तान्स सर्वान्समागम्य विधिवत्कुरुनन्दनः। ततोऽपश्यद्देवराजं शतक्रतुमरिंदमः
कुरुवंशातील आनंदा, अर्जुनाने सर्वांची योग्य रीतीने भेट घेतली आणि मग शत्रूंचा संहार करणाऱ्या शतक्रतु इंद्राचे दर्शन घेतले.
ततः पार्थो महाबाहुरवतीर्य रथोत्तमात्। ददर्श साक्षाद्देवेशं पितरं पाकशासनम्
मग महाबाहू पार्थाने आपल्या उत्तम रथातून उतरून, प्रत्यक्ष देवेंद्र, वज्रधारी आपल्या पित्याचं दर्शन घेतलं.
पाण्डुरेणातपत्रेण हेमदण्डेन चारुणा। दिव्यगन्धाधिवासेन व्यजनेन विधूयता
त्याच्या डोक्यावर सोन्याच्या दांड्याचा पांढरा छत्र धरला होता आणि दिव्य सुगंधी वाऱ्याने त्याला सुंदर पंख्याने वाऱ्यावरून शीतलता दिली जात होती.
विश्वावसुप्रभृतिनिर्गन्धर्वैः स्तुतिवन्दिभिः। स्तूयमानं द्विजाग्र्यैश्च ऋग्यजुःसामसंस्तवैः
विश्वावसु आणि इतर गंधर्व, गायक, स्तुतिगायक आणि श्रेष्ठ ब्राह्मण ऋग्वेद, यजुर्वेद आणि सामवेदाच्या स्तोत्रांनी त्याची स्तुती करत होते.
ततोऽभिगम्य कौन्तेयः शिरसाऽभ्यगमद्बली। स चैनं वृत्तपीनाभ्यां बाहुभ्यां प्रत्यगृह्णत
मग बलवान कुंतीपुत्र पुढे जाऊन वाकला; आणि इंद्राने त्याला आपल्या मजबूत, गोल बाहूंनी प्रेमाने मिठी मारली.
ततः शक्रासने पुण्ये देवर्षिगणसेविते। शक्रः पाणौ गृहीत्वैनमुपावेशयदन्तिके
मग, देवर्षींच्या सेवेत असलेल्या शुभ इंद्रासनावर, इंद्राने त्याचा हात धरून त्याला आपल्या जवळ बसवलं.
मूर्धि चैनमुपाघ्राय देवेन्द्रः परवीरहा। अङ्कमारोपयामास प्रश्रयावनतं तदा
शत्रूंचा संहार करणाऱ्या देवेन्द्राने त्याच्या डोक्याचा सुगंध घेतला आणि नम्रपणे वाकलेल्या अर्जुनाला आपल्या मांडीवर घेतलं.
सहस्राक्षनियोगात्स पार्थः शक्रासनं तदा। आरुरुक्षुरमेयात्मा द्वितीय इववासवः
सहस्त्र नेत्र असलेल्या इंद्राच्या आज्ञेने, अमर आत्मा असलेल्या पार्थाने इंद्रासनावर बसण्याची इच्छा केली, जणू दुसरा वासवच.
ततः प्रेम्णा वृत्रशत्रुरर्जुनस्य शुभं मुखम्। पस्पर्श पुण्यगन्धेन करेण परिसान्त्वयन्
मग वज्रधारी इंद्राने प्रेमाने अर्जुनाचं तेजस्वी मुख आपल्या शुभ हाताने हलकेच स्पर्श केलं आणि त्या हाताच्या पवित्र सुवासाने त्याला शांत केलं.
प्रमार्जमानः शनकैर्बाहू चास्यायतौ शुभौ। ज्याशरक्षेपकिनौ स्तम्भाविव हिरण्मयौ
इंद्राने हळूहळू अर्जुनाचे दोन्ही लांब, सुंदर आणि बळकट हात पुसले, जे धनुष्य ओढण्यात आणि बाण सोडण्यात कुशल होते, जणू काही सोन्याचे दोन खांबच.
वज्रग्रहणचिह्नेन करेण परिसान्त्वयन्। मुहुर्मुहुर्वज्रधरो बाहू चास्फोटयञ्शनैः
वज्र धारण केलेल्या हाताने इंद्राने अर्जुनाचे हात पुन्हा पुन्हा हलकेच थोपटले आणि त्याला दिलासा दिला.
स्मयन्निव गुडाकेशं प्रेक्षमाणः सहस्रदृक्। हर्षेणोत्फुल्लनयनो न चातृप्यत वृत्रहा
इंद्राने स्मित करत गूडाकेश अर्जुनाकडे पाहिलं, त्याच्या हजार डोळ्यांत आनंद उमटला आणि वज्रधारी इंद्राला त्याच्याकडे पाहून समाधानच मिळेना.
एकासनोपविष्टौ तौ शोभयांसचक्रतुः सभाम्। सूर्याचन्द्रमसौ व्योम चतुर्दश्यामिवोदितौ
दोघेही एकाच आसनावर बसले आणि जणू काही सूर्य आणि चंद्र चतुर्दशीच्या दिवशी आकाशात एकत्र आले आहेत, तसं त्यांनी सभा उजळून टाकली.
तत्र स्म गाथा गायन्ति साम्ना परमवल्गुना। गन्धर्वास्तुम्बुरुश्रेष्ठाः कुशला गीतसामसु
तेथे तुंबरू प्रमुख गंधर्वांनी, जे गाण्यात आणि सुरांत कुशल होते, मधुर स्वरात सुंदर गाथा गायल्या.
घृताची मेनका रम्भा पूर्वचित्तिः स्वयंप्रभा। उर्वशी मिश्रकेशी च दण्डगौरी वरूथीनि
घृताची, मेनका, रंभा, पूर्वचित्ती, स्वयंप्रभा, उर्वशी, मिश्रकेशी, दंडगौरी आणि वरूथिनी—
गोपाली सहजन्या च कुम्भयोनिः प्रजागरा। चित्रसेना चित्रलेखा सहा च मधुरस्वरा
गोपाली, सहजंया, कुम्भयोनी, प्रजागरा, चित्रसेना, चित्रलेखा, सहा आणि मधुरस्वरा—
एताश्चान्याश्च ननृतुस्तत्रतत्र शुचिस्मिताः। चत्तप्रमथने युक्ताः सिद्धानां पद्मलोचनाः
या आणि इतर हसऱ्या, कमळासारख्या डोळ्यांच्या सिद्ध स्त्रिया, नृत्यात आणि आनंदात कुशल, तिथे तिथे नृत्य करत होत्या.
महाकटितटश्रोण्यः कम्पमानैः पयोधरैः। कटाक्षहावमाधुर्यैश्चेतोबुद्धिमनोहरैः
त्यांचे मोठे कंबर आणि नाजूक कमरेसह, थरथरणारी उरं, आणि गोड कटाक्ष व हावभाव मन आणि बुद्धीला मोहून टाकणारे होते.
[ततो देवाः सगन्धर्वाः समादायार्घ्यमुत्तमम्। शक्रस्य मतमाज्ञाय पार्थमानर्चुरञ्जसा
मग देव आणि गंधर्वांनी उत्तम अर्घ्य घेऊन, इंद्राच्या आज्ञेने अर्जुनाचे आदरपूर्वक स्वागत केले.
पाद्यमाचमनीयं च प्रतिग्राह्य नृपात्मजम्। प्रवेशयामासुरथो पुरंदरनिवेशनम्
त्यांनी राजपुत्राला पाय धुण्यासाठी आणि आचमनासाठी पाणी दिलं आणि मग त्याला पुरंदराच्या निवासात घेऊन गेले.
एवं संपूजितो जिष्णुरुवास भवने पितुः। उपशिक्षन्महास्राणि ससंहाराणि पाण्डवः
अशा प्रकारे सन्मान मिळाल्यावर जिष्णू अर्जुन पित्याच्या घरात राहिला आणि पांडव, तू मोठी आणि गुप्त अस्त्रे शिकला.
शक्रस्य हस्ताद्दयितं वज्रमस्त्रं च दुःसहम्। अशनीश्च महानादा मेघबर्हिणलक्षणाः
इंद्राच्या हातून त्याला प्रिय आणि भयंकर वज्रास्त्र मिळालं, तसेच मोठ्या गडगडाटासारखी, मेघध्वज असलेली अस्त्रं मिळाली.
गृहीतास्त्रस्तु कौन्तेयो भ्रातॄन्सस्मार पाण्डवः। पुरंदरनियोगाच्च पञ्चाब्दानवसत्सुखी
अस्त्रे मिळाल्यावर कौंतेय अर्जुनाने आपल्या भावांना आठवलं; पुरंदराच्या आज्ञेने तो तिथे पाच वर्षे आनंदाने राहिला.
ततः शक्रोऽब्रवीत्पार्थं कृतास्त्रं काल आगते। नृत्यं गीतं च कौन्तेय चित्रसेनादवाप्नुहि
मग इंद्राने अर्जुनाला सांगितलं, 'हे कौंतेय, आता तू अस्त्रविद्येत पारंगत झाला आहेस आणि वेळ आली आहे; चित्रसेनाकडून नृत्य आणि गाणं शिक.'
वादित्रं देवविहितं नृलोके यन्न विद्यते। तदर्जयस्व कौन्तेय श्रेयो वै ते भविष्यति
'हे कौंतेय, देवांनी निर्माण केलेली आणि माणसांच्या जगात अज्ञात अशी वाद्यं आणि संगीत जिंकून घे, कारण ते तुझ्या मोठ्या फायद्याचं ठरेल.'
सखायं प्रददौ चास्य चित्रसेनं पुरंदरः। स तेन सह संगम्य रेमे पार्थो निरामयः
पुरंदराने त्याला चित्रसेन हा मित्र म्हणून दिला; त्याच्यासोबत अर्जुनाने आनंदाने, कुठलीही चिंता न करता वेळ घालवला.
गीतवादित्रनृत्यानि भूय एवादिदेश ह। तथाऽपि नालभच्छर्म तरस्वी द्यूतकारितम्
त्याने पुन्हा गाणी, वाद्य आणि नृत्य यांची मांडणी केली, पण ज्या वेळी त्याने फासे खेळून गमावलेली कातडी होती, ती त्याला मिळाली नाही.
दुःशासनवधामर्षी शकुनेः सौबलस्य च। ततस्तेनातुलां प्रीतिमुपागम्य क्वचित्क्वचित्। गान्धऱ्वमतुलं नृत्यं वादित्रं चोपलब्धवान्
दुःशासनाचा वध आणि शकुनीच्या कृत्यांमुळे तो संतापला होता; कधी कधी त्याला गंधर्व नृत्य आणि वाद्य यात अपूर्व आनंद मिळायचा.
स शिक्षितो नृत्यगुणाननेका- न्वादित्रगीतार्थगुणांश्च सर्वान्। न शर्ण लेभे परवीरहन्ता भ्रातॄन्स्मरन्मातरं चैव कुन्तीम्
तो नृत्याचे आणि गाण्याचे अनेक गुण शिकला होता, तरीही शत्रूंचा संहार करणारा तो वीर आपल्या भावंडांची आणि कुंती मातेची आठवण काढत असताना मनाला समाधान मिळवू शकला नाही.
कदाचित्स हि देवेन्द्रश्चित्रसेनं रहोऽब्रवीत्। पार्थस्य चक्षुरुर्वश्यां सक्तं विज्ञाय वासवः
एकदा देवराज इंद्राने गुप्तपणे चित्रसेनाला बोलावले, कारण अर्जुनाचे मन उर्वशीकडे ओढले गेले आहे हे त्याला कळले होते.