ऊर्ध्वबाहुर्विशालायां बदर्यां मधुसूदन। अतिष्ठ एकपादेन वायुभक्षः शतं समाः
मधुसूदन, विशाल बदरीक्षेत्रात, हात वर करून, एक पायावर उभा राहून, शंभर वर्षे फक्त वायूवर जगलास.
कृष्णाजिनोत्तरासङ्गः कृशो धमनिसंततः। आसीः कृष्ण सरस्वत्यां सत्रेद्वादशवार्षिके
कृष्णा, काळ्या कृष्णमृगाच्या कातडीचे वस्त्र घालून, कृश आणि शिरा दिसत असताना, तू सरस्वतीच्या काठी बारा वर्षांच्या यज्ञात राहिलास.
प्रभासमप्यथासाद्य तीर्थं पुण्यजनार्चितम्। तत्र कृष्ण महातेजा दिव्यं वर्षसहस्रकम्
मग पुण्यवानांनी पूजिलेले पवित्र प्रभास क्षेत्र गाठून, कृष्णा, तू तिथे दिव्य अशा हजार वर्षे घालवलीस.
आतिष्ठस्त्वमथैकेन पादेन नियमस्थितः। लोकप्रवृत्तिहेतोस्त्वमिति व्यासो ममाब्रवीत्
तिथे एक पायावर उभा राहून, नियम पाळत, लोकांच्या कल्याणासाठी तू तपश्चर्या केलीस, असे व्यासांनी मला सांगितले.
क्षेत्रज्ञः सर्वभूतानामादिरन्तश्च केशवं। निधानं तपसां कृष्ण यज्ञस्त्वं च सनातनः
केशवा, तू सर्व प्राण्यांमध्ये 'क्षेत्रज्ञ' आहेस, सर्वाचा आरंभ आणि शेवट आहेस. कृष्णा, तपश्चर्येचा आधार तूच आहेस आणि सनातन यज्ञही तूच आहेस.
योगकर्ता हृषीकेशः सांख्यकर्ता सनातनः। शीलस्त्वं सर्वयोगानां करणं नियमस्य च
हृषीकेशा, तू योगाचा निर्माता आहेस, आणि सांक्याचा सनातन प्रवर्तक आहेस. सर्व योगांचा मूळ गुण आणि नियमांचा कारण तूच आहेस.
निहत्य नरकं भौममाहृत्य मणिकुण्डले। प्रथमोत्पादितं कृष्ण मेध्यमश्वमवासृजः
कृष्णा, पृथ्वीवरील नरकासुराचा वध करून, त्याच्या कानातील मणी घेऊन, प्रथम यज्ञासाठी अश्व सोडला होतास.
कृत्वातत्कर्म लोकानामृषभः सर्वलोकजित्। अवधीस्त्वं रणे सर्वान्समेतान्दैत्यदानवान्
लोकांच्या कल्याणासाठी हे कृत्य करून, सर्व लोकांवर विजय मिळवणारा वीर, युद्धात एकत्र आलेल्या सर्व दैत्य-दानवांचा वध तूच केला.
ततः सर्वेश्वरत्वं च संप्रदाय शचीपतेः। मानुषेषु महाबाहो प्रादुर्भूतोऽसि केशव
मग, सर्वांचा स्वामीपद शचीपतीस देऊन, महाबाहु केशवा, तू मानवांमध्ये प्रकट झाला.
स त्वं नारायणो भूत्वा हरिरासीः परंतप। ब्रह्मा सोमश्च सूर्यश्च धर्मो धाता यमोऽनलः
परंतपा, तू नारायण होऊन, हरिरूप घेतलास. तूच ब्रह्मा, सोम, सूर्य, धर्म, धाता, यम आणि अग्नी आहेस.
वायुर्वैश्रवणो रुद्रः कालः खं पृथिवी दिशः। अजश्चराचरगुरुः स्रष्टा त्वं पुरुषोत्तम
तू वायू, कुबेर, रुद्र, काळ, आकाश, पृथ्वी, दिशा, अजन्मा, चराचरांचा गुरु आणि सृष्टीकर्ता — हे पुरुषोत्तमा, तूच आहेस.
तुरायणादिभिर्देव क्रतुभिर्भूरदक्षिणैः। अयजो भूरितेजा वै कृष्ण चैत्ररथे वने
तुरायणासारख्या यज्ञांनी आणि मोठ्या दानांनी, हे तेजस्वी कृष्णा, तू चित्ररथ वनात यज्ञ केलेस.
शतं शतसहस्राणि सुवर्णस्य जनार्दन। एकैकस्मिंस्तदा यज्ञे परिपूर्णानि दत्तवान्
जनार्दना, त्या प्रत्येक यज्ञात तू शेकडो-हजारो सुवर्णमुद्रा भरपूर प्रमाणात दिल्या.
अदितेरपि पुत्रत्वमेत्य यादवनन्दन। त्वं विष्णुरिति विख्यात इन्द्रादवरजो विभुः
यादवनंदना, अदितीचा पुत्र होऊन, तू 'विष्णु' म्हणून प्रसिद्ध आहेस, आणि इंद्राचा धाकटा भाऊ, सर्वशक्तिमान आहेस.
शिशुर्भूत्वा दिवं खं च पृथिवीं च परंतप। त्रिभिर्विक्रमणैः कृष्ण क्रान्तवानसि तेजसा
परंतपा कृष्णा, बालरूप घेऊन, आपल्या तेजाने तीन पावलांत स्वर्ग, आकाश आणि पृथ्वी व्यापलीस.
संप्राप्य दिवमाकाशमादित्यस्यन्दने स्थितः। अत्यरोचश्च भूतात्मन्भास्करं स्वेन तेजसा
सर्व प्राण्यांच्या आत्मा, स्वर्ग आणि आकाश गाठून, सूर्याच्या रथावर उभा राहिलास आणि आपल्या तेजाने सूर्यालाही लाजविलेस.
प्रादुर्भावसहस्रेषु तेषुतेषु त्वया विभो। अधर्मरुचयः कृष्ण निहताः शतशोऽसुराः
हे महाबळ, त्या हजारो अवतारांत, कृष्णा, अधर्मात रमणारे असुरांचे शेकडो संहार तूच केलास.
सादिता मौखाः पाशा निशुम्भनरकौ हतौ। कृतः क्षेमः पुनः पन्थाः पुरं प्राग्ज्योतिषं प्रति
मौख्यांचा नाश केला, पाश तोडले, निशुंभ आणि नरकाचा वध केला; आणि पुन्हा प्राग्ज्योतिष नगरीकडे जाणारा मार्ग सुरक्षित केला.
जारूथ्यामाहुतिः क्राथः शिशुपालो नृपैः सह। जरासन्धश्च शैब्यश्च शतधन्वा च निर्जितः
जारूथ्य, आहुती, क्राथ, शिशुपाल आणि इतर राजे, तसेच जरासंध, शैब्य आणि शतधन्वा — हे सर्व तुझ्यामुळे पराभूत झाले.
तथा पर्जन्यघोषेण रथेनादित्यवर्चसा। अहार्षी रुक्मिणीं भैष्मीं रणे निर्जित्य रुक्मिणे
विजयाच्या गर्जनेसारख्या रथावर, सूर्यसमान तेजाने, तू रणात रुक्मीला हरवून रुक्मिणीला जिंकलीस.
इन्द्रद्युम्नो हतः कोपाद्यवनश्च कशेरुमान्। हतः सौभपतिः साल्वस्त्वया सौभं च पातितम्
इंद्रद्युम्नाचा कोपाने वध केला, यवन आणि कशेरुमानही मारले; सौभाचा स्वामी शाल्व तुझ्यामुळे मारला गेला आणि सौभही नष्ट झाले.
एवमेते युधि हता भूयश्चान्याञ्शृमुष्व ह। इरावत्यां हतो भोजः कार्तवीर्यसमो युधि। गोपतिस्तालकेतुश्च त्वया विनिहतावुभौ
अशा प्रकारे हे सर्व युद्धात मारले गेले; आता इतरांचाही ऐक — इरावतीच्या काठी, युद्धात कार्तवीर्यासमान भोज, तसेच गोपती आणि तालकेतू, हे दोघेही तुझ्यामुळे पराभूत झाले.
तां च भोगवतीं पुण्यामृषिकान्तां जनार्दन। द्वारकामात्मसात्कृत्वा समुद्रं गमयिष्यसि
जनार्दन, तू त्या पुण्यवान, ऋषीप्रिय द्वारका नगरीला आपलीच करून, समुद्र ओलांडशील.
न क्रोधो न च मात्सर्यं नानृतं मधुसूदन। त्वयि तिष्ठति दाशार्ह न नृशंस्यं कुतोऽनृजु
मधुसूदन, तुझ्यात राग, मत्सर, खोटेपणा, निर्दयपणा किंवा अन्याय काहीच नाही, दाशार्ह.
आसीनं चैत्यमध्ये त्वां दीप्यमानं स्वतेजसा। आगम्य ऋषयः सर्वेऽयाचन्ताभयमच्युत
अच्युत, जेव्हा तू त्या चैत्याच्या मध्ये बसला होतास आणि तुझ्या तेजाने उजळत होतास, तेव्हा सर्व ऋषी तुझ्याकडे आले आणि तुझ्याकडे आश्रय मागितला.
युगान्ते सर्वभूतानि संक्षिप्य मधुसूदन। आत्मनैवात्मसात्कृत्वा जगदासीः परंतप
मधुसूदन, युगाच्या शेवटी तू सर्व जीवांना स्वतःत सामावून घेतोस आणि हे जग आपलेच करतोस, शत्रूंना जाळणारा.
युगादौ तव वार्ष्णेय नाभिपद्मादजायत। ब्रह्मा चराचरगुरुर्यस्येदं सकलं जगत्। तं हन्तुमुद्यतौ घोरौ दानवौ मधुकैटभौ
वृष्णिकुलातील, युगाच्या सुरुवातीला तुझ्या नाभीच्या कमळातून ब्रह्मा जन्मला, जो चराचरांचा गुरु आहे आणि ज्याच्यामुळे हे सर्व जग आहे; त्याला मारण्यासाठी भयंकर मदु आणि कैटभ हे दैत्य उठले.
तयोर्व्यतिक्रमं दृष्ट्वा क्रुद्धस्य भवतो हरेः। ललाटाज्जातवाञ्शंभुः शूलपाणिस्त्रिलोचनः
त्यांचा अपराध पाहून, हरी, तू रागावल्यावर तुझ्या कपाळातून त्रिनेत्री, त्रिशूळधारी शंभू प्रकट झाला.
इत्थं तावपि देवेशौ त्वच्छरीरसमुद्भवौ। त्वन्नियोगकरावेताविति मे नारदोऽब्रवीत्
अशा प्रकारे हे दोन्ही देवांचे स्वामी तुझ्या शरीरातून उत्पन्न झाले; हे दोघेही तुझ्या आज्ञेनेच वागतात, असे नारदाने मला सांगितले.
तथा नारायण पुरा क्रतुभिर्भूरिदक्षिणैः। इष्टवांस्त्वं महासत्रं कृष्ण चैत्ररथे वने
नारायण, पूर्वी तू चैत्वरथ वनात, भरपूर दक्षिणा असलेल्या महायज्ञाने मोठे यज्ञ केलेस, कृष्णा.