वर्जयित्वा श्मशानानि देवतायतनानि च। वल्मीकांश्चैव चैत्यांश्च संनिविष्टमभूद्बलम्
सैन्याने स्मशानभूमी, देवळं, मुंग्यांची घरं आणि पवित्र जागा टाळून आपली मांडणी केली.
अनीकानां विभागेन पन्थानः सुकृतास्तथा। प्रथमा नवमाश्चैव साल्वस्य शिबिरे नृप
सेनापटांच्या विभागामुळे रस्ते नीट आखले गेले होते, पुढचे आणि मागचे दोन्ही, साल्वाच्या छावणीत, राजन.
सर्वायुधसमोपेतं सर्वशस्त्रविशारदम्। रथनागाश्वकलिलं पदातिजनसंकुलम्
ती सेना सर्व प्रकारच्या शस्त्रांनी सज्ज होती, सर्व शस्त्रांमध्ये निपुण होती, रथ, हत्ती, घोडे आणि पायदळ सैनिकांनी गजबजलेली होती.
तुष्टपुष्टबलोपेतं वीरलक्षणलक्षितम्। विचित्रध्वजसन्नाहं विचित्ररथकार्मुकम्
ती सेना समाधानी आणि पोषक सैनिकांनी भरलेली होती, वीरांची चिन्हं असलेली, रंगीबेरंगी ध्वजांनी आणि विविध रथ, धनुष्यांनी सजलेली होती.
संनिवेश्य च कौरव्य द्वारकायां नरर्षभ। अभिसारयामास तदा वेगैन पतगेन्द्रवत्
कौरवा, नरश्रेष्ठा, साल्वाने आपली सेना द्वारकेत अशी मांडली आणि नंतर तो पक्ष्यांच्या राजासारखा वेगाने पुढे निघाला.
तदापतन्तं संदृश्य बलं साल्वपतेस्तदा। निर्याय योधयामासुः कुमारा वृष्णिनन्दनाः
साल्वाचा सैन्य वेगाने येताना पाहून, वृष्णिकुलातील कुमारांनी युद्धासाठी बाहेर पडले.
असहन्तोऽभियानं तत्साल्वराजस्य कौरव। चारुदेष्णश्च साम्बश्च प्रद्युम्नश्च रमहारथः
कौरवा, साल्वराजाचा हल्ला सहन न होऊन, चारुदेष्ण, साम्ब आणि रथांचा शूर प्रद्युम्न हे तिघेही बाहेर पडले.
ते रथैर्दंशिताः सर्वेविचित्राभरणध्वजाः। संसक्ताः साल्वराजस्य बहुभिर्योधपुङ्गवैः
ते सगळे विविध दागिने आणि ध्वजांनी सजलेले, रथांवर बसलेले, साल्वराजाच्या अनेक शूर योद्ध्यांशी भिडले.
गृहीत्वा कार्मुकं साम्बः साल्वस्य सचिवं रणे। यीधयामास संहृष्टः क्षेमधूर्तिं चमूपतिम्
साम्बाने आपलं धनुष्य उचलून, आनंदाने युद्धात साल्वाच्या सेनापती क्षेमधूर्तीशी सामना केला.
तस्य बाणमयं वर्षं जाम्बवत्याः सुतो महत्। मुमोच भरतश्रेष्ठ यथावर्षं सहस्रदृक्
नंतर जांबवतीचा मुलगा साम्बाने, भरतश्रेष्ठा, क्षेमधूर्तीवर मोठा बाणांचा मारा केला, जणू हजार डोळ्यांचा देव पाऊस पाडतो तसा.
तद्बाणवर्षं तुमुलं विषेहे स चमूपतिः। क्षेमधूर्तिर्महाराज हिमवानिव निश्चलः
तो बाणांचा प्रचंड मारा क्षेमधूर्ती सेनापतीने शांतपणे सहन केला, राजन, जणू हिमालय पर्वत हलत नाही तसा.
ततः साम्बाय राजेन्द्र क्षेमधूर्तिरपि स्वयम्। मुमोच मायाविहितं शरजालं महत्तरम्
मग, राजेंद्र, क्षेमधूर्तीने स्वतःच साम्बावर मायेमुळे तयार केलेलं मोठं बाणांचं जाळं सोडलं.
ततो मायामयं जालं माययैव विदार्यसः। साम्बः शरसहस्रेण रथमस्याभ्यवर्षत
मग सांबानं आपल्या मायेनं त्या मायाजालाला फाडलं आणि हजारो बाणांनी त्या रथावर वर्षाव केला.
ततः स विद्धः साम्बेन क्षेमधूर्तिश्चमूपतिः। अपायाज्जवनैरश्वैः साम्बबाणप्रपीडितः
तेव्हा सांबाच्या बाणांनी जखमी झालेला सेनापती क्षेमधूर्ती वेगवान घोड्यांवर बसून पळून गेला.
तस्मिन्विप्रद्रुते शरे साल्वस्याथ चमूपतौ। वेगवान्नाम दैतेयः सुतं मेऽभ्यद्रवद्बली
त्या साळ्वाच्या सेनापतीला बाणांनी पळवून लावल्यावर, बलवान वेगवान नावाचा असुर माझ्या मुलावर तुटून पडला.
अभिपन्नस्तु राजेन्द्र साम्बो वृष्णिकुलोद्वहः। वेगं वेगवतो राजंस्तस्थौ वीरो विधारयन्
पण वृष्णिकुळाचा तेजस्वी सांबा, राजन, त्या वेगवानच्या आक्रमणासमोर ठामपणे उभा राहिला आणि त्याचा जोर आवरला.
स वेगवति कौन्तेय साम्बो वेगवतीं गदाम्। चिक्षेप तरसा वीरो व्याविद्ध्यन्सत्यविक्रमः
मग रुक्मिणीपुत्र सांबाने खऱ्या शौर्याने, आपल्या प्रचंड गदेला वेगाने फिरवून ती वेगवानावर फेकली.
तया त्वभिहतो राजन्वेगवान्न्यपतद्भुवि। वातरुग्णं इव क्षुण्णो जीर्णमूलोवनस्पतिः
राजा, त्या गदेच्या प्रहाराने वेगवान जमिनीवर कोसळला, जणू वाऱ्याने मोडलेला, मुळासकट उखडलेला सुकलेला वृक्ष.
तस्मिन्निपतिते वीरे गदारुग्णे महासुरे। प्रविश्य महतीं सेनां योधयामास मे सुतः
त्या गदेमुळे जखमी झालेला तो महाबली असुर खाली पडल्यावर, माझ्या मुलाने मोठ्या सैन्यात घुसून युद्ध सुरू केले.
चारुदेष्णेन संसक्तो विविन्ध्यो नाम दानवः। महारथः समाज्ञातो महाराज महाधनुः
मग चारुदेष्णाशी, विविंध्य नावाच्या, मोठ्या धनुष्यधारी आणि प्रसिद्ध रथी असुराने सामना केला.
ततः सुतुमुलं युद्धं चारुदेष्णविविन्ध्ययोः। वृत्रवासवयो राजन्यथापूर्वं तथाऽभवत्
मग चारुदेष्ण आणि विविंध्य यांच्यात प्रचंड घनघोर युद्ध सुरू झाले, जसे पूर्वी वृत आणि इंद्रामध्ये झाले होते.
अन्योन्यस्याभिसंक्रुद्धावन्योन्यं जघ्नतुः शरैः। विनदन्तौ महाराज सिंहाविव महाबलौ
राजा, दोघेही एकमेकांवर प्रचंड रागावले आणि सिंहासारखे गर्जत, एकमेकांवर बाणांचा वर्षाव करू लागले.
रौक्मिणेयस्ततो बाणमग्न्यर्कोपमवर्चसम्। अभिमन्त्र्य महास्त्रेण संदधे शत्रुनाशनम्
मग रुक्मिणीपुत्राने मोठे अस्त्र उच्चारून, अग्नी-सूर्यासारखा तेजस्वी बाण धनुष्याला लावून, शत्रूच्या नाशासाठी सज्ज केला.
स विविन्ध्याय सक्रोधः समाहूय महारथः। चिक्षेप मे सुतो राजन्स गतासुरथापतत्
राजन, माझ्या मुलाने मोठ्या रागाने तो बाण विविंध्यावर सोडला आणि तो महायोद्धा प्राण सोडून खाली पडला.
विविन्ध्यं निहृतं दृष्ट्वा तां च विक्षोभितां चमूम्। कामगेन स सौभेन साल्वः पुनरुपागमत्
विविंध्य मारला गेला आणि सैन्य गोंधळलेले पाहून, साळ्व आपल्या सौभ नावाच्या विमानासह पुन्हा, इच्छेने, परत आला.
ततो व्याकुलितं सर्वं द्वारकावासि तद्बलम्। दृष्ट्वा साल्वं महाबाहो सौभस्थं पृथिवीगतम्
मग, महाबली, साळ्व पृथ्वीवर सौभावर उभा आहे हे पाहून, द्वारकेचे सर्व सैन्य घाबरून गेले.
ततो निर्याय कौरव्य अवस्थाप्य च तद्बलम्। आनर्तानां महाराज प्रद्युम्नो वाक्यमब्रवीत्
मग प्रद्युम्नाने बाहेर येऊन, अनर्तांच्या सैन्याची मांडणी केली आणि कुरुराजा, असे शब्द उच्चारले.
सर्वे भवन्तस्तिष्ठन्तु सर्वे पश्यन्तु मां युधि। निवारयन्तं संग्रामे बलात्सौभं सराजकम्
सर्वजण येथेच ठाम उभे राहा, आणि युद्धात मी कसा सौभ व त्याच्या सर्व राजांना रोखतो ते पाहा.
अयं सौभपतेः सेनामायसैर्भुजगैरिव। धनुर्भुजविनिर्मुक्तैर्नाशयम्यद्य यादवाः
यादवांनो, आज मी धनुष्यावरून सोडलेल्या लोखंडासारख्या बाणांनी सौभपतीचे सैन्य नष्ट करीन.
आश्वसध्वं न भीः कार्या सौभराडद्य नश्यति। मयाऽभिपन्नो दुष्टात्मा ससौभो विनशिष्यति
धीर धरा, घाबरू नका; आज सौभराजाचा नाश होईल. मी त्याच्यावर तुटून पडल्यावर, तो दुष्ट आणि त्याचे सौभ दोन्ही संपतील.