोचली.
तत्र द्वारमनुप्राप्ता द्वारस्थैश्च निवेदिता। अर्जुनस्य नरश्रेष्ठ उर्वशी शुभलोचना
तेथे, दरवाजापाशी पोहोचून, द्वारपालांनी सांगितल्यावर, सुंदर डोळ्यांची उर्वशी, श्रेष्ठ पुरुष अर्जुनासमोर सादर करण्यात आली.
उपातिष्ठत तद्वेश्म निर्मलं सुमनोहरम्। स शङ्कितमना राजन्प्रत्यगच्छत तां निशि
त्याने त्या निर्मळ, मनोहारी घराकडे वाटचाल केली; पण मनात शंका घेऊन, तो त्या रात्री परत गेला.
दृष्ट्वैव चोर्वशीं पार्थो लज्जासंवृलोचनः। तदाऽभिवादनं कृत्वा गुरुपूजां प्रयुक्तवान्
उर्वशीला पाहताच, अर्जुनाच्या डोळ्यात लाज दाटली; त्याने वाकून नमस्कार केला आणि गुरुची योग्य सेवा केली.
अभिवादये त्वां शिरसा प्रवराप्सरसांवरे। किं चागमनकृत्यं ते ब्रूहि सर्वं यथातथम्। किमाज्ञापयसे देवि प्रेष्यस्तेऽहमुपस्थितः
तो म्हणाला, 'हे अप्सरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या देवी, मी तुला वाकून नमस्कार करतो. तू इथे कशासाठी आलीस, ते मला खरं-खरं सांग. देवी, तुझी आज्ञा काय आहे? मी तुझ्या सेवेसाठी हजर आहे.'
अकामं फल्गुनं ज्ञात्वा इङ्गितज्ञा तदोर्वशी। गन्धर्ववचनं सर्वं श्रावयामास फल्गुनम्
फाल्गुनाच्या मनात इच्छा नाही हे ओळखून, संकेत समजणारी उर्वशीने, गंधर्वांनी सांगितलेले सर्व शब्द फाल्गुनाला सांगितले.
यथा मे चित्रसेनेन कथितं मनुजोत्तम। नत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि यथा चाहमिहागता
माझ्याशी चित्रसेनाने जे सांगितले, हे श्रेष्ठ पुरुषा, ते मी तुला सांगते आणि मी इथे का आले, तेही स्पष्ट करते.
उपस्ताने महेन्द्रस् वर्तमाने मनोरमे। तवागमनतुष्ट्या च स्वर्गस्य परमोत्सवे
इंद्राच्या रम्य सभेत सर्वजण हजर असताना, आणि तुझ्या येण्याने स्वर्गात मोठा उत्सव सुरू असताना,
रुद्राणां चैव सान्निध्यमादित्यानां च सर्वशः। समागमेऽश्विनोश्चैव वसूनां च नरोत्तम
रुद्र, सर्व आदित्य, अश्विनी कुमार, वसु हे सर्व जिथे उपस्थित होते, हे श्रेष्ठ पुरुषा,
महर्षीणां च सङ्घेषु राजर्षिप्रवरेषु च। सिद्धचारणयक्षेषु महोरगगणेषु च
महार्षींच्या आणि राजर्षींच्या सभेत, सिद्ध, चारण, यक्ष आणि मोठ्या नागांच्या समूहात,