एवं ब्रुवति संहृष्टे प्रद्युम्ने पाण्डुनन्दन। धिष्टितं तद्बलं द्वारि युयुधे च यथासुखम्
प्रद्युम्नाने असे म्हणताच, पांडुपुत्रा, दरवाजाजवळ उभ्या असलेल्या सैन्याने मनसोक्तपणे युद्ध सुरू केले.
एवमुक्त्वा रौक्मिणेयो यादवान्यादवर्षभ। दंशितैर्हरिभिर्युक्तं रथमास्थाय काञ्चनम्
रुक्मिणीचा पुत्र, यादवांमध्ये श्रेष्ठ, तीक्ष्ण घोड्यांनी जोडलेली सोन्याची रथावर बसला.
उच्छ्रित्य मकरं केतुं व्यात्ताननमलङ्कृतम्। उत्पतद्भिरिवाकाशं तैर्हयैरन्वयात्परान्
मकराच्या चिन्हाचा आणि मोठ्या तोंडाने सजवलेला ध्वज उंचावून, त्या उडणाऱ्या घोड्यांसह तो शत्रूंचा पाठलाग करू लागला, जणू काही आकाशात उडी घेत आहे असे वाटत होते.
विक्षिपन्नादयंश्चापि धनुः श्रेष्ठं महाबलैः। तूणखङ्गधरः शूरो बद्धगोधाङ्गुलित्रवान्
तो शूरवीर, उत्तम धनुष्य मोठ्या ताकदीने फिरवत आणि आवाज करत होता; त्याच्या कमरेला तूणीर आणि तलवार होती, आणि बोटात घट्ट बांधलेली गोध्याची अंगठी होती.
सविद्युच्छुरितं चापं विहरन्वै तलात्तलम्। मोहयामास दैतेयान्सर्वान्सौभनिवासिनः
त्याचे धनुष्य वीजेसारखे टोकापासून टोकापर्यंत चमकत होते; तो खेळत असताना, सौभातील सर्व दैत्यांना त्याने गोंधळून टाकले.
तस्य विक्षिपतश्चापं संदधानस्य चासकृत्। नान्तरं ददृशे कश्चिन्नघ्नितः शात्रवान्रणे
तो वारंवार धनुष्य ओढून बाण सोडत असताना, युद्धात कोणत्याही शत्रूला त्याच्यावर वार करण्याची संधीच दिसली नाही.
मुखस्य वर्णो न विकल्पतेऽस्य चेलुश्च गात्राणि न चापि तस्य। सिंहोन्नतं चाप्यभिगर्जतोऽस्य शुश्राव लोकोऽद्भुतवीर्यमग्र्यम्
त्याच्या चेहऱ्याचा रंग बदलला नाही, अंगही थरथरले नाही; आणि तो सिंहासारखा गर्जना करत असताना, साऱ्या जगाने त्याचे अद्भुत आणि श्रेष्ठ शौर्य ऐकले.
जलेचरः काञ्चनयष्टिसंस्थो व्यात्ताननः शत्रुबलप्रमाथी। वित्रासयन्राजति वाहमुख्ये साल्वस्य सेनाप्रमुखे ध्वजाग्र्यः
पाण्यात राहणारा प्राणी असलेला, सोन्याच्या दंडावर बसवलेला आणि मोठ्या तोंडाचा तो ध्वज, शत्रूंच्या सैन्याचा धडाक्यात नाश करत, रथाच्या पुढे तेजाने झळकत होता आणि साल्वाच्या सैन्याला घाबरवत होता.
ततस्तूर्णं विनिष्पत्य प्रद्युम्नः शत्रुकर्शनः। साल्वमेवाभिदुद्राव विधित्सुः कलहं नृप
मग, प्रसंग ओळखून, शत्रूंचा संहार करणारा प्रद्युम्न वेगाने पुढे गेला आणि साल्वाकडे युद्धासाठी धावला.
अभियानं तु वीरेण प्रद्युम्नेन महारणे। नामर्षयत संक्रुद्वः साल्वः कुरुकुलोद्वह
पण कुरुकुळातील श्रेष्ठा, साल्व, त्या मोठ्या युद्धात शूर प्रद्युम्नाचा सामना सहन करू शकला नाही; तो संतापलेला होता.
सरोषमहमत्तो वै कामगादवरुह्य च। प्रद्युम्नं योधयामास साल्वः परपुरंजयः
राग आणि गर्वाने भरून, कामग नावाच्या वाहनावरून खाली उतरून, शत्रूंच्या नगरांचा विजेता साल्व प्रद्युम्नाशी लढू लागला.
तयोः सुतुमुलं युद्धं साल्ववृष्णिप्रवीरयोः। समेता ददृशुर्लोका बलिवासवयोरिव
साल्व आणि वृष्णी यांच्यातील त्या दोन वीरांमध्ये प्रचंड युद्ध झाले; लोकांना ते बळी आणि इंद्रासारखे भासत होते.
तस्य मायामयो वीर रथो हेमपरिष्कृतः। सपताकः सध्वजश्च सानुकर्षः स तूणवान्
त्याचा मायावी रथ, सोन्याने सजवलेला, ध्वज, पताका, जू आणि तूणीर यांनी युक्त असा, खरोखरच अद्भुत होता, हे वीर.
स तं रथवरं श्रीमान्समारुह्य किल प्रभो। मुमोच बाणान्कौख्य प्रद्युम्नाय महाबलः
तो तेजस्वी रथावर बसून, बलवान साल्वाने, प्रभो, प्रद्युम्नावर मोठ्या प्रमाणात बाणांचा वर्षाव केला.
ततो बाणमयं वर्षं व्यसृजत्तरसा रणे। प्रद्युम्नो भुजवेगेन साल्वं संमोहयन्निव
मग युद्धात त्याने झपाट्याने बाणांचा पाऊस सोडला; प्रद्युम्नाने आपल्या भुजांच्या जोरावर साल्वाला गोंधळवून टाकले असे वाटत होते.
स तैरभिहतः सङ्ख्ये नामर्यत सौभराट्। शरान्दीप्ताग्निसंकाशान्मुमोच तनये मम
त्या युद्धात त्या बाणांनी घायाळ झाल्यावरही, सौभाचा राजा मागे हटला नाही; उलट त्याने माझ्या मुलावर अग्नीप्रमाणे तेजस्वी बाण सोडले.
तमापतन्तं बाणौधं स चिच्छेद महाबलः। ततश्चान्याञ्शरान्दीप्तान्प्रचिक्षेप सुते मम
ते बाणांचे झडप त्याच्यावर येत असताना, त्या बलाढ्याने ते छाटले आणि मग माझ्या मुलावर दुसरे तेजस्वी बाण सोडले.
स साल्वबाणै राजेन्द्र विद्धो रुक्मिणिनन्दनः। मुमोच बाणं त्वरितो मर्मभेदिनमाहवे
राजेंद्र, साल्वाच्या बाणांनी जखमी झाल्यावर, रुक्मिणीपुत्राने युद्धात त्वरेने एक मर्मभेदी बाण सोडला.
तस्य वर्म विभिद्याशु स बाणो मत्सुतेरितः। विवेश हृदयं पत्री स पपात भृशहतः
मत्स्यपुत्राने सोडलेला बाण त्या राजाच्या कवचाला भेदून, त्याच्या हृदयात घुसला आणि तो जोरात घायाळ होऊन खाली पडला.
तस्मिन्निपतिते वीरे साल्वराजे विचेतसि। संप्रद्रबन्दानवेन्द्रा दारयन्तो वसुंधराम्
तो शूर साळ्वराजा बेशुद्ध पडताच, दानवांचे सेनापती पृथ्वी फाडत पुढे धावले.
हाहाकृतमभूत्सैन्यं साल्वस्य पृथिवीपते। नष्टसंज्ञे निपतिते तदा सौभपतौ नृपे
साळ्वाच्या सैन्यात मोठा आक्रोश उठला, हे पृथ्वीचे राजन, कारण सौभाचा राजा शुद्ध हरपून खाली पडला होता.
तत उत्थाय राजेन्द्र प्रतिलभ्य च चेतनाम्। मुमोच बाणान्सहसा प्रद्युम्नाय महाबलः
मग राजेंद्र, तो राजा उठून शुद्धीवर आला आणि अचानक मोठ्या ताकदीने प्रद्युम्नावर बाण सोडले.
तेन बाणेन महता प्रद्युम्नः समरे स्थितः। जत्रुदेशे भृशं विद्धो व्यथितो ददृशे तदा
त्या मोठ्या बाणाने युद्धात उभा असलेला प्रद्युम्न जत्रूच्या जागी जबर जखमी झाला आणि त्याला खूप वेदना झाल्या.
तं स विद्ध्वा महाराज साल्वो रुक्मिणिनन्दनम्। ननाद सिंहनादं वै नादेनापूरयन्महीम्
महाराज, साळ्वाने रुक्मिणीपुत्राला जखमी करून सिंहासारखा मोठा गर्जना केला आणि त्याच्या आवाजाने साऱ्या पृथ्वीला भरून टाकले.
ततो मोहं समापन्ने तनये मम भारत। मुमोच बाणांस्त्वरितः पुनरन्यान्दुरात्मवान्
माझा मुलगा गोंधळात पडताच, हे भारत, त्या दुष्ट साळ्वाने पटकन दुसरे बाण सोडले.
स तैरभिहतो बाणैर्बहुभिस्तेन मोहितः। निश्चेष्टः कौरवश्रेष्ठ प्रद्युम्नोऽभूद्रणाजिरे
त्या अनेक बाणांनी घायाळ आणि गोंधळलेल्या प्रद्युम्नाला, हे कौरवश्रेष्ठ, रणांगणात हालचाल करता आली नाही.
साल्वबाणार्दिते तस्मिन्प्रद्युम्ने बलिनांवरे। वृष्णयो भग्नसंकल्पा विव्यथुः पृतनामुखे
साळ्वाच्या बाणांनी बलवान प्रद्युम्न जखमी झाला तेव्हा, वृष्णींचा आत्मविश्वास तुटला आणि ते युद्धाच्या पुढच्या भागात घाबरले.
हाहाकृतमभूत्सर्वं वृष्ण्यन्धकबलं ततः। प्रद्युम्ने मोहिते राजन्साल्वः प्रमुदितोऽभवत्
प्रद्युम्न गोंधळला तेव्हा, वृष्णी आणि अंधकांच्या सैन्यात मोठा आक्रोश झाला; आणि साळ्वाला खूप आनंद झाला.
तं तथा मोहितं दृष्ट्वा सारथिर्जवनैर्हयैः। रणादपाहरत्तूर्णं शिक्षितो दारुकिस्तदा
त्याला असा गोंधळलेला पाहून, कुशल सारथी दारुकाने वेगवान घोड्यांनी त्याला लवकरच रणभूमीतून दूर नेले.
नातिदूरापयाते तु रथे रथवरप्रणुत्। धनुर्गृहीत्वा यन्तारं लब्धसज्ञोऽब्रवीदिदम्
रथ फार दूर गेला नव्हता, आणि उत्तम सारथ्याची स्तुती झाली तेव्हा, शुद्धीवर येऊन त्याने धनुष्य उचलले आणि सारथ्याला बोलला.