ततः काम्यकमासाद्य पुनस्ते भरतर्षभ। न्यविशन्त महात्मानः सामान्याः सपदानुगाः
भरतराष्ट्रातील श्रेष्ठ, काम्यक वन गाठल्यावर, ते महान आत्मे आणि त्यांचे सेवक पुन्हा तिथे स्थिर झाले.
तत्रते न्यवसन्राजन्कंचित्कालं मनस्विनः। धनुर्वेदपरा वीरा गृणाना वेदमुत्तमम्
तेथे ते उच्च मनाचे वीर, धनुर्विद्येत तल्लख, काही काळ राहिले आणि उत्तम वेदाचे पठण करत होते.
चरन्तो मृगयां नित्यं शुद्धैर्बाणैर्मृगार्थिनः। पितृदैवतविप्रेभ्यो निर्वपन्तो यथाविधि
ते रोज शुद्ध बाणांनी शिकार करत, मिळालेल्या प्राण्यांचे भाग पितर, देवता आणि ब्राह्मणांना योग्य रीतीने अर्पण करत.
कस्यचित्त्वथ कालस्य धर्मराजो युधिष्ठिरः। संस्मृत्य मुनिसंदेशमिदं वचनमब्रवीत्
काही काळानंतर, धर्मराज युधिष्ठिराने ऋषींच्या उपदेशाची आठवण काढून हे शब्द सांगितले.
विविक्ते विदितप्रज्ञमर्जुनं पुरुषर्षभ। सान्त्वपूर्वं स्मितं कृत्वापाणिना परिसंस्पृशन्
एकांतात, ज्याची बुद्धी प्रसिद्ध आहे अशा अर्जुनाला, तो सौम्य हसून, हात लावून, प्रेमाने बोलला.
स मुहूर्तमिव ध्यात्वा वनवासमरिंदमः। धनंजयंधर्मराजो रहसीदमुवाच ह
शत्रूंना जिंकणारा धर्मराज युधिष्ठिर, वनवासाचा विचार करून, एकांतात धनंजयाला हे बोलला.
भीष्मे द्रोणे कृपे कर्णे द्रोणपुत्रे च भारत। धनुर्वेदश्चतुष्पाद एतेष्वद्य प्रतिष्ठितः
भरतवंशीय, भीष्म, द्रोण, कृप, कर्ण आणि द्रोणपुत्र यांच्यात धनुर्विद्येचे चारही भाग सध्या आहेत.
दैवं ब्राह्मं चासुरं च सप्रयोगचिकित्सितम्। सर्वास्त्राणां प्रयोगं च अभिजानन्ति कृत्स्नशः
ते सर्वजण दैवी, ब्राह्मी आणि असुरी अस्त्रांचे, त्यांचा उपयोग व उपाय, आणि सर्व अस्त्रांचा प्रयोग पूर्णपणे जाणतात.
ते सर्वे धृतराष्ट्रस्य पुत्रेण परिसान्त्विताः। संविभक्ताश्च तुष्टाश्च गुरुवत्तेषु वर्तते। सर्वयोधेषु चैवास्य सदा प्रीतिरनुत्तमा
ते सर्व, धृतराष्ट्रपुत्राने संतुष्ट केलेले, गुरूसारखे मानले जातात; तो आपल्या सर्व योद्ध्यांवर नेहमीच मोठा स्नेह दाखवतो.
आचार्या मानितास्तुष्टाः शान्तिं व्यवहरन्न्युत। शक्तिं न हापयिष्यन्ति ते काले प्रतिपूजिताः
आचार्यांचे योग्य सन्मान व समाधान झाल्याने, ते शांतपणे वागतात; योग्य वेळी त्यांची शक्ती कमी करणार नाहीत.
अद्य चेयं मही कृत्स्ना दुर्याधनवशानुगा। सग्रामनगरा पार्थ ससागरवनाकरा ।। भवानेव प्रियोऽस्माकं त्वयि भारः समाहितः
पार्था, आता ही संपूर्ण पृथ्वी, तिची गावे, नगरे, समुद्र, वन आणि डोंगर, दुर्योधनाच्या अधीन आहे. आम्हाला फक्त तूच प्रिय आहेस; जबाबदारी तुझ्यावर आहे.
अत्र कृत्यं प्रपश्यामि प्राप्तकालमरिंदम। कृष्णद्वैपायनात्तात गृहीतोपनिषन्मया
हे शत्रूंना जिंकणारा, मला येथे एक काम योग्य वेळी करायचे आहे असे वाटते; कृष्णद्वैपायन ऋषीकडून मी उपनिषद ऐकले आहे.
गृहीतया तया सम्यग्जगत्सर्वं प्रकाशते। तेन त्वं ब्रह्मणा तात संयुक्तः सुसमाहितः
ती नीट समजून घेतल्यावर, संपूर्ण जग स्पष्ट होते; त्यामुळे, प्रिय, तू ब्रह्माशी एकरूप होतोस आणि तुझा मन एकाग्र राहतो.
देवतानां यथाकालं प्रसादं प्रतिपालय। तपसा योजयात्मानमुग्रेण भरतर्षभ
योग्य वेळी देवतांची कृपा मिळव, आणि कठोर तप कर, भरतश्रेष्ठा.
धनुष्मान्कवची खङ्गी मुनिः साधुव्रते स्थितः। न कस्यचिद्ददन्मार्गं गच्छ तातोत्तरां दिशम्
धनुष्य, कवच आणि तलवार घेऊन, साधूच्या व्रतात स्थित राहा; कोणालाही आपला मार्ग देऊ नकोस, आणि उत्तरेला जा, प्रिय.
इनद्रे ह्यस्त्राणि दिव्यानि समस्तानि धनंजय। वृत्राद्भीतैर्बलं देवैस्तदा शक्रे समर्पितम्
धनंजया, इंद्राकडे सर्व दिव्य अस्त्रे आहेत; वृताच्या भीतीने देवांनी त्याच्याकडे आपली शक्ती सोपवली होती.
तान्येकस्थानि सर्वाणि ततस्त्वं प्रतिपत्स्यसे। `अनेन ब्रह्मणा तात सर्वं संप्रतिपद्यते
ही सर्व गोष्टी एकत्र येतील आणि मग तुला त्या मिळतील; हे ज्ञान मिळवल्यावर, प्रिय मुला, सर्व काही साध्य होते.
शक्रमेव प्रपद्यस्व स तेऽस्त्राणि प्रदास्यति। दीक्षितोऽद्यैव गच्छ त्वं द्रष्टुं देवं पुरंदरम्
फक्त इंद्राकडेच शरण जा; तो तुला अस्त्रे देईल. आजच विधीपूर्वक दीक्षा घेऊन, देवता पुरंदराला भेटायला जा.
एवमुक्त्वा धर्मराजस्तमध्यापयत प्रभुः
असं सांगून धर्मराजाने त्याला शिकवायला सुरुवात केली.
दीक्षितं विधिना तेन यतवाक्कायमानसम्। अनुजज्ञे तदा वीरं भ्राता भ्रातरमग्रजः
विधीने दीक्षा घेतलेला, वाणी, शरीर आणि मन आवरलेला त्या वीराला मोठ्या भावाने परवानगी दिली.
निदेशाद्धर्मराजस्य द्रष्टुकामः पुरंदरम्। धनुर्गाण्डीवमादाय तथाऽक्षय्ये महेषुधी
धर्मराजाच्या आज्ञेने, पुरंदराला पाहण्याची इच्छा धरून, त्याने गांडीव धनुष्य आणि अक्षय बाणांचे दोरी घेतले.
कवची सतलत्राणो बद्धगोधाङ्गुलित्रवान्। हत्वाऽग्निं ब्राह्मणान्निष्कैः स्वस्तिवाच्य मह्यभुज
कवच घातलेला, पूर्ण संरक्षण घेतलेला, गोधडीच्या कमरपट्टा बांधलेला, अग्नी आणि ब्राह्मणांना सोन्याने सन्मान करून, आशीर्वाद घेऊन, तो बलवान बाहू निघाला.
प्रातिष्ठत महाबाहुः प्रगृहीतशरासनः। वधाय धार्तराष्ट्राणां निःश्वस्योर्ध्वमुदैक्षत
महाबाहू, धनुष्य हातात घेऊन, धृतराष्ट्रपुत्रांचा नाश करण्याच्या हेतूने निघाला; त्याने सुस्कारा टाकून वर पाहिले.
तं दृष्ट्वा तत्रकौन्तेयं प्रगृहीतशरासनम्। अब्रुवन्ब्रह्मणाः सिद्धा भूतान्यन्तर्हितानि च
कुंतीपुत्राला तिथे धनुष्य हातात घेतलेला पाहून, ब्राह्मण, सिद्ध, इतर जीव आणि अदृश्य असणारे सर्व त्याच्याशी बोलले.
क्षिप्रमाप्नुहि कौन्तेय मनसा यद्यदिच्छसि। संसाधयस्व कौन्तेय ध्रुवोस्तु विजयस्तव
कुंतीपुत्रा, मनात जे काही हवे आहे ते लवकर मिळव; ते साध्य कर आणि तुझा विजय निश्चित होवो.
अब्रुवन्ब्राह्मणाः पार्थमिति कृत्वा जयाशिषः। `सिद्धचारणसङ्घाश्च गन्धर्वाश्च तमब्रुवन्
ब्राह्मणांनी पार्थाला विजयाच्या शुभेच्छा देऊन बोलले; सिद्ध, चारण आणि गंधर्वांच्या समूहांनीही त्याला संबोधले.
स्वस्तिव्रतमुपाधत्स्व सङ्कल्पस्तव सिद्ध्यताम्। मनोरथाश्च ते सर्वे समृद्ध्यन्तां महारथ
शुभ संकल्प घे, तुझा निश्चय पूर्ण होवो; महाबाहू, तुझे सर्व मनोकामना पूर्ण होवोत.
एवमुक्तोऽभिवाद्यैतान्बद्धाञ्जलिपुटस्तथा। तपोयोगमनाः पार्थः पुरोहितमवन्दत
असं ऐकून त्याने सर्वांना नमस्कार केला, हात जोडले; पार्थाने तप आणि योगात मन लावून, पुरोहिताला वंदन केले.
ततः प्रीतमना जिष्णुस्तावुभावभ्यवन्दत। सहोदरावतिरथौ युधिष्ठिरवृकोदरौ
नंतर, प्रसन्न मनाने जिष्णूने आपल्या दोन्ही भावांना, बलवान युधिष्ठिर आणि भीमसेन यांना नमस्कार केला.
तं क्लान्तमनसौ पूर्णमभिगम्य महारथौ। यमौ गाण्डीवधन्वानमभ्यवादयतामुभौ
यमपुत्र हे दोन महाबली रथी, थकलेल्या मनाच्या, पूर्ण झालेल्या गांडीवधारीकडे गेले आणि त्याला नमस्कार केला.