लोकानात्मप्रभान्पश्यन्फल्गुनो विस्मयान्वितः। पप्रच्छ मातलिं प्रीत्या स चाप्येनमुवाच ह
स्वतःच्या तेजाने उजळणारे ते लोक पाहून, फाल्गुन अर्जुन आश्चर्यचकित झाला आणि त्याने प्रेमाने मातलीला विचारले; त्यावर मातलीने उत्तर दिले.
एते सुकृतिनः पार्थ स्वेषु धिष्ण्येष्ववस्थिताः। तान्दृष्टवानसि विभो तारारूपाणि भूतले
पार्था, हे सर्व पुण्यवान लोक त्यांच्या त्यांच्या आसनांवर आहेत; हेच ते तारेसारखे रूपं आहेत, जी तू पृथ्वीवर पाहिली होतीस.
ततोऽपश्यत्स्थितं द्वारि मत्तं विजयिनं गजम्। ऐरावतं चतुर्दन्तं कैलासमिव शृङ्गिणम्
मग त्याने दाराशी उभा असलेला, विजयाने मदमस्त झालेला, चार सोंडांचा ऐरावत हत्ती पाहिला, जो कैलास पर्वतासारखा उंच होता.
स सिद्धमार्गमाक्रम्य कुरुपाण्डवसत्तमः। व्यरोचत यथापूर्वं मान्धाता पार्थिवोत्तमः
सर्वश्रेष्ठ कुरुपांडव अर्जुन सिद्धांचा मार्ग धरून गेला आणि पूर्वी जसा मंदाता राजा तेजस्वी दिसत होता, तसा तोही तिथे झळाळला.
अभिचक्राम लोकान्स राज्ञां राजीवलोचनः
कमलासारख्या डोळ्यांचा तो अर्जुन राजांच्या लोकांमधून पुढे पुढे जाऊ लागला.
[एवं स संक्रमंस्तत्र स्वर्गलोके महायशाः ।] ततो ददर्श शक्रस्य पुरीं ताममरावतीम्
त्या स्वर्गलोकातील मार्गाने जात असताना, त्या कीर्तीमान अर्जुनाने इंद्राची अमरावती नगरी पाहिली.
ददर्श स पुरीं रम्यां सिद्धचारणसेविताम्। सर्वर्तुकुसुमैः पुण्यैः पादपैरुपशोभिताम्
त्याने ती रम्य नगरी पाहिली, जिथे सिद्ध आणि चारण वावरतात, आणि जी सर्व ऋतूंमध्ये फुलणाऱ्या पुण्यवान वृक्षांनी सजलेली होती.
तत्र सौगन्धिकानां च पुष्पाणां पुण्यगन्धिनाम्। उपवीज्यमानो मिश्रेण वायुना पुण्यगन्धिना
तिथे सौगंधिक फुलांच्या पवित्र सुगंधाने भरलेल्या मंद वाऱ्याने तो ताजातवाना झाला.
नन्दनं च वनं दिव्यमप्सरोगणसेवितम्। ददर्श दिव्यकुसुमैराह्वयद्भिरिव द्रुमैः
त्याने दिव्य नंदनवन पाहिलं, जिथे अप्सरांचा समूह वावरत होता आणि जिथे दिव्य फुलांनी भरलेली झाडं पाहुण्यांना आमंत्रित करत होती.
नातप्ततपसा शक्यो द्रष्टुं नानाहिताग्निना। स लोकः पुण्यकर्तॄणां नापि युद्धे पराङ्युखैः
तो पुण्यवानांचा लोक, जो न तप केलेल्यांना, न यज्ञ केलेल्यांना, आणि न युद्धात पाठी फिरवणाऱ्यांना दिसू शकत नाही.
नायज्वभिर्नाव्रतिकैर्न वेदश्रुतिवर्जितैः। नानाप्लुताङ्गैस्तीर्थेषु यज्ञदानबहिष्कृतैः
जो यज्ञ करत नाही, व्रत पाळत नाही, वेदाचं वाचन करत नाही, अंग शुद्ध ठेवत नाही, आणि जो तीर्थस्थळी यज्ञ किंवा दानातून वर्ज्य केला जातो —
नापि यज्ञहनैः क्षुद्रैर्द्रष्टुं शक्यः कथंचन। पानपैर्गुरुतल्पैश्च मांसादैर्वा दुरात्मभिः
जो यज्ञ बिघडवतो, नीच वागतो, मद्यपान करतो, गुरुपत्नीशी संबंध ठेवतो, मांस खातो किंवा दुष्ट आहे — असा कोणीही मला कधीच पाहू शकत नाही.
स तद्दिव्यं वनं पश्यन्दिव्यगीतनिनादितम्। प्रविवेश महाबाहुः शक्रस्य दयितां पुरीम्
मग त्या बलवान अर्जुनाने दिव्य गाण्यांनी गुंजणाऱ्या त्या स्वर्गीय वनाचं दर्शन घेतलं आणि इंद्राची प्रिय नगरीत प्रवेश केला.
तत्र देवविमानानि कामगानि सहस्रशः। संस्थितान्यभियातानि ददर्शायुतशस्तदा
तेथे त्याने हजारो हजार स्वेच्छेने फिरणारी, थांबलेली आणि येणारी अशी असंख्य देवांची विमाने पाहिली.
संस्तूयमानो गन्धर्वैरप्सरोभिश्च पाण्डवः। पुष्पगन्धवहैः पुण्यैर्वायुभिश्चानुवीजितः
गंधर्व आणि अप्सरा यांनी पांडुपुत्राचं स्तुती केली आणि फुलांच्या सुगंधाने भरलेल्या पवित्र वाऱ्यांनी त्याला शीतलता दिली.
ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः। हृष्टाः संपूजयामासुः पार्थमक्लिष्टकारिणम्
मग देव, गंधर्व, सिद्ध, आणि श्रेष्ठ ऋषी — हे सर्व आनंदित होऊन निष्कलंक कर्म करणाऱ्या पार्थाचं सन्मान करू लागले.
आसीर्वादैः स्तूयमानो दिव्यवादित्रनिःस्वनैः। प्रतिपेदे महाबाहुः शङ्खदुन्दुभिनादितम्
आशीर्वाद आणि दिव्य वाद्यांच्या निनादात त्याचं स्तवन होत असताना, शंख आणि डमरू वाजू लागले आणि तो बलवान अर्जुन पुढे गेला.
नक्षत्रमार्गं विपुलं सुरवीथीति विश्रुतम्। इन्द्राज्ञया ययौ पार्थः स्तूयमानः समन्ततः
इंद्राच्या आज्ञेने, सर्वत्र स्तुती होत असताना, पार्थाने देवांचा मार्ग म्हणून प्रसिद्ध असलेल्या विस्तीर्ण तारकामार्गावर प्रवास केला.
तत्र साध्यास्तथा विश्वे मरुतोऽथाश्विनौ तथा। आदित्या वसवो रुद्रास्तथा ब्रह्मर्षयोऽमलाः
तेथे साध्य, विश्वदेव, मरुत, अश्विनी कुमार, आदित्य, वसु, रुद्र आणि निर्मळ ब्रह्मर्षी उपस्थित होते.
राजर्षयश्च बहवो दिलीपप्रमुखा नृपाः। तम्बुरुर्नारदश्चैव गन्धर्वौ च हाहा हूहूः
तसेच, दिलीप प्रमुख अनेक राजर्षी, राजे, तुंबुरू, नारद आणि गंधर्व हाहा व हूहू हेही तेथे होते.
तान्स सर्वान्समागम्य विधिवत्कुरुनन्दनः। ततोऽपश्यद्देवराजं शतक्रतुमरिंदमः
कुरुवंशातील आनंदा, अर्जुनाने सर्वांची योग्य रीतीने भेट घेतली आणि मग शत्रूंचा संहार करणाऱ्या शतक्रतु इंद्राचे दर्शन घेतले.
ततः पार्थो महाबाहुरवतीर्य रथोत्तमात्। ददर्श साक्षाद्देवेशं पितरं पाकशासनम्
मग महाबाहू पार्थाने आपल्या उत्तम रथातून उतरून, प्रत्यक्ष देवेंद्र, वज्रधारी आपल्या पित्याचं दर्शन घेतलं.
पाण्डुरेणातपत्रेण हेमदण्डेन चारुणा। दिव्यगन्धाधिवासेन व्यजनेन विधूयता
त्याच्या डोक्यावर सोन्याच्या दांड्याचा पांढरा छत्र धरला होता आणि दिव्य सुगंधी वाऱ्याने त्याला सुंदर पंख्याने वाऱ्यावरून शीतलता दिली जात होती.
विश्वावसुप्रभृतिनिर्गन्धर्वैः स्तुतिवन्दिभिः। स्तूयमानं द्विजाग्र्यैश्च ऋग्यजुःसामसंस्तवैः
विश्वावसु आणि इतर गंधर्व, गायक, स्तुतिगायक आणि श्रेष्ठ ब्राह्मण ऋग्वेद, यजुर्वेद आणि सामवेदाच्या स्तोत्रांनी त्याची स्तुती करत होते.
ततोऽभिगम्य कौन्तेयः शिरसाऽभ्यगमद्बली। स चैनं वृत्तपीनाभ्यां बाहुभ्यां प्रत्यगृह्णत
मग बलवान कुंतीपुत्र पुढे जाऊन वाकला; आणि इंद्राने त्याला आपल्या मजबूत, गोल बाहूंनी प्रेमाने मिठी मारली.
ततः शक्रासने पुण्ये देवर्षिगणसेविते। शक्रः पाणौ गृहीत्वैनमुपावेशयदन्तिके
मग, देवर्षींच्या सेवेत असलेल्या शुभ इंद्रासनावर, इंद्राने त्याचा हात धरून त्याला आपल्या जवळ बसवलं.
मूर्धि चैनमुपाघ्राय देवेन्द्रः परवीरहा। अङ्कमारोपयामास प्रश्रयावनतं तदा
शत्रूंचा संहार करणाऱ्या देवेन्द्राने त्याच्या डोक्याचा सुगंध घेतला आणि नम्रपणे वाकलेल्या अर्जुनाला आपल्या मांडीवर घेतलं.
सहस्राक्षनियोगात्स पार्थः शक्रासनं तदा। आरुरुक्षुरमेयात्मा द्वितीय इववासवः
सहस्त्र नेत्र असलेल्या इंद्राच्या आज्ञेने, अमर आत्मा असलेल्या पार्थाने इंद्रासनावर बसण्याची इच्छा केली, जणू दुसरा वासवच.
ततः प्रेम्णा वृत्रशत्रुरर्जुनस्य शुभं मुखम्। पस्पर्श पुण्यगन्धेन करेण परिसान्त्वयन्
मग वज्रधारी इंद्राने प्रेमाने अर्जुनाचं तेजस्वी मुख आपल्या शुभ हाताने हलकेच स्पर्श केलं आणि त्या हाताच्या पवित्र सुवासाने त्याला शांत केलं.
प्रमार्जमानः शनकैर्बाहू चास्यायतौ शुभौ। ज्याशरक्षेपकिनौ स्तम्भाविव हिरण्मयौ
इंद्राने हळूहळू अर्जुनाचे दोन्ही लांब, सुंदर आणि बळकट हात पुसले, जे धनुष्य ओढण्यात आणि बाण सोडण्यात कुशल होते, जणू काही सोन्याचे दोन खांबच.