अमृष्यमाणोपसव्यं साल्वः समितिदारुणः। यन्तारमस्य सहसा त्रिभिर्बाणैः समार्दयत्
साल्वाला हे डावीकडून वळण सहन झालं नाही. रणात क्रूर असलेल्या साल्वाने अचानक त्याच्या सारथ्यावर तीन बाण सोडले.
दारुकस्य सुतस्तं तु बाणवेगमचिन्तयन्। भूय एव महाबाहो प्रययावपसव्यतः
दारुकाचा पुत्र त्या बाणांचा वेग नजरेआड करून, पुन्हा एकदा डावीकडूनच रथ चालवू लागला, हे महाबाहो.
ततो बाणान्बहुविधान्पुनरेव स सौभराट्। मुमोच तनये वीर मम रुक्मिणिनन्दने
मग सौभाचा राजा पुन्हा अनेक प्रकारचे बाण माझ्या शूर पुत्रावर, रुक्मिणीच्या वंशजावर सोडू लागला.
तानप्राप्ताञ्शितैर्ब्राणैश्चिच्छेद परवीरहा। रौक्मिणेयः स्मितं कृत्वा दर्शयन्हस्तलाघवं
शत्रूंचा संहार करणारा, रुक्मिणीचा पुत्र, हसत हसत आणि आपल्या हातातील कौशल्य दाखवत, ते तीक्ष्ण बाण हवेतच छाटून टाकतो.
छिन्नान्दृष्ट्वा तु तान्बाणान्प्रद्युम्नेन च सौभराट्। आसुरीं दारुणीं मायामास्थाय व्यसृजच्छरान्
प्रद्युम्नाने आपले बाण छाटलेले पाहून, सौभाचा राजा भयंकर असुरी माया धारण करून पुन्हा बाणांचा मारा करू लागला.
प्रयुज्यमानमाज्ञाय दैतेयास्त्रं महाबलम्। ब्रह्मास्त्रेणान्तरा च्छित्त्वामुमोचान्यन्पतस्त्रिणः
तो दैत्यांचा बलवान अस्त्र वापरत असल्याचे ओळखून, प्रद्युम्नाने ब्रह्मास्त्राने ते छाटले आणि दुसरे बाण सोडले.
ते तदस्त्रं विधूयाशु विव्यधू रुधिराशनाः। शिरस्युरसि वक्रे च स मुमोह पपात च
ते रक्तपिपासू वीरांनी ते अस्त्र झटकून टाकले आणि त्याला डोक्यावर, छातीवर व कुशीवर बाण मारले; त्यामुळे तो गोंधळला आणि खाली पडला.
तस्मिन्निपतिते क्षुद्रे साल्वे बाणप्रपीडिते। रौक्मिणेयोऽपरं बाणं संदधे शत्रतापनः
त्या तुच्छ साळ्वाला बाणांनी छिन्नविछिन्न करून तो पडल्यावर, रुक्मिणीचा पुत्र, शत्रूंचा छळ करणारा, दुसरा बाण सज्ज करू लागला.
तमर्चितं सर्वदाशार्हपूगै- राशीर्भिरर्कज्वलनप्रकाशम्। दृष्ट्वा शरं ज्यामभिनीयमानं बभूव हाहाकृतमन्तरिक्षम्
तो बाण, यदुवंशीयांनी नेहमीच आशीर्वाद देऊन पूजलेला आणि सूर्य व अग्नीप्रमाणे तेजस्वी, धनुष्याच्या प्रत्येवर ठेवताच आकाशात हाहाकार माजला.
ततो देवगणाः सर्वे सेन्द्राः सहधनेश्वराः। नारदं प्रेषयामासु- श्वसनं च मनोजवम्
मग सर्व देवगण, इंद्र आणि धनसंपत्तीचे स्वामी यांच्यासह, नारद आणि वेगवान वायूला पाठवू लागले.
तौ रौक्मिणेयमागम्य वचोऽब्रूतां दिवौकसाम्। नैव वध्यस्त्वया वीर साल्वराजः कथंचन
ते दोघे रुक्मिणीच्या पुत्राजवळ आले आणि देवतांचे वचन सांगू लागले: 'वीरा, साळ्वराजाला तुझ्या हातून कधीच मारता येणार नाही.'
संहरस्व पुनर्बाणमवध्योऽयं त्वया रणे। एतस्य च शरस्याजौ नावध्योस्ति पुमान्क्वचित्
'आपला बाण मागे घे, रणांगणात तो तुझ्या हातून मारला जाणार नाही. आणि या बाणाने या युद्धात कोणताही पुरुष मारला जाणार नाही.'
मृत्युरस्य महाबाहो रणे देवकिनन्दनः। कृष्णः संकल्पितो धात्रा तन्मिथ्या न भवेदिति
'महाबाहू, या युद्धात त्याचा मृत्यू देवकीपुत्र कृष्णाच्या हातूनच होणार, हे विधात्याने ठरवले आहे; हे कधीच खोटे ठरणार नाही.'
ततः परमसंहृष्टः प्रद्युम्नः शरमुत्तमम्। संजहार धनुःश्रेष्ठात्तूणे चैव न्यवेशयत्
मग प्रद्युम्न अत्यंत आनंदित होऊन, आपल्या उत्तम धनुष्यावरून तो श्रेष्ठ बाण मागे घेतो आणि पुन्हा तोच बाण तुण्यात ठेवतो.
तत उत्थाय राजेन्द्र साल्वः परमदुर्मनाः। व्यपायात्सबलस्तूर्णं प्रद्युम्नशरपीडितः
मग, राजेंद्र, साळ्व अत्यंत दुःखी मनाने, प्रद्युम्नाच्या बाणांनी व्याकुळ होऊन, आपल्या सैन्यासह त्वरित निघून गेला.
स द्वारकां परित्यज्य साल्वो वृष्णिभिरार्दितः। सौभमास्थाय राजेन्द्र दिवमाचक्रमे तदा
साळ्वाला वृष्णींच्या छळामुळे द्वारका सोडावी लागली; तो आपल्या सौभावर बसून त्या वेळी आकाशात गेला, हे राजेंद्र.
आनर्तनगरं मुक्तं ततोऽहमगमं तदा। महाक्रतौ राजसूये निवृत्ते नृपते तव
मग मी अनर्तनगरीकडे गेलो, तुझ्या राजसूय यज्ञानंतर, हे राजन.
अपश्यं द्वारकां चाहं महाराज हतत्विषम्। निःस्वाध्यायवषट्कारां निर्भूषणवरस्त्रियम्
मी द्वारका पाहिली, हे महराजा, जिच्या तेजाचा लोप झाला होता, जिथे वेदपठण किंवा यज्ञातील घोष नव्हता, आणि स्त्रिया अलंकार व सुंदर वस्त्रांशिवाय होत्या.
अनभिज्ञेयरूपाणि द्वारकोपवनानि च। दृष्ट्वा शङ्कोपपन्नोऽहमपृच्छं हृदिकात्मजम्
द्वारकेची बागा ओळखू न येणाऱ्या अवस्थेत पाहून, मी चिंतेने हृदिकपुत्राला विचारले.
अस्वस्थनरनारीकमिदं वृष्णिकुलं भृशम्। किमिदं नरशार्दूल श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः
हे नरशार्दूल, हे वृष्णिकुळ फारच अस्वस्थ पुरुषांनी आणि स्त्रियांनी भरलेले आहे; हे काय घडले आहे, मला खरी गोष्ट ऐकायची आहे.
एवमुक्तः स तु मया विस्तरेणेदमब्रवीत्। रोधं मोक्षं च साल्वेन हार्दिक्यो राजसत्तम
माझ्या बोलण्यावर हार्दिक्य या राजाने शाल्वाकडून झालेल्या बंदिवास आणि सुटका यांचा सविस्तर वृत्तांत सांगितला.
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ श्रुत्वा सर्वमशेषतः। विनाशे साल्वराजस्य तदैवाकरवं मतिम्
हे भरतश्रेष्ठ, शाल्वराजाचा नाश कसा झाला हे सर्व मी पूर्णपणे ऐकल्यावर, त्या क्षणीच मी मनाशी ठरवले.
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ समाश्वास्य पुरे जनम् ।। राजानमाहुकं चैव तथैवाकनदुन्दुभिम्
मग मी, भरतश्रेष्ठ, नगरातील लोकांना आणि राजा आहुक तसेच अक्रूर यांना धीर देऊन त्यांच्याशी बोललो.
सर्वान्वृष्णिप्रवीरांश्च हर्षयन्नब्रुवं तदा। अप्रमादः सदा कार्यो नगरे यादवर्षभाः
त्या वेळी मी सर्व श्रेष्ठ वृष्णिवीरांना आनंदित करत म्हणालो, "यादवराजा, नगरात नेहमीच जागरूकता ठेवावी."
साल्वराजविनाशाय प्रयातं मां निबोधत। नाहत्वा तं निवर्तिष्ये पुरीं द्वारवतीं प्रति
शाल्वराजाचा नाश करण्यासाठी मी निघालो आहे, हे जाणून घ्या. त्याला न मारता मी द्वारकेला परत येणार नाही.
ससाल्वं सौभनगरं हत्वा द्रष्टास्मि वः पुनः। त्रिःसामा हन्यतामेषा दुन्दुभिः शत्रुभीषणा
शाल्व आणि सौभनगराचा नाश करून मी पुन्हा तुमच्याकडे येईन. शत्रूंना भयभीत करणारा हा रणडंका तीनदा वाजवा.
ते मयाऽऽश्वासिता वीरा यथावद्भरतर्षभ। सर्वे मामब्रुवन्हृष्टाः प्रयाहि जहिशात्रवान्
माझ्या या धीर देणाऱ्या शब्दांनी ते सर्व वीर योग्यप्रकारे आश्वस्त झाले आणि आनंदाने म्हणाले, "जा, शत्रूंचा नाश कर."
तैः प्रहृष्टात्मभिर्वीरैराशीर्भिरभिनन्दितः। वाचयित्वा द्विजश्रेष्ठान्प्रणम्य शिरसा भवम्
त्या आनंदित वीरांनी मला आशीर्वाद दिले. मी श्रेष्ठ ब्राह्मणांकडून मंगलपाठ करवून घेतला आणि तुझ्या चरणांना वंदन केले.
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन रथेनानादयन्दिशः। प्रध्माय शङ्खप्रवरं पाञ्चजन्यमहं नृप
राजा, मग मी शैब्य आणि सुग्रीव या घोड्यांनी जोडलेल्या रथावर बसलो आणि पंचजन्य शंख मोठ्या आवाजात फुंकला.
प्रयातोस्मि नरव्याघ्र बलेन महता वृतः। क्लृप्तेन चतुरङ्गेण यत्तेन जितकाशिना
मग मी, नरव्याघ्र, मोठ्या सैन्याने वेढलेला, चारही अंगांनी सज्ज अशा विजयी यादवांसह मार्गस्थ झालो.