तद्बाणवर्षं तुमुलं विषेहे स चमूपतिः। क्षेमधूर्तिर्महाराज हिमवानिव निश्चलः
तो बाणांचा प्रचंड मारा क्षेमधूर्ती सेनापतीने शांतपणे सहन केला, राजन, जणू हिमालय पर्वत हलत नाही तसा.
ततः साम्बाय राजेन्द्र क्षेमधूर्तिरपि स्वयम्। मुमोच मायाविहितं शरजालं महत्तरम्
मग, राजेंद्र, क्षेमधूर्तीने स्वतःच साम्बावर मायेमुळे तयार केलेलं मोठं बाणांचं जाळं सोडलं.
ततो मायामयं जालं माययैव विदार्यसः। साम्बः शरसहस्रेण रथमस्याभ्यवर्षत
मग सांबानं आपल्या मायेनं त्या मायाजालाला फाडलं आणि हजारो बाणांनी त्या रथावर वर्षाव केला.
ततः स विद्धः साम्बेन क्षेमधूर्तिश्चमूपतिः। अपायाज्जवनैरश्वैः साम्बबाणप्रपीडितः
तेव्हा सांबाच्या बाणांनी जखमी झालेला सेनापती क्षेमधूर्ती वेगवान घोड्यांवर बसून पळून गेला.
तस्मिन्विप्रद्रुते शरे साल्वस्याथ चमूपतौ। वेगवान्नाम दैतेयः सुतं मेऽभ्यद्रवद्बली
त्या साळ्वाच्या सेनापतीला बाणांनी पळवून लावल्यावर, बलवान वेगवान नावाचा असुर माझ्या मुलावर तुटून पडला.
अभिपन्नस्तु राजेन्द्र साम्बो वृष्णिकुलोद्वहः। वेगं वेगवतो राजंस्तस्थौ वीरो विधारयन्
पण वृष्णिकुळाचा तेजस्वी सांबा, राजन, त्या वेगवानच्या आक्रमणासमोर ठामपणे उभा राहिला आणि त्याचा जोर आवरला.
स वेगवति कौन्तेय साम्बो वेगवतीं गदाम्। चिक्षेप तरसा वीरो व्याविद्ध्यन्सत्यविक्रमः
मग रुक्मिणीपुत्र सांबाने खऱ्या शौर्याने, आपल्या प्रचंड गदेला वेगाने फिरवून ती वेगवानावर फेकली.
तया त्वभिहतो राजन्वेगवान्न्यपतद्भुवि। वातरुग्णं इव क्षुण्णो जीर्णमूलोवनस्पतिः
राजा, त्या गदेच्या प्रहाराने वेगवान जमिनीवर कोसळला, जणू वाऱ्याने मोडलेला, मुळासकट उखडलेला सुकलेला वृक्ष.
तस्मिन्निपतिते वीरे गदारुग्णे महासुरे। प्रविश्य महतीं सेनां योधयामास मे सुतः
त्या गदेमुळे जखमी झालेला तो महाबली असुर खाली पडल्यावर, माझ्या मुलाने मोठ्या सैन्यात घुसून युद्ध सुरू केले.
चारुदेष्णेन संसक्तो विविन्ध्यो नाम दानवः। महारथः समाज्ञातो महाराज महाधनुः
मग चारुदेष्णाशी, विविंध्य नावाच्या, मोठ्या धनुष्यधारी आणि प्रसिद्ध रथी असुराने सामना केला.
ततः सुतुमुलं युद्धं चारुदेष्णविविन्ध्ययोः। वृत्रवासवयो राजन्यथापूर्वं तथाऽभवत्
मग चारुदेष्ण आणि विविंध्य यांच्यात प्रचंड घनघोर युद्ध सुरू झाले, जसे पूर्वी वृत आणि इंद्रामध्ये झाले होते.
अन्योन्यस्याभिसंक्रुद्धावन्योन्यं जघ्नतुः शरैः। विनदन्तौ महाराज सिंहाविव महाबलौ
राजा, दोघेही एकमेकांवर प्रचंड रागावले आणि सिंहासारखे गर्जत, एकमेकांवर बाणांचा वर्षाव करू लागले.
रौक्मिणेयस्ततो बाणमग्न्यर्कोपमवर्चसम्। अभिमन्त्र्य महास्त्रेण संदधे शत्रुनाशनम्
मग रुक्मिणीपुत्राने मोठे अस्त्र उच्चारून, अग्नी-सूर्यासारखा तेजस्वी बाण धनुष्याला लावून, शत्रूच्या नाशासाठी सज्ज केला.
स विविन्ध्याय सक्रोधः समाहूय महारथः। चिक्षेप मे सुतो राजन्स गतासुरथापतत्
राजन, माझ्या मुलाने मोठ्या रागाने तो बाण विविंध्यावर सोडला आणि तो महायोद्धा प्राण सोडून खाली पडला.
विविन्ध्यं निहृतं दृष्ट्वा तां च विक्षोभितां चमूम्। कामगेन स सौभेन साल्वः पुनरुपागमत्
विविंध्य मारला गेला आणि सैन्य गोंधळलेले पाहून, साळ्व आपल्या सौभ नावाच्या विमानासह पुन्हा, इच्छेने, परत आला.
ततो व्याकुलितं सर्वं द्वारकावासि तद्बलम्। दृष्ट्वा साल्वं महाबाहो सौभस्थं पृथिवीगतम्
मग, महाबली, साळ्व पृथ्वीवर सौभावर उभा आहे हे पाहून, द्वारकेचे सर्व सैन्य घाबरून गेले.
ततो निर्याय कौरव्य अवस्थाप्य च तद्बलम्। आनर्तानां महाराज प्रद्युम्नो वाक्यमब्रवीत्
मग प्रद्युम्नाने बाहेर येऊन, अनर्तांच्या सैन्याची मांडणी केली आणि कुरुराजा, असे शब्द उच्चारले.
सर्वे भवन्तस्तिष्ठन्तु सर्वे पश्यन्तु मां युधि। निवारयन्तं संग्रामे बलात्सौभं सराजकम्
सर्वजण येथेच ठाम उभे राहा, आणि युद्धात मी कसा सौभ व त्याच्या सर्व राजांना रोखतो ते पाहा.
अयं सौभपतेः सेनामायसैर्भुजगैरिव। धनुर्भुजविनिर्मुक्तैर्नाशयम्यद्य यादवाः
यादवांनो, आज मी धनुष्यावरून सोडलेल्या लोखंडासारख्या बाणांनी सौभपतीचे सैन्य नष्ट करीन.
आश्वसध्वं न भीः कार्या सौभराडद्य नश्यति। मयाऽभिपन्नो दुष्टात्मा ससौभो विनशिष्यति
धीर धरा, घाबरू नका; आज सौभराजाचा नाश होईल. मी त्याच्यावर तुटून पडल्यावर, तो दुष्ट आणि त्याचे सौभ दोन्ही संपतील.
एवं ब्रुवति संहृष्टे प्रद्युम्ने पाण्डुनन्दन। धिष्टितं तद्बलं द्वारि युयुधे च यथासुखम्
प्रद्युम्नाने असे म्हणताच, पांडुपुत्रा, दरवाजाजवळ उभ्या असलेल्या सैन्याने मनसोक्तपणे युद्ध सुरू केले.
एवमुक्त्वा रौक्मिणेयो यादवान्यादवर्षभ। दंशितैर्हरिभिर्युक्तं रथमास्थाय काञ्चनम्
रुक्मिणीचा पुत्र, यादवांमध्ये श्रेष्ठ, तीक्ष्ण घोड्यांनी जोडलेली सोन्याची रथावर बसला.
उच्छ्रित्य मकरं केतुं व्यात्ताननमलङ्कृतम्। उत्पतद्भिरिवाकाशं तैर्हयैरन्वयात्परान्
मकराच्या चिन्हाचा आणि मोठ्या तोंडाने सजवलेला ध्वज उंचावून, त्या उडणाऱ्या घोड्यांसह तो शत्रूंचा पाठलाग करू लागला, जणू काही आकाशात उडी घेत आहे असे वाटत होते.
विक्षिपन्नादयंश्चापि धनुः श्रेष्ठं महाबलैः। तूणखङ्गधरः शूरो बद्धगोधाङ्गुलित्रवान्
तो शूरवीर, उत्तम धनुष्य मोठ्या ताकदीने फिरवत आणि आवाज करत होता; त्याच्या कमरेला तूणीर आणि तलवार होती, आणि बोटात घट्ट बांधलेली गोध्याची अंगठी होती.
सविद्युच्छुरितं चापं विहरन्वै तलात्तलम्। मोहयामास दैतेयान्सर्वान्सौभनिवासिनः
त्याचे धनुष्य वीजेसारखे टोकापासून टोकापर्यंत चमकत होते; तो खेळत असताना, सौभातील सर्व दैत्यांना त्याने गोंधळून टाकले.
तस्य विक्षिपतश्चापं संदधानस्य चासकृत्। नान्तरं ददृशे कश्चिन्नघ्नितः शात्रवान्रणे
तो वारंवार धनुष्य ओढून बाण सोडत असताना, युद्धात कोणत्याही शत्रूला त्याच्यावर वार करण्याची संधीच दिसली नाही.
मुखस्य वर्णो न विकल्पतेऽस्य चेलुश्च गात्राणि न चापि तस्य। सिंहोन्नतं चाप्यभिगर्जतोऽस्य शुश्राव लोकोऽद्भुतवीर्यमग्र्यम्
त्याच्या चेहऱ्याचा रंग बदलला नाही, अंगही थरथरले नाही; आणि तो सिंहासारखा गर्जना करत असताना, साऱ्या जगाने त्याचे अद्भुत आणि श्रेष्ठ शौर्य ऐकले.
जलेचरः काञ्चनयष्टिसंस्थो व्यात्ताननः शत्रुबलप्रमाथी। वित्रासयन्राजति वाहमुख्ये साल्वस्य सेनाप्रमुखे ध्वजाग्र्यः
पाण्यात राहणारा प्राणी असलेला, सोन्याच्या दंडावर बसवलेला आणि मोठ्या तोंडाचा तो ध्वज, शत्रूंच्या सैन्याचा धडाक्यात नाश करत, रथाच्या पुढे तेजाने झळकत होता आणि साल्वाच्या सैन्याला घाबरवत होता.
ततस्तूर्णं विनिष्पत्य प्रद्युम्नः शत्रुकर्शनः। साल्वमेवाभिदुद्राव विधित्सुः कलहं नृप
मग, प्रसंग ओळखून, शत्रूंचा संहार करणारा प्रद्युम्न वेगाने पुढे गेला आणि साल्वाकडे युद्धासाठी धावला.
अभियानं तु वीरेण प्रद्युम्नेन महारणे। नामर्षयत संक्रुद्वः साल्वः कुरुकुलोद्वह
पण कुरुकुळातील श्रेष्ठा, साल्व, त्या मोठ्या युद्धात शूर प्रद्युम्नाचा सामना सहन करू शकला नाही; तो संतापलेला होता.