नातप्ततपसा शक्य एष दिव्यो महारथः। द्रष्टुं वाऽप्यथवा स्प्रष्टुमारोढुं कुत एव च
कठोर तप केलेल्याशिवाय हा दिव्य रथ पाहता, स्पर्श करता किंवा चढता येत नाही.
त्वयि मतिष्ठिते साधो रथस्थे स्थिरवाजिनि। पश्चादहमथारोक्ष्ये मुकृती सत्पथं यथा
सज्जन अर्जुना, तु स्थिर मनाने आणि दृढपणे रथावर चढलास की, मीही तुझ्या मागे योग्य मार्गाने चढेन.
तस्यतद्वचनं श्रुत्वा मातलिः शक्रसारथिः। आरुरोह रथं शीघ्रं हयाञ्जग्राह रश्मिभिः
हे ऐकून, शक्राचा सारथी मातली पटकन रथावर चढला आणि घोड्यांच्या लगामांना धरले.
ततोऽर्जुनो हृष्टमना गङ्गायामाप्लुतः शुचिः। जजाप जप्यं कौन्तेयो विधिवत्कुरुनन्दनः
तेव्हा आनंदी मनाने अर्जुनाने गंगेच्या पाण्यात स्नान करून शुद्ध होऊन, विधिप्रमाणे जप केला.
ततः पितृन्यथान्यायं तर्पयित्वा यथाविधि। मन्दरं शैलराजं तमाप्रष्टुमुपचक्रमे
मग पूर्वाप्रमाणे पितरांना तर्पण देऊन, तो विधिपूर्वक मंदार पर्वताला निरोप द्यायला लागला.
साधूनां पुण्यशीलानां मुनीनां पुण्यकर्मणाम्। त्वं सदा संश्रयः शैल स्वर्गमार्गाभिकाङ्क्षिणाम्
हे पर्वता, सत्पुरुष, पवित्र मनाचे आणि पुण्यकर्म करणारे ऋषी, तसेच स्वर्गमार्गाची इच्छा असणारे नेहमीच तुझ्यावर आश्रय घेतात.
त्वत्प्रसादात्सदा शैल ब्राह्मणाः क्षत्रिया विशः। स्वर्गं प्राप्ताश्चरन्ति स्म देवैः सह गतव्यथाः
तुझ्या कृपेने, ब्राह्मण, क्षत्रिय आणि वैश्य लोक स्वर्गात पोहोचले आणि देवांसोबत दु:खरहित वावरले.
अद्रिराज महाशैल मुनिसंश्रय तीर्थवन्। गच्छाम्यामन्त्रयित्वा त्वां सुखमस्म्युषितस्त्वयि
हे पर्वतराजा, महान आणि पवित्र, ऋषींचा आश्रय, तीर्थांनी भरलेला, मी तुझ्याशी निरोप घेतो, कारण तुझ्याकडे सुखाने राहिलो.
तव सानूनि कुञ्जाश्च नद्यः प्रस्रवणानि च। तीर्थानि च सुपुण्यानि मया दृष्टान्यनेकशः
तुझे कडे, दाट झाडी, नद्या, झरे आणि पवित्र तीर्थे मी अनेकदा पाहिली आहेत.
सुसुगन्धाश्च वैर्योघास्त्वच्छरीरविनिःसृताः। अमृतास्वादसृशाः पीताः प्रस्रवणोदकाः
तुझ्या शरीरातून वाहणारे सुगंधी वारे मी अनुभवले, आणि तुझ्या झऱ्यांचे अमृतासारखे पाणी मी प्याले.
शिशुर्यथा पितुश्चाङ्के सुखं शेते तटे तथा। मया तवाङ्के ललितं शैलराज महाप्रभो
जसा मुलगा वडिलांच्या मांडीवर सुखाने झोपतो, तसाच मी, हे महान पर्वतराजा, तुझ्या कुशीत आनंद घेतला.
अप्सरोगणसंकीर्णए ब्रह्मघोषानुनादिते। सुखमस्म्युषितः शैल तव सानुषु नित्यदा
अप्सरांचा समूह आणि ब्रह्मघोषाने निनादलेल्या तुझ्या कडांवर मी नेहमीच आनंदाने राहिलो आहे, हे पर्वता.
एवमुक्त्वार्जुनः शैलमामन्त्र्य परवीरहा। आरुरोह रथं दिव्यं द्योतयन्निव भास्करः
अर्जुनाने असे बोलून, त्या पर्वताला नमस्कार केला आणि मग तो दिव्य रथावर चढला. तो सूर्यासारखा तेजस्वी दिसत होता.
स तेनादित्यरूपेण दिव्येनाद्भुतकर्मणा। ऊर्ध्वमाचक्रमे धीमान्प्रहृष्टः कुरुनन्दनः
मग कुरुवंशाचा आनंद करणारा, बुद्धिमान अर्जुन त्या दिव्य आणि अद्भुत स्वरूपात, सूर्याच्या तेजाने, आनंदाने वर जाऊ लागला.
सोऽदर्शनपथं यातो मर्त्यानां धर्मचारिणाम्। ददर्शाद्भुतरूपाणि विमानानि सहस्रशः
तो धर्माने चालणाऱ्या माणसांना न दिसणाऱ्या मार्गावर गेला आणि तिथे त्याने हजारो अद्भुत आकारांची विमानं पाहिली.
न तत्र सूर्यः सोमो वा द्योतते न च पावकः। स्वयैव प्रभया तत्र द्योतन्ते पुण्यलब्धया
तिथे सूर्य, चंद्र किंवा अग्नी यांचं तेज नव्हतं; तिथे प्रत्येकजण आपल्या पुण्यामुळे मिळालेल्या तेजानेच उजळून निघाले होते.
तारारूपाणि यानीह दृश्यन्ते द्युतिमन्ति वै। आकाशे विप्रकृष्टत्वात्तनूनि सुमहान्त्यपि
आपल्याला आकाशात दूरदूर चमकणारे जे तारे दिसतात, ती विशाल आणि तेजस्वी रूपं तिथे आपल्या खऱ्या स्वरूपात दिसत होती.
तानि तत्र प्रभास्वन्ति रूपवन्ति च पाण्डवः। ददर्श स्वेषु धिष्ण्येषु दीप्तिमन्ति स्वयाऽर्चिषा
पांडवांमध्ये श्रेष्ठ अर्जुना, तिथे त्याने ती तेजस्वी आणि सुंदर रूपं त्यांच्या त्यांच्या आसनांवर बसलेली, स्वतःच्या प्रकाशाने झळाळणारी पाहिली.
तत्र राजर्षयः सिद्धा वीराश्च निहता युधि। तपसा च जितं स्वर्गं संपेतुः शतसङ्घशः
तिथे राजर्षी, सिद्ध, युद्धात पडलेले वीर आणि तपाने स्वर्ग मिळवलेले असे शेकडो लोक एकत्र जमले होते.
गन्धर्वाणां सहस्राणि मूर्यज्वलिततेजसाम्। गुह्यकारनामृषीणां च तथैवाप्सरसां गणान्
तिथे हजारो तेजस्वी गंधर्व, तसेच गुप्त, किन्नर आणि अप्सरांचा मोठा समूहही होता.
लोकानात्मप्रभान्पश्यन्फल्गुनो विस्मयान्वितः। पप्रच्छ मातलिं प्रीत्या स चाप्येनमुवाच ह
स्वतःच्या तेजाने उजळणारे ते लोक पाहून, फाल्गुन अर्जुन आश्चर्यचकित झाला आणि त्याने प्रेमाने मातलीला विचारले; त्यावर मातलीने उत्तर दिले.
एते सुकृतिनः पार्थ स्वेषु धिष्ण्येष्ववस्थिताः। तान्दृष्टवानसि विभो तारारूपाणि भूतले
पार्था, हे सर्व पुण्यवान लोक त्यांच्या त्यांच्या आसनांवर आहेत; हेच ते तारेसारखे रूपं आहेत, जी तू पृथ्वीवर पाहिली होतीस.
ततोऽपश्यत्स्थितं द्वारि मत्तं विजयिनं गजम्। ऐरावतं चतुर्दन्तं कैलासमिव शृङ्गिणम्
मग त्याने दाराशी उभा असलेला, विजयाने मदमस्त झालेला, चार सोंडांचा ऐरावत हत्ती पाहिला, जो कैलास पर्वतासारखा उंच होता.
स सिद्धमार्गमाक्रम्य कुरुपाण्डवसत्तमः। व्यरोचत यथापूर्वं मान्धाता पार्थिवोत्तमः
सर्वश्रेष्ठ कुरुपांडव अर्जुन सिद्धांचा मार्ग धरून गेला आणि पूर्वी जसा मंदाता राजा तेजस्वी दिसत होता, तसा तोही तिथे झळाळला.
अभिचक्राम लोकान्स राज्ञां राजीवलोचनः
कमलासारख्या डोळ्यांचा तो अर्जुन राजांच्या लोकांमधून पुढे पुढे जाऊ लागला.
[एवं स संक्रमंस्तत्र स्वर्गलोके महायशाः ।] ततो ददर्श शक्रस्य पुरीं ताममरावतीम्
त्या स्वर्गलोकातील मार्गाने जात असताना, त्या कीर्तीमान अर्जुनाने इंद्राची अमरावती नगरी पाहिली.
ददर्श स पुरीं रम्यां सिद्धचारणसेविताम्। सर्वर्तुकुसुमैः पुण्यैः पादपैरुपशोभिताम्
त्याने ती रम्य नगरी पाहिली, जिथे सिद्ध आणि चारण वावरतात, आणि जी सर्व ऋतूंमध्ये फुलणाऱ्या पुण्यवान वृक्षांनी सजलेली होती.
तत्र सौगन्धिकानां च पुष्पाणां पुण्यगन्धिनाम्। उपवीज्यमानो मिश्रेण वायुना पुण्यगन्धिना
तिथे सौगंधिक फुलांच्या पवित्र सुगंधाने भरलेल्या मंद वाऱ्याने तो ताजातवाना झाला.
नन्दनं च वनं दिव्यमप्सरोगणसेवितम्। ददर्श दिव्यकुसुमैराह्वयद्भिरिव द्रुमैः
त्याने दिव्य नंदनवन पाहिलं, जिथे अप्सरांचा समूह वावरत होता आणि जिथे दिव्य फुलांनी भरलेली झाडं पाहुण्यांना आमंत्रित करत होती.
नातप्ततपसा शक्यो द्रष्टुं नानाहिताग्निना। स लोकः पुण्यकर्तॄणां नापि युद्धे पराङ्युखैः
तो पुण्यवानांचा लोक, जो न तप केलेल्यांना, न यज्ञ केलेल्यांना, आणि न युद्धात पाठी फिरवणाऱ्यांना दिसू शकत नाही.