हन्युर्हि पितरः पुत्रान्पुत्राश्चापि तथा पितॄन्। हन्युश्च पतयो भार्याः पतीन्भार्यास्तथैव च
मग वडील मुलांना मारतील आणि मुलेही वडिलांना मारतील; नवरे बायका मारतील आणि बायका देखील नवऱ्यांना मारतील.
एवं संकुपिते लोके जन्म कृष्णो न विद्यते। प्रजानां सन्धिमूलं हि जन्म विद्धिशुभानने
अशा रागाने भरलेल्या जगात जन्मच राहणार नाही, हे लक्ष्मीस्वरूपे; कारण जन्मामुळेच माणसांमध्ये ऐक्य टिकून राहते, हे जाण.
ताः क्षीयेरन्प्रजाः सर्वाः क्षिप्रं द्रौपदि तादृशाः। तस्मान्मन्युर्विनाशाय प्रजानामभवाय च
द्रौपदी, असे लोक लवकरच नष्ट होतील; म्हणूनच रागामुळे जीवांचा नाश होतो आणि त्यांचे अस्तित्वही संपते.
यस्मात्तु लोके दृश्यन्ते क्षमिणः पृथिवीसमाः। तस्माज्जन्म च भूतानां भवश्च प्रतिपद्यते
कारण या जगात पृथ्वीइतके सहनशील लोक आहेत म्हणूनच सर्व जीवांचा जन्म आणि अस्तित्व टिकून आहे.
क्षन्तव्यं पुरुषेणेह सर्वापत्सु सुशोभने। क्षमावतो हि भूतानां जन्म चैव प्रकीर्तितम्
सुंदर स्त्री, प्रत्येक संकटात माणसाने क्षमा करावी; कारण क्षमावंत लोकांमुळेच सर्व जीवांचा जन्म मानला जातो.
आक्रुष्टस्ताडितः क्रुद्धः क्षमते यो बवीयसा। यश्च नित्यं जितक्रोधो विद्वानुत्तमपूरुषः। प्रभाववानपि नरस्तस्य लोकाः सनातनाः
जो माणूस अपमान झाला, मार खाल्ला, किंवा राग आला तरी मोठ्या मनाने क्षमा करतो, आणि जो नेहमी रागावर विजय मिळवतो, तो ज्ञानी आणि श्रेष्ठ पुरुष—even शक्तिमान असला तरी—तोच सनातन लोकांना प्राप्त करतो.
क्रोधनस्त्वल्पविज्ञानः प्रेत्य चेह च नश्यति
पण जो माणूस रागी आणि कमी समज असतो, तो या जगात आणि मृत्यूनंतरही नष्ट होतो.
अत्राप्युदाहरन्तीमा गाथा नित्यं क्षमावताम्। गीताः क्षमावतां कृष्णे काश्यपेन महात्मना
याच संदर्भात, हे कृष्णे, क्षमावंत लोकांमध्ये नेहमी म्हटल्या जाणाऱ्या या गाथा आहेत, ज्या महात्मा कश्यप यांनी गायलेल्या आहेत.
क्षमा धर्मः क्षमा यज्ञः क्षमा वेदाः क्षमा श्रुतम्। यस्तमेवं विजानाति स सर्वं क्षन्तुर्महति
क्षमाच धर्म आहे, क्षमाच यज्ञ आहे, क्षमाच वेद आहे, क्षमाच खरे ज्ञान आहे; जो हे जाणतो, तो मोठ्या क्षमेमुळे सर्व काही मिळवतो.
क्षमा ब्रह्म क्षमा सत्यं क्षमा भूतं च भावि च। क्षमा तपः क्षमा शौचं क्षमयेदं धृतं जगत्
क्षमाच ब्रह्म आहे, क्षमाच सत्य आहे, क्षमाच जे झाले आणि जे होईल ते आहे; क्षमाच तप आहे, क्षमाच शुद्धता आहे, क्षमेमुळे हे जग टिकून आहे.
अति यज्ञविदां लोकान्क्षमिणः प्राप्नुवन्ति च। अति ब्रह्मविदां लोकानति चापि तपस्विनाम्
यज्ञ जाणणाऱ्यांना जे लोक मिळतात, आणि क्षमावंतांना जे लोक मिळतात, ते ब्रह्मज्ञ आणि तपस्वी यांना मिळणाऱ्या लोकांपेक्षा श्रेष्ठ आहेत.
अन्ये वै यजुषां लोकाः कर्मिणामपरे तथा। क्षमावतां ब्रह्मलोके लोकाः परमपूजिताः
यजुर्वेद पाळणाऱ्यांना वेगळे लोक मिळतात, कर्म करणाऱ्यांना वेगळे; पण क्षमावंतांना ब्रह्मलोकात जे लोक मिळतात, ते सर्वांत जास्त मानले जातात.
क्षमा तेजस्विनां तेजः क्षमा ब्रह्म तपस्विनाम्। क्षमा सत्यं सत्यवतां क्षमा यज्ञः क्षमा शभः
क्षमाच तेजस्वींचे तेज आहे, क्षमाच तपस्वींसाठी ब्रह्म आहे; क्षमाच सत्यवंतांचे सत्य आहे, क्षमाच यज्ञ आहे, क्षमाच शुद्धता आहे.
तां क्षमां तादृशीं कृष्णे कथमस्मद्विधस्त्यजेत्। यत्रब्रह्म च सत्यं च यज्ञा लोकाश्च धिष्ठिताः
हे कृष्णे, ज्या क्षमेमध्ये ब्रह्म, सत्य, यज्ञ आणि लोक स्थिर आहेत, अशी क्षमा आपणासारख्या माणसाने कशी सोडावी?
इज्यन्ते यज्वनां लोकाः क्षमिणामपरे तथा।' क्षन्तव्यमेव सततं पुरुषेण विजानता। यदा हि क्षमते सर्वं ब्रह्म संपद्यते तदा
यज्ञ करणाऱ्यांना जे लोक मिळतात, तसेच क्षमावंतांनाही मिळतात; ज्याला हे समजते त्याने नेहमी क्षमा करावी, कारण जो सर्वांना क्षमा करतो, तो ब्रह्म प्राप्त करतो.
क्षमावतामयं लोकः परश्चैव क्षमावताम्। इह सन्मानमृच्छन्ति परत्र च परा गतिम्
हे जग क्षमावंतांचे आहे आणि परलोकही त्यांचाच आहे; येथे त्यांना मान मिळतो आणि मृत्यूनंतरही ते श्रेष्ठ स्थानाला पोहोचतात.
येषां मन्युर्मनुष्याणां क्षमयाऽभिहतः सदा। तेषां परतरे लोकास्तस्मात्क्षान्तिः परा मता
ज्यांच्या रागावर नेहमी क्षमेनं विजय मिळवला जातो, अशा माणसांना उच्च लोक मिळतात; म्हणून क्षमा ही सर्वांत श्रेष्ठ मानली जाते.
इति गीताः काश्यपेन गाथानित्यं क्षमावताम्। श्रुत्वा गाथाः क्षमायास्त्वं तुष्यद्रौपदि मा क्रुधः
काश्यप यांनी नेहमी क्षमेवर या ओव्या गायिल्या. या क्षमेच्या ओव्या तू ऐकल्या, द्रौपदी, त्यामुळे तू समाधानी हो, रागावू नकोस.
पितामहः शान्तनवः रशमं संपूजयिष्यति। कृष्णश्च देवकीपुत्रः शमं संपूजयिष्यति
शांतनूंचे पुत्र, आपले पितामह, संयमाचं महत्त्व मानतील; आणि देवकीचा पुत्र कृष्णसुद्धा संयमाचं महत्त्व मानेल.
आचार्यो विदुरः क्षत्ता शममेव वदिष्यतः। कृपश्च संजयश्चैव शममेव वदिष्यतः
आचार्य, विदुर आणि सारथी हे तिघेही फक्त संयमाचंच बोलतील; तसेच कृप आणि संजय सुद्धा संयमाचंच बोलतील.
सोमदत्तो युयुत्सुश्च द्रोणपुत्रस्तथैव च। पितामहश्च नो व्यासः शमं वदति नित्यशः
सोमदत्त, युयुत्सू आणि द्रोणपुत्र हेसुद्धा; आणि आपले पितामह व्यास नेहमी संयमाचंच सांगतात.
एतैर्हि राजा नियतं चोद्यमानः शमं प्रति। राज्यं दातेति मे बुद्धिर्न चेल्लोभान्नशिष्यति
हे सर्वजण राजाला नेहमी संयमाकडे प्रवृत्त करतील, तेव्हा राजा नक्कीच राज्य परत देईल, असं मला वाटतं; नाहीतर लोभ त्याला थांबू देणार नाही.
कालोऽयं दारुणः प्राप्तो भरतानामभूतये। निश्चितं मे सदैवैतत्पुरस्तादपि भामिति
हा कठीण काळ भरतांच्या विनाशासाठी आला आहे; हे मी नेहमीच, आधीपासूनच, मनाशी ठरवलं होतं.
सुयोधनो नार्हतीति क्षमा मामेव विन्दति। अर्हस्तत्राहमित्येवं तस्मान्मां विन्दते क्षमा
सuyोधन याला पात्रता नाही, म्हणून क्षमा माझ्याकडे येते; मी तिथे योग्य आहे, म्हणून क्षमा माझ्याकडे येते.
एतदात्मवतां वृत्तमेष धर्मः सनातनः। क्षमा चैवानृशंस्यं च तत्कर्ताऽस्म्यहमञ्जसा
हेच आत्मसंयम असलेल्या लोकांचं वर्तन आहे, हाच सनातन धर्म आहे; क्षमा आणि दयाळूपणा—हे मी प्रत्यक्ष करतो.
नमो धात्रे विधात्रे च यौ मोहं चक्रतुस्तव। पितृपैतामहे राज्ये वोढव्ये तेऽन्यथा मतिः
सृष्टी करणाऱ्याला आणि विधाता यांना नमस्कार, ज्यांनी तुझ्यावर मोह टाकला; पितरांकडून मिळालेल्या राज्याबद्दल तुझं मन वेगळ्या मार्गाला लागलं.
[कर्मभिश्चिन्तितो लोको गत्यांगत्यां पृथग्विधः। तस्मात्कर्माणि नित्यानि लोभान्मोक्षं यियासति ।]
कर्मांमुळेच जग वेगवेगळ्या मार्गांनी आणि अडचणींनी भरलेलं असतं; म्हणून नेहमीच कर्म करावं, कारण लोभामुळेच माणूस मुक्ती मिळवू पाहतो.
नेह धर्मानृशंस्याभ्यां न क्षान्त्या नार्जवेन च। पुरुषः श्रियमाप्नोति न घृणित्वेन कर्हिचित्
इथे, धर्म, दया, क्षमा किंवा प्रामाणिकपणा यामुळे, किंवा कधीच दयाळूपणामुळे, माणसाला संपत्ती मिळत नाही.
त्वां चेद्व्यसनमभ्यागादिदं भारत दुःसहम्। स त्वं नार्हसि नापीमे भ्रातरस्ते महौजसः
भरता, जर हे असह्य दु:ख तुझ्यावर आलं असेल, तर तू त्यास पात्र नाहीस, आणि तुझे हे पराक्रमी भाऊही नाहीत.
न हि तेऽध्यगमञ्जातु तदानीं नाद्य भारत। धर्मात्प्रियतरं किंचिदपि चेज्जीवितादपि
भरता, तुला कधीच—तेव्हा किंवा आत्ताही—धर्मापेक्षा दुसरं काहीच प्रिय नव्हतं, अगदी स्वतःचं जीवनही नाही.