रूपं सुदर्शनस्यासीदाकाशे पततस्तदा। द्वितीयस्येव सूर्यस् युगान्ते प्रतपिष्यतः
त्या वेळी आकाशात उडणाऱ्या सुदर्शनाचे रूप दुसऱ्या प्रलयकालीन सूर्यासारखे तेजस्वी दिसत होते.
तत्समासाद्य नगरं सौभं व्यपगतत्विषम्। मध्येन पाटयामास क्रकचो दार्विवोच्छ्रितम्
ते चक्र सौभावर आदळले, ज्याचे तेज मावळले होते, आणि ते मधोमध तशी फाडले जसे करवत उंच लाकूड फाडते.
द्विधा कृतं ततः सौभं सुदर्शनबलाद्धतम्। महेश्वरशरोद्धूतं पपात त्रिपुरं यथा
सुदर्शनाच्या सामर्थ्याने सौभ दोन तुकड्यांत विभागले गेले आणि महेश्वराच्या बाणाने घायाळ होऊन ते त्रिपुरासारखे कोसळले.
तस्मिन्निपतिते सौभे चक्रमागात्करं मम। पुनश्चादाय वेगेन साल्वायेत्यहमब्रुवम्
सौभ कोसळल्यावर चक्र पुन्हा माझ्या हातात आले; मी ते वेगाने पकडले आणि 'साल्वासाठी!' असे म्हणालो.
ततः साल्वं गदां गुर्वीमाविध्यन्ते महाहवे। द्विधा चकार सहसा प्रजज्वाल च तेजसा
मग मी त्या महायुद्धात साल्वावर जड गदा सोडली, ती त्याला दोन भागांत फाडून टाकली आणि तिच्या तेजाने ती प्रज्वलित झाली.
तस्मिन्विनिहते वीरे दानवास्त्रस्तचेतसः। हाहाभूता दिशो जग्मुरर्दिता मम सायकैः
त्या वीराचा वध झाल्यावर, दानव भयभीत होऊन 'हाहा' करत, माझ्या बाणांनी जखमी होऊन सर्व दिशांना पळाले.
ततोऽहंसमवस्थाप्यरथं सौभसमीपतः। शङ्खं प्रध्माप्य हर्षेण सुहृदः पर्यहर्षयम्
मग मी रथ सौभाजवळ नेऊन उभा केला आणि आनंदाने शंख फुंकून माझ्या मित्रांना आनंद दिला.
तन्मेरुशिखराकारं विध्वस्ताट्टालगोपुरम्। दह्यमानमभिप्रेक्ष्य स्त्रियस्ताः संप्रदुद्रुवुः
सौभ पर्वतशिखरासारखा, त्याची बुरुजं व दरवाजे उद्ध्वस्त होऊन जळताना पाहून, त्या स्त्रिया घाबरून पळून गेल्या.
एवं निहत्य समरे सौभं साल्वं निपात्य च। आनर्तात्पुनरागम्य सुहृदां प्रीतिमावहम्
मी युद्धात सौभ आणि साल्व यांना पराभूत करून, आनर्त प्रदेशातून परत आलो आणि माझ्या मित्रांना आनंद दिला.
तदेतत्कारणं राजन्नागमं नागसाह्वयम्। यद्यागां परवीरघ्न न हि जीवेत्सुयोधनः
हे राजन, नागांना बोलावण्यामागचं कारण हेच आहे; जर तू यज्ञ केला, तर शत्रूंचा संहार करणारा सुयोधन वाचणार नाही.
मय्यागतेऽथवा वीर द्यूतं न भविता तथा। अद्याहं किं करिष्यामि भिन्नसेतुरिवोदकम्
हे वीर, मी इथे आलो असतो, तर जुगार पुन्हा घडला नसता; आज मी काय करू, तुटलेल्या धरणातून वाहून गेलेल्या पाण्यासारखा?
एवमुक्त्वा महाबाहुः कौरवं पुरुषोत्तमः। आमन्त्र्य प्रययौ श्रीमान्पाण्डवान्मधुसूदनः
असं म्हणून, बलवान आणि तेजस्वी मधुसूदनाने कौरवाला निरोप दिला आणि पांडवांकडे निघून गेला.
अभिवाद्य महाबाहुर्धर्मराजं युधिष्ठिरम्। राज्ञा मूर्धन्युपाघ्रातो भीमेन च महाभुजः
महाबाहू कृष्णाने धर्मराज युधिष्ठिराला वंदन केले; राजाने त्याला डोक्यावरून सुवास घेतला आणि भीमाने त्याला मिठी मारली.
परिष्वक्तश्चार्जुनेन यमाभ्यां चाभिवादितः। संमानितश्च धौम्येन द्रौपद्या चार्चितोश्रुभिः
अर्जुनाने त्याला मिठी मारली, यमद्वयाने वंदन केले, धौम्याने सन्मान केला आणि द्रौपदीने अश्रूंनी त्याची पूजा केली.
सुभद्रामभिमन्युं च रथमारोप्य काञ्चनम्। आरुरोह रथं कृष्णः पाण्डवैरभिपूजितः
पांडवांनी सन्मानित केलेल्या कृष्णाने सुभद्रा आणि अभिमन्यू यांना सोन्याच्या रथावर बसवले आणि स्वतःही त्या रथावर चढला.
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन रथेनादित्यवर्चसा। द्वारकां प्रययौ कृष्णः समाश्वास्य युधिष्ठिरम्
शैब्य आणि सुग्रीव यांनी जोडलेल्या, सूर्यासारख्या तेजस्वी रथावर बसून, कृष्णाने युधिष्ठिराला धीर देऊन द्वारकेकडे प्रस्थान केले.
ततः प्रयते दाशार्हे धृष्टद्युम्नोपि पार्षतः। द्रौपदेयानुपादाय प्रययौ स्वपुरं तदा
त्यावेळी, दृढनिश्चयी दाशार्ह आणि पार्षतपुत्र धृष्टद्युम्न यांनी द्रौपदीच्या मुलांना घेऊन आपल्या नगरात गेले.
धृष्टकेतुः स्वसारं च समादायाथ चेदिराट्। जगाम पाण्डवान्दृष्ट्वा रम्यां शुक्तिमतीं पुरीम्
चेदीराज धृष्टकेतू आपल्या बहिणीला घेऊन, सुंदर शुक्तिमती नगरी पाहून, पांडवांकडे गेला.
केकयाश्चाप्यनुज्ञाताः कौन्तेयेनामितौजसा। आमन्त्र्य पाण्डवान्सर्वान्प्रययुस्तेऽपि भारत
कुंतीपुत्राच्या परवानगीने केकयांनी सर्व पांडवांचा निरोप घेतला आणि तेही आपल्या गावी निघून गेले.
ब्राह्मणाश्च विशश्चैव तथाविषयवासिनः। विसृज्यमानाः सुभृशं न त्यजन्ति स्म पाण्डवान्
ब्राह्मण, सामान्य लोक आणि त्या प्रदेशातील रहिवासी, सोडण्यास सांगितले तरी, पांडवांपासून दूर गेले नाहीत, इतकी त्यांची नाळ जुळली होती.
समवायः स राजेन्द्र सुमहाद्भुतदर्शनः। आसीन्महात्मनां तेषां काम्यके भरतर्षभ
भरतश्रेष्ठा, त्या महात्म्यांचा तो संमेलन, काम्यक वनात, राजन, पाहण्यास विलक्षण आणि अद्भुत होता.
युधिष्ठिरस्तु विप्रांस्ताननुमान्य महामनाः। शशास पुरुषान्काले रथान्योजयतेति वै
महामना युधिष्ठिराने त्या ब्राह्मणांना आदराने निरोप दिला आणि योग्य वेळी पुरुषांना रथ जोडायला सांगितले.
तस्मिन्दशार्हाधिपतौ प्रयाते युधिष्ठिरो भीमसेनार्जुनौ च। यमौ च कृष्ण च पुरोहितश्च रथान्महार्हान्परमाश्वयुक्तान्
दाशार्हांचा स्वामी निघून गेल्यावर, युधिष्ठिर, भीम, अर्जुन, दोन्ही यम, कृष्णा आणि पुरोहित यांनी उत्तम घोड्यांनी जोडलेले भव्य रथ तयार केले.
अस्थाय वीराः सहिता वनाय प्रतस्थिरे भूतपतिप्रकाशाः। हिरण्यनिष्कान्वसनानि गाश्च गदाय शिक्षाक्षरमन्त्रविद्भ्यः
हे सर्व वीर एकत्र येऊन, प्राण्यांच्या अधिपतींसारखे तेजस्वी दिसत, सोन्याच्या नाणी, वस्त्रे, गायी आणि मंत्र व शस्त्रविद्येत निपुणांसाठी गदा घेऊन वनाकडे निघाले.
प्रेष्याः पुरो विंशतिरात्तशस्त्रा धनूंषि शस्त्राणि शरांश्च दीप्तान्। मौर्वीश्च यन्त्राणि च सायकांश्च सर्वे समादाय जघन्यमीयुः
वीस शस्त्रधारी सेवक पुढे गेले, त्यांनी धनुष्य, शस्त्रे, तेजस्वी बाण, धनुष्याच्या दोऱ्या, यंत्रे आणि बाण घेतले आणि मागच्या बाजूने गेले.
तत्सतु वासांसि च राजपुत्र्या धात्र्यश्च दास्यश्च विभूषणं च। तदिन्द्रसेनस्त्वरितः प्रगृह्य जघन्यमेवोपययौ रथेन
राजकन्येची वस्त्रे, धाई, दासी आणि दागिने हे सर्व इंद्रसेनाने पटकन गोळा केले आणि रथ घेऊन मागच्या बाजूने गेला.
ततः कुरुश्रेष्ठमुपेत्य पौराः प्रदक्षिणं चक्रुरदीनसत्वाः। तं ब्राह्मणाश्चाभ्यवदन्प्रसन्ना मुख्याश्च सर्वे कुरुजाङ्गलानाम्
मग कुरूंच्या श्रेष्ठ राजाजवळ नगरातील लोक आले आणि त्यांनी त्याच्या भोवती श्रद्धेने प्रदक्षिणा घातली. ब्राह्मण लोकही आनंदाने त्याच्याशी बोलले आणि कुरूजंगल प्रदेशातील सगळे प्रमुखही तिथे उपस्थित होते.
स चापि तानभ्यवदत्प्रसन्नः सहैव तैर्भ्रातृभिर्धर्मराजः। तस्थौ च तत्राधिपतिर्महात्मा दृष्ट्वा जनौघं कुरुजाङ्गलानाम्
त्यावेळी धर्मराज युधिष्ठिर आपल्या भावांसह आनंदाने त्या लोकांशी बोलला. तो महान आत्मा तिथेच उभा राहिला आणि कुरूजंगलातील मोठ्या लोकसमुदायाकडे पाहू लागला.
पितेव पुत्रेषु स तेषु भावं चक्रे कुरूणामृषभो महात्मा। ते चापि तस्मिन्भरतप्रबर्हे तथा बभूवुः पितरीव पुत्राः
कुरूंच्या त्या श्रेष्ठ पुरुषाने त्या लोकांवर जणू काही वडिलांनी मुलांवर करावी तशी माया केली. आणि त्या लोकांनीही भरतवंशातील श्रेष्ठ युधिष्ठिराकडे मुलांनी वडिलांकडे पाहावे तशी भावना ठेवली.
ततस्तमासाद्य महाजनौघाः कुरुप्रवीरं परिवार्य तस्थुः। हानाथ हाधर्म इति ब्रुवाणा हीताश्च सर्वेऽऽश्रुमुखा बभूवुः
मग त्या मोठ्या लोकसमुदायाने त्या कुरूवीराच्या भोवती गर्दी केली आणि 'हाय! हाय! हे अन्याय आहे!' असे म्हणू लागले. सर्वजण त्याच्यावर प्रेम करणारे होते आणि त्यांच्या डोळ्यांत अश्रू आले.