नायज्वभिर्नाव्रतिकैर्न वेदश्रुतिवर्जितैः। नानाप्लुताङ्गैस्तीर्थेषु यज्ञदानबहिष्कृतैः
जो यज्ञ करत नाही, व्रत पाळत नाही, वेदाचं वाचन करत नाही, अंग शुद्ध ठेवत नाही, आणि जो तीर्थस्थळी यज्ञ किंवा दानातून वर्ज्य केला जातो —
नापि यज्ञहनैः क्षुद्रैर्द्रष्टुं शक्यः कथंचन। पानपैर्गुरुतल्पैश्च मांसादैर्वा दुरात्मभिः
जो यज्ञ बिघडवतो, नीच वागतो, मद्यपान करतो, गुरुपत्नीशी संबंध ठेवतो, मांस खातो किंवा दुष्ट आहे — असा कोणीही मला कधीच पाहू शकत नाही.
स तद्दिव्यं वनं पश्यन्दिव्यगीतनिनादितम्। प्रविवेश महाबाहुः शक्रस्य दयितां पुरीम्
मग त्या बलवान अर्जुनाने दिव्य गाण्यांनी गुंजणाऱ्या त्या स्वर्गीय वनाचं दर्शन घेतलं आणि इंद्राची प्रिय नगरीत प्रवेश केला.
तत्र देवविमानानि कामगानि सहस्रशः। संस्थितान्यभियातानि ददर्शायुतशस्तदा
तेथे त्याने हजारो हजार स्वेच्छेने फिरणारी, थांबलेली आणि येणारी अशी असंख्य देवांची विमाने पाहिली.
संस्तूयमानो गन्धर्वैरप्सरोभिश्च पाण्डवः। पुष्पगन्धवहैः पुण्यैर्वायुभिश्चानुवीजितः
गंधर्व आणि अप्सरा यांनी पांडुपुत्राचं स्तुती केली आणि फुलांच्या सुगंधाने भरलेल्या पवित्र वाऱ्यांनी त्याला शीतलता दिली.
ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः। हृष्टाः संपूजयामासुः पार्थमक्लिष्टकारिणम्
मग देव, गंधर्व, सिद्ध, आणि श्रेष्ठ ऋषी — हे सर्व आनंदित होऊन निष्कलंक कर्म करणाऱ्या पार्थाचं सन्मान करू लागले.
आसीर्वादैः स्तूयमानो दिव्यवादित्रनिःस्वनैः। प्रतिपेदे महाबाहुः शङ्खदुन्दुभिनादितम्
आशीर्वाद आणि दिव्य वाद्यांच्या निनादात त्याचं स्तवन होत असताना, शंख आणि डमरू वाजू लागले आणि तो बलवान अर्जुन पुढे गेला.
नक्षत्रमार्गं विपुलं सुरवीथीति विश्रुतम्। इन्द्राज्ञया ययौ पार्थः स्तूयमानः समन्ततः
इंद्राच्या आज्ञेने, सर्वत्र स्तुती होत असताना, पार्थाने देवांचा मार्ग म्हणून प्रसिद्ध असलेल्या विस्तीर्ण तारकामार्गावर प्रवास केला.
तत्र साध्यास्तथा विश्वे मरुतोऽथाश्विनौ तथा। आदित्या वसवो रुद्रास्तथा ब्रह्मर्षयोऽमलाः
तेथे साध्य, विश्वदेव, मरुत, अश्विनी कुमार, आदित्य, वसु, रुद्र आणि निर्मळ ब्रह्मर्षी उपस्थित होते.
राजर्षयश्च बहवो दिलीपप्रमुखा नृपाः। तम्बुरुर्नारदश्चैव गन्धर्वौ च हाहा हूहूः
तसेच, दिलीप प्रमुख अनेक राजर्षी, राजे, तुंबुरू, नारद आणि गंधर्व हाहा व हूहू हेही तेथे होते.
तान्स सर्वान्समागम्य विधिवत्कुरुनन्दनः। ततोऽपश्यद्देवराजं शतक्रतुमरिंदमः
कुरुवंशातील आनंदा, अर्जुनाने सर्वांची योग्य रीतीने भेट घेतली आणि मग शत्रूंचा संहार करणाऱ्या शतक्रतु इंद्राचे दर्शन घेतले.
ततः पार्थो महाबाहुरवतीर्य रथोत्तमात्। ददर्श साक्षाद्देवेशं पितरं पाकशासनम्
मग महाबाहू पार्थाने आपल्या उत्तम रथातून उतरून, प्रत्यक्ष देवेंद्र, वज्रधारी आपल्या पित्याचं दर्शन घेतलं.
पाण्डुरेणातपत्रेण हेमदण्डेन चारुणा। दिव्यगन्धाधिवासेन व्यजनेन विधूयता
त्याच्या डोक्यावर सोन्याच्या दांड्याचा पांढरा छत्र धरला होता आणि दिव्य सुगंधी वाऱ्याने त्याला सुंदर पंख्याने वाऱ्यावरून शीतलता दिली जात होती.
विश्वावसुप्रभृतिनिर्गन्धर्वैः स्तुतिवन्दिभिः। स्तूयमानं द्विजाग्र्यैश्च ऋग्यजुःसामसंस्तवैः
विश्वावसु आणि इतर गंधर्व, गायक, स्तुतिगायक आणि श्रेष्ठ ब्राह्मण ऋग्वेद, यजुर्वेद आणि सामवेदाच्या स्तोत्रांनी त्याची स्तुती करत होते.
ततोऽभिगम्य कौन्तेयः शिरसाऽभ्यगमद्बली। स चैनं वृत्तपीनाभ्यां बाहुभ्यां प्रत्यगृह्णत
मग बलवान कुंतीपुत्र पुढे जाऊन वाकला; आणि इंद्राने त्याला आपल्या मजबूत, गोल बाहूंनी प्रेमाने मिठी मारली.
ततः शक्रासने पुण्ये देवर्षिगणसेविते। शक्रः पाणौ गृहीत्वैनमुपावेशयदन्तिके
मग, देवर्षींच्या सेवेत असलेल्या शुभ इंद्रासनावर, इंद्राने त्याचा हात धरून त्याला आपल्या जवळ बसवलं.
मूर्धि चैनमुपाघ्राय देवेन्द्रः परवीरहा। अङ्कमारोपयामास प्रश्रयावनतं तदा
शत्रूंचा संहार करणाऱ्या देवेन्द्राने त्याच्या डोक्याचा सुगंध घेतला आणि नम्रपणे वाकलेल्या अर्जुनाला आपल्या मांडीवर घेतलं.
सहस्राक्षनियोगात्स पार्थः शक्रासनं तदा। आरुरुक्षुरमेयात्मा द्वितीय इववासवः
सहस्त्र नेत्र असलेल्या इंद्राच्या आज्ञेने, अमर आत्मा असलेल्या पार्थाने इंद्रासनावर बसण्याची इच्छा केली, जणू दुसरा वासवच.
ततः प्रेम्णा वृत्रशत्रुरर्जुनस्य शुभं मुखम्। पस्पर्श पुण्यगन्धेन करेण परिसान्त्वयन्
मग वज्रधारी इंद्राने प्रेमाने अर्जुनाचं तेजस्वी मुख आपल्या शुभ हाताने हलकेच स्पर्श केलं आणि त्या हाताच्या पवित्र सुवासाने त्याला शांत केलं.
प्रमार्जमानः शनकैर्बाहू चास्यायतौ शुभौ। ज्याशरक्षेपकिनौ स्तम्भाविव हिरण्मयौ
इंद्राने हळूहळू अर्जुनाचे दोन्ही लांब, सुंदर आणि बळकट हात पुसले, जे धनुष्य ओढण्यात आणि बाण सोडण्यात कुशल होते, जणू काही सोन्याचे दोन खांबच.
वज्रग्रहणचिह्नेन करेण परिसान्त्वयन्। मुहुर्मुहुर्वज्रधरो बाहू चास्फोटयञ्शनैः
वज्र धारण केलेल्या हाताने इंद्राने अर्जुनाचे हात पुन्हा पुन्हा हलकेच थोपटले आणि त्याला दिलासा दिला.
स्मयन्निव गुडाकेशं प्रेक्षमाणः सहस्रदृक्। हर्षेणोत्फुल्लनयनो न चातृप्यत वृत्रहा
इंद्राने स्मित करत गूडाकेश अर्जुनाकडे पाहिलं, त्याच्या हजार डोळ्यांत आनंद उमटला आणि वज्रधारी इंद्राला त्याच्याकडे पाहून समाधानच मिळेना.
एकासनोपविष्टौ तौ शोभयांसचक्रतुः सभाम्। सूर्याचन्द्रमसौ व्योम चतुर्दश्यामिवोदितौ
दोघेही एकाच आसनावर बसले आणि जणू काही सूर्य आणि चंद्र चतुर्दशीच्या दिवशी आकाशात एकत्र आले आहेत, तसं त्यांनी सभा उजळून टाकली.
तत्र स्म गाथा गायन्ति साम्ना परमवल्गुना। गन्धर्वास्तुम्बुरुश्रेष्ठाः कुशला गीतसामसु
तेथे तुंबरू प्रमुख गंधर्वांनी, जे गाण्यात आणि सुरांत कुशल होते, मधुर स्वरात सुंदर गाथा गायल्या.
घृताची मेनका रम्भा पूर्वचित्तिः स्वयंप्रभा। उर्वशी मिश्रकेशी च दण्डगौरी वरूथीनि
घृताची, मेनका, रंभा, पूर्वचित्ती, स्वयंप्रभा, उर्वशी, मिश्रकेशी, दंडगौरी आणि वरूथिनी—
गोपाली सहजन्या च कुम्भयोनिः प्रजागरा। चित्रसेना चित्रलेखा सहा च मधुरस्वरा
गोपाली, सहजंया, कुम्भयोनी, प्रजागरा, चित्रसेना, चित्रलेखा, सहा आणि मधुरस्वरा—
एताश्चान्याश्च ननृतुस्तत्रतत्र शुचिस्मिताः। चत्तप्रमथने युक्ताः सिद्धानां पद्मलोचनाः
या आणि इतर हसऱ्या, कमळासारख्या डोळ्यांच्या सिद्ध स्त्रिया, नृत्यात आणि आनंदात कुशल, तिथे तिथे नृत्य करत होत्या.
महाकटितटश्रोण्यः कम्पमानैः पयोधरैः। कटाक्षहावमाधुर्यैश्चेतोबुद्धिमनोहरैः
त्यांचे मोठे कंबर आणि नाजूक कमरेसह, थरथरणारी उरं, आणि गोड कटाक्ष व हावभाव मन आणि बुद्धीला मोहून टाकणारे होते.
[ततो देवाः सगन्धर्वाः समादायार्घ्यमुत्तमम्। शक्रस्य मतमाज्ञाय पार्थमानर्चुरञ्जसा
मग देव आणि गंधर्वांनी उत्तम अर्घ्य घेऊन, इंद्राच्या आज्ञेने अर्जुनाचे आदरपूर्वक स्वागत केले.
पाद्यमाचमनीयं च प्रतिग्राह्य नृपात्मजम्। प्रवेशयामासुरथो पुरंदरनिवेशनम्
त्यांनी राजपुत्राला पाय धुण्यासाठी आणि आचमनासाठी पाणी दिलं आणि मग त्याला पुरंदराच्या निवासात घेऊन गेले.