दशवाजिसहस्राणि हरीणां वातरंहसाम्। वहन्ति यं नेत्रमुषं दिव्यं मायामयं रथम्
दहा हजार वाऱ्यासारख्या वेगवान हिरवे घोडे, दिव्य ध्वज असलेला तो अद्भुत आणि मायावी रथ ओढत होते.
तत्रापश्यन्महानीलं वैजयन्तं महाप्रभम्। ध्वजमिन्दीवरश्यामं वंशं कनकभूषणम्
तेथे अर्जुनाने मोठा, निळसर, तेजस्वी वैजयंत ध्वज पाहिला, जो निळ्या कमळासारखा काळा आणि सोन्याच्या अलंकारांनी सजलेला होता.
तस्मिन्रथे स्थितं सूतं तप्तहेमविभूषितम्। दृष्ट्वा पार्थो महाबाहुर्देवराजमतर्कयत्
त्या रथावर सोन्याच्या दागिन्यांनी सजलेला सारथी उभा होता; तो पाहून महाबाहू पार्थाने देवराजाचा विचार केला.
तथा तर्कयतस्तस्य फल्गुनस्याथ मातलिः। सन्नतः प्रस्थितो भूत्वा वाक्यमर्जुनमब्रवीत्
अशा प्रकारे फाल्गुन विचार करत असताना, मातली नम्रपणे उभा राहून अर्जुनाला म्हणाला.
भोभो शक्रात्मज श्रीमञ्शक्रस्त्वां द्रष्टुमिच्छति। आरोहतु भवाञ्शीघ्रं रथमिन्द्रस्य संभतम्
शक्रपुत्रा, तेजस्वी अर्जुना, शक्र स्वतः तुला पाहायला इच्छितो आहे. इंद्राने सजवलेला रथ त्वरा करुन चढ.
आह माममरश्रेष्ठः पिता तव शतक्रतुः। कुन्तीसुतमिह प्राप्तं पश्यन्तु त्रिदशालयाः
अमरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या तुझ्या वडिलांनी, शतक्रतु शक्रांनी मला सांगितले — 'कुंतीपुत्र इथे आला आहे, हे त्रैलोक्याचे सर्व देव पाहू देत.'
एष शक्रः परिवृतो देवैर्ऋषिगणैस्तथा। गन्धर्वैरप्सरोभिश्च त्वां दिदृक्षुः प्रतीक्षते
हे बघ, शक्र देव, देव, ऋषी, गंधर्व आणि अप्सरा यांच्या वेढ्यात तुला पाहण्यासाठी वाट पाहत आहेत.
अस्माल्लोकाद्देवलोकं पाकशासनशासनात्। मारोह त्वं मया सार्धं लब्धास्त्रः पुनरेष्यसि
वज्रधारी शक्राच्या आज्ञेने, या पृथ्वीवरून माझ्यासोबत देवांच्या लोकात चल. अस्त्र प्राप्त करून पुन्हा परत येशील.
मातले गच्छ शीघ्रं त्वमारोहस्व रथोत्तमम्। राजसूयाश्वमेधानां शतैरपि सुदुर्लभम्
मातली, त्वरा कर आणि तो उत्तम रथ चढ. शेकडो राजसूय आणि अश्वमेध यज्ञ करूनही तो सहज मिळत नाही.
पार्थिवैः सुमहाभागैर्यज्वभिर्भूरिदक्षिणैः। दैवतैर्वा दुरारोहं दानवैर्वा रथोत्तमम्
राजे, मोठे यज्ञ करणारे, दानशूर, देव किंवा दानव — कुणालाही हा उत्तम रथ सहज चढता येत नाही.
नातप्ततपसा शक्य एष दिव्यो महारथः। द्रष्टुं वाऽप्यथवा स्प्रष्टुमारोढुं कुत एव च
कठोर तप केलेल्याशिवाय हा दिव्य रथ पाहता, स्पर्श करता किंवा चढता येत नाही.
त्वयि मतिष्ठिते साधो रथस्थे स्थिरवाजिनि। पश्चादहमथारोक्ष्ये मुकृती सत्पथं यथा
सज्जन अर्जुना, तु स्थिर मनाने आणि दृढपणे रथावर चढलास की, मीही तुझ्या मागे योग्य मार्गाने चढेन.
तस्यतद्वचनं श्रुत्वा मातलिः शक्रसारथिः। आरुरोह रथं शीघ्रं हयाञ्जग्राह रश्मिभिः
हे ऐकून, शक्राचा सारथी मातली पटकन रथावर चढला आणि घोड्यांच्या लगामांना धरले.
ततोऽर्जुनो हृष्टमना गङ्गायामाप्लुतः शुचिः। जजाप जप्यं कौन्तेयो विधिवत्कुरुनन्दनः
तेव्हा आनंदी मनाने अर्जुनाने गंगेच्या पाण्यात स्नान करून शुद्ध होऊन, विधिप्रमाणे जप केला.
ततः पितृन्यथान्यायं तर्पयित्वा यथाविधि। मन्दरं शैलराजं तमाप्रष्टुमुपचक्रमे
मग पूर्वाप्रमाणे पितरांना तर्पण देऊन, तो विधिपूर्वक मंदार पर्वताला निरोप द्यायला लागला.
साधूनां पुण्यशीलानां मुनीनां पुण्यकर्मणाम्। त्वं सदा संश्रयः शैल स्वर्गमार्गाभिकाङ्क्षिणाम्
हे पर्वता, सत्पुरुष, पवित्र मनाचे आणि पुण्यकर्म करणारे ऋषी, तसेच स्वर्गमार्गाची इच्छा असणारे नेहमीच तुझ्यावर आश्रय घेतात.
त्वत्प्रसादात्सदा शैल ब्राह्मणाः क्षत्रिया विशः। स्वर्गं प्राप्ताश्चरन्ति स्म देवैः सह गतव्यथाः
तुझ्या कृपेने, ब्राह्मण, क्षत्रिय आणि वैश्य लोक स्वर्गात पोहोचले आणि देवांसोबत दु:खरहित वावरले.
अद्रिराज महाशैल मुनिसंश्रय तीर्थवन्। गच्छाम्यामन्त्रयित्वा त्वां सुखमस्म्युषितस्त्वयि
हे पर्वतराजा, महान आणि पवित्र, ऋषींचा आश्रय, तीर्थांनी भरलेला, मी तुझ्याशी निरोप घेतो, कारण तुझ्याकडे सुखाने राहिलो.
तव सानूनि कुञ्जाश्च नद्यः प्रस्रवणानि च। तीर्थानि च सुपुण्यानि मया दृष्टान्यनेकशः
तुझे कडे, दाट झाडी, नद्या, झरे आणि पवित्र तीर्थे मी अनेकदा पाहिली आहेत.
सुसुगन्धाश्च वैर्योघास्त्वच्छरीरविनिःसृताः। अमृतास्वादसृशाः पीताः प्रस्रवणोदकाः
तुझ्या शरीरातून वाहणारे सुगंधी वारे मी अनुभवले, आणि तुझ्या झऱ्यांचे अमृतासारखे पाणी मी प्याले.
शिशुर्यथा पितुश्चाङ्के सुखं शेते तटे तथा। मया तवाङ्के ललितं शैलराज महाप्रभो
जसा मुलगा वडिलांच्या मांडीवर सुखाने झोपतो, तसाच मी, हे महान पर्वतराजा, तुझ्या कुशीत आनंद घेतला.
अप्सरोगणसंकीर्णए ब्रह्मघोषानुनादिते। सुखमस्म्युषितः शैल तव सानुषु नित्यदा
अप्सरांचा समूह आणि ब्रह्मघोषाने निनादलेल्या तुझ्या कडांवर मी नेहमीच आनंदाने राहिलो आहे, हे पर्वता.
एवमुक्त्वार्जुनः शैलमामन्त्र्य परवीरहा। आरुरोह रथं दिव्यं द्योतयन्निव भास्करः
अर्जुनाने असे बोलून, त्या पर्वताला नमस्कार केला आणि मग तो दिव्य रथावर चढला. तो सूर्यासारखा तेजस्वी दिसत होता.
स तेनादित्यरूपेण दिव्येनाद्भुतकर्मणा। ऊर्ध्वमाचक्रमे धीमान्प्रहृष्टः कुरुनन्दनः
मग कुरुवंशाचा आनंद करणारा, बुद्धिमान अर्जुन त्या दिव्य आणि अद्भुत स्वरूपात, सूर्याच्या तेजाने, आनंदाने वर जाऊ लागला.
सोऽदर्शनपथं यातो मर्त्यानां धर्मचारिणाम्। ददर्शाद्भुतरूपाणि विमानानि सहस्रशः
तो धर्माने चालणाऱ्या माणसांना न दिसणाऱ्या मार्गावर गेला आणि तिथे त्याने हजारो अद्भुत आकारांची विमानं पाहिली.
न तत्र सूर्यः सोमो वा द्योतते न च पावकः। स्वयैव प्रभया तत्र द्योतन्ते पुण्यलब्धया
तिथे सूर्य, चंद्र किंवा अग्नी यांचं तेज नव्हतं; तिथे प्रत्येकजण आपल्या पुण्यामुळे मिळालेल्या तेजानेच उजळून निघाले होते.
तारारूपाणि यानीह दृश्यन्ते द्युतिमन्ति वै। आकाशे विप्रकृष्टत्वात्तनूनि सुमहान्त्यपि
आपल्याला आकाशात दूरदूर चमकणारे जे तारे दिसतात, ती विशाल आणि तेजस्वी रूपं तिथे आपल्या खऱ्या स्वरूपात दिसत होती.
तानि तत्र प्रभास्वन्ति रूपवन्ति च पाण्डवः। ददर्श स्वेषु धिष्ण्येषु दीप्तिमन्ति स्वयाऽर्चिषा
पांडवांमध्ये श्रेष्ठ अर्जुना, तिथे त्याने ती तेजस्वी आणि सुंदर रूपं त्यांच्या त्यांच्या आसनांवर बसलेली, स्वतःच्या प्रकाशाने झळाळणारी पाहिली.
तत्र राजर्षयः सिद्धा वीराश्च निहता युधि। तपसा च जितं स्वर्गं संपेतुः शतसङ्घशः
तिथे राजर्षी, सिद्ध, युद्धात पडलेले वीर आणि तपाने स्वर्ग मिळवलेले असे शेकडो लोक एकत्र जमले होते.
गन्धर्वाणां सहस्राणि मूर्यज्वलिततेजसाम्। गुह्यकारनामृषीणां च तथैवाप्सरसां गणान्
तिथे हजारो तेजस्वी गंधर्व, तसेच गुप्त, किन्नर आणि अप्सरांचा मोठा समूहही होता.