दोषान्स्वान्नार्हसेऽन्यस्मै वक्तुं स्वबलदर्पितः। अभिषक्तोस्मि मन्दात्मन्न मे जीवन्विमोक्ष्यसे
स्वतःच्या बळाचा गर्व बाळगून, दुसऱ्यांचे दोष सांगू नकोस. अरे मूढा, तू मला छेडलेस, आता तुझं प्राण वाचणार नाही.
स्थिरो भव विमोक्ष्यामि सायकानशनीनिव। घटस्व परया शक्त्या मुञ्च त्वमपि सायकान्
ठाम उभा राहा; मी बाणांचा वर्षाव करतो, जसा जेवणाचा आस्वाद घेतो तसा. तूही आपली सारी ताकद लावून बाण सोड.
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा किरातस्यार्जुनस्तदा। रोषमाहारयामास ताडयामास चेषुभिः
त्या व्याघ्राचं बोलणं ऐकून, अर्जुनाला राग आला आणि त्याने बाणांनी त्याच्यावर वार केले.
ततो हृष्टेन मनसा प्रतिजग्राह सायकान्। भूयोभूय इति प्राह मन्दमन्देत्युवाच ह
मग आनंदी मनाने त्याने बाण स्वीकारले आणि पुन्हा पुन्हा, 'हळू हळू,' असं म्हणत सौम्यपणे बोलला.
प्रहरस्व शरानेतान्नाराचान्मर्मभेदिनः। इत्युक्तो बाणवर्षं स मुमोच सहसाऽर्जुनः
'बाणांनी, ती धारदार शस्त्रं जी शरीराचा वेध घेतात, त्याने वार कर,' असं सांगितल्यावर अर्जुनाने अचानक बाणांचा वर्षाव केला.
ततस्तौ तत्रसंरब्धौ गर्जमानौ मुहुर्मुहुः। शरैराशीविषाकारैस्ततक्षाते परस्परम्
मग दोघेही तिथे संतापाने गर्जना करत, पुन्हा पुन्हा, विषारी सर्पांसारख्या बाणांनी एकमेकांवर घाव घालत होते.
ततोऽर्जुनः शरवर्षं किराते समवासृजत्। तत्प्रसन्नेन मनसा प्रतिजग्राह शंकरः
मग अर्जुनाने त्या व्याघ्रावर बाणांचा पाऊस सोडला, आणि शंकराने प्रसन्न मनाने ते स्वीकारले.
मुहूर्तं शरवर्षं तु प्रतिगृह्य पिनाकधृक्। अक्षतेन शरीरेण तस्थौ गिरिवाचलः
पिनाकधारी देवाने, बाणांचा वर्षाव काही काळ झेलून, न ढळता, अखंड शरीराने, पर्वतासारखा उभा राहिला.
स दृष्ट्वा बाणवर्षं तु मघीभूतं धनंजयः। परमं विस्मयं चक्रे साधुसाध्विति चाब्रवीत्
आपले बाण निष्फळ झालेले पाहून, धनंजयाला फारच आश्चर्य वाटले आणि तो म्हणाला, 'वा! छान! छान!''
अहोऽयं सुकुमाराङ्गो हिमवच्छिखराश्रयः। गाण्डीवमुक्तान्नाराचान्प्रतिगृह्णात्यविह्वलः
अरे, हा किती नाजूक अंगाचा, हिमालयाच्या शिखरांवर राहणारा, गांडीवातून सुटलेले बाण सहजपणे, न डगमगता झेलतोय.
कोऽयं देवो भवेत्साक्षाद्रुद्रो यक्षः सुरोऽसुरः। विद्यते हि गिरिश्रेष्ठे त्रिदशानां समागमः
हा कोणता देव आहे? स्वतः रुद्र आहे का, यक्ष आहे का, देव आहे का, की असुर आहे? कारण या महान पर्वतावर देवांचा मेळा दिसतो.
न हि मद्वाणजालानामुत्सृष्टानां सहस्रशः। शक्तोऽन्यः सहितुं वेगमृते देवं पिनाकिनम्
मी हजारो बाण सोडले, त्यांचा वेग फक्त पिनाकधारी देव सोडून दुसरा कोणीही सहन करू शकत नाही.
देवो वा यदि वा यक्षो रुद्रादन्यो व्यवस्थितः। अहमेनं शरैस्तीक्ष्णैर्नयामि यमसादनम्
हा देव असो, यक्ष असो, किंवा रुद्राशिवाय दुसराच कोणी असो, मी माझ्या धारदार बाणांनी त्याला यमाच्या निवासस्थानी पाठवीन.
ततो हृष्टमना जिष्णुर्नाराचान्मर्मभेदिनः। व्यसृजच्छतधा राजन्मयूखानिव भास्करः
मग आनंदी मनाने, विजयी अर्जुनाने, सूर्याच्या किरणांसारखे, शेकडो धारदार बाण सोडले.
तान्प्रसन्नेन मनसा भगवाँल्लोकभावनः। शूलपाणिः प्रत्यगृह्णाच्छिलावर्षमिवाचलः
त्या बाणांना, प्रसन्न मनाने, त्रिशूळधारी, जगाचा सृजनहार, पर्वतावर दगडांचा पाऊस झेलावा तसा स्वीकारतो.
क्षणेन क्षीणबाणोऽथ संवृत्तः फल्गुनस्तदा। वित्रासं च जगामाथ तं दृष्ट्वा शरसंक्षयम्
क्षणातच फाल्गुनाचे बाण संपले, आणि बाणांची उणिव पाहून त्याच्या मनात भीती आली.
चिन्तयामास जिष्णुस्तु भगवन्तं हुताशनम्। पुरस्तादक्षयौ दत्तौ तूणौ येनास्य खाण्डवे
मग विजयी अर्जुनाने, त्या भगवंत अग्नीचा आठव केला, ज्यांनी खांडववनात त्याला अक्षय तूणीर दिले होते.
किं नु मोक्ष्यामि धनुषा यन्मे बाणाः क्षयं गताः। अयं च पुरुषः कोपि बाणान्ग्रसति सर्वशः
आता माझे बाण संपले, मी धनुष्याने काय सोडू? आणि हा कोण आहे, जो माझे सर्व बाण गिळतो?
अहमेनं धनुष्कोट्या रशूलाग्रेणेव कुञ्जरम्। नयामि दण्डधारस्य यमस्य सदनं प्रति
मी माझ्या धनुष्याच्या टोकाने, जणू काही भाल्याच्या टोकाने हत्तीला घायाळ करतो तसा, त्याला दंडधारी यमाच्या घराकडे पाठवीन.
प्रगृह्याथ धनुष्कोट्या ज्यापाशेनावकृष्य च। मुष्टिभिश्चापि हतवान्वज्रकल्पैर्महाद्युतिः
मग तेजस्वी अर्जुनाने धनुष्याचे टोक पकडून, त्याची दोरी घट्ट ओढली आणि वज्रासारख्या मुठीने प्रहार केला.
संप्रायुध्यद्धनुष्कोट्या कौन्तेयः परवीरहा। तदप्यस्य धनुर्दिव्यं जग्राह गिरिगोचरः
शत्रूंचा संहार करणारा कौन्तेय धनुष्याच्या टोकाने लढला; पण तो पर्वतवासी दिव्य धनुष्य हातात घेतो.
ततोऽर्जुनो ग्रस्तधनुः खङ्गपाणिरतिष्ठत। युद्धस्यान्तमभीप्सन्वै वेगेनाभिजगाम तम्
मग अर्जुनाचे धनुष्य हिसकावले गेले, तेव्हा तो तलवार हातात घेऊन उभा राहिला आणि युद्धाचा अंत व्हावा म्हणून वेगाने त्याच्यावर धावून गेला.
तस्य मूर्ध्नि शितं खङ्गमसक्तं पर्वतेष्वपि। मुमोय भुजवीर्येण विक्रम्य कुरुनन्दनः
कुरुनंदनाने आपल्या भुजांच्या बळावर तीक्ष्ण तलवार समोरच्याच्या डोक्यावर अशी घातली की, ती तलवार पर्वतातही अडकली असती.
तकस्य मूर्धानमासाद्य पफालासिवरो हि सः। ततो वृक्षैः शिलाभिश्च योधयामास फल्गुनः
त्या तलवारीने समोरच्याच्या डोक्यावर प्रहार होताच ती तुटून गेली; मग फाल्गुनाने झाडे आणि दगड घेऊन लढाई सुरू ठेवली.
तदा वृक्षान्महाकायः प्रत्यगृह्णादथो शिलाः। किरातरूपी भगवांस्ततः पार्थो महाबलः
तेव्हा त्या महाकाय किराताने, भगवंताने, पार्थाने फेकलेली झाडे आणि दगड सहज पकडून घेतली.
मुष्टिभिर्वज्रसंस्पर्शैर्धूममुत्पादयन्मुखे। प्रजहार दुराधर्षे किरातसमरूपिणि
अजिंक्य पार्थाने वज्रासारख्या मुठीने, तोंडातून धूर निघेपर्यंत, युद्धात किरातावर घाव घातला.
ततः शक्राशनिसमैर्मुष्टिभिर्भृशदारुणैः। किरातरूपी भगवानर्दयामास फल्गुनम्
मग भगवंत किराताने, इंद्राच्या वज्रासारख्या कठोर मुठीने, फाल्गुनाला जबरदस्त त्रास दिला.
ततश्चटचटाशब्दः सुधोरः समजायत। पाण्डवस्य च मुष्टीनां किरातस् च युध्यतः
तेव्हा पांडव आणि किरात यांच्या मुठींच्या जोरदार धडाक्याने भीषण आवाज निर्माण झाला.
सुमुहूर्तं तयोर्युद्धमभवल्लोमहर्षणम्। भुजप्रहारसंयुक्तं वृत्रवासवयोरिव
त्यांचा तो दीर्घकाळ चाललेला संग्राम अंगावर काटा आणणारा होता, भुजांच्या घावांनी भरलेला, जणू वृत आणि इंद्र यांचा युद्धच.
महाराज ततो जिष्णुः किरातमुरसा बली। पाण्डवं च विचेष्टन्तं किरातोप्यहनद्बलात्
राजा, मग बलवान जिष्णूने आपल्या छातीने किराताला जोरात धडक दिली आणि किरातानेही धडपडणाऱ्या पांडवाला ताकदीने प्रहार केला.