शीर्षयोः पतिता वृक्षा विभिदुर्नैकधा तयोः। यथैवोत्पलपत्राणि मत्तयोर्द्विपयोस्तथा
त्यांच्या डोक्यावर झाडे कोसळून तुकडे तुकडे झाली, जसे दोन मदमस्त हत्तींच्या झुंजीत कमळाच्या पाकळ्या विखुरतात.
मूर्ध्निजर्झरभूतास्तु बहवस्तत्र पादपाः। चीराणीव व्युदस्तानि रेजुस्तत्र महावने
अनेक झाडे फोडून तुकडे तुकडे झाली, जणू काही झाडांची सालं विखुरली आहेत, आणि त्या मोठ्या जंगलात त्याचा आवाज घुमत होता.
तद्वृक्षयुद्धमभवन्महूर्तं भरतर्षभ। राक्षसानां च मुख्यस्य नराणामुत्तमस्य च
हे झाडांचे युद्ध थोड्या वेळासाठीच चालले, हे भरतश्रेष्ठा, राक्षसांचा प्रमुख आणि श्रेष्ठ पुरुष यांच्यात.
ततः शिलां समुत्क्षिप्य भीमस्य युधि तिष्ठतः। प्राहिणोद्रासः क्रुद्धो भीमसेनश्चचाल ह
मग संतप्त राक्षसाने एक मोठा दगड उचलून युद्धात उभ्या असलेल्या भीमावर फेकला, आणि त्या प्रहाराने भीम थोडा डगमगला.
तं शिलाताडनजडं पर्यधावत राक्षसः। बाहुविक्षिप्तकिरणः स्वर्भानुरिव भास्करम्
त्या दगडाच्या आघाताने तो राक्षस सुन्न झाला, आणि हात उंचावत सभोवती फिरू लागला, जणू स्वर्भानूने सूर्य झाकला आहे.
तावन्योन्यं समाश्लिश्य प्रकर्षन्तौ परस्परम्। उभावपि चकाशेते प्रवृद्धौ वृषभाविव
दोघे एकमेकांना घट्ट धरून खेचू लागले, आणि दोघेही मोठे वृषभ जसे झुंजतात तसे तेजस्वी दिसू लागले.
तयोरासीत्सुतुमुलः संप्रहारः सुदारुणः। नखदंष्ट्रायुधवतोर्व्याघ्रयोरिव दृप्तयोः
त्यांच्यात फारच भीषण आणि प्रचंड झुंज झाली, जणू दोन गर्विष्ठ वाघ नखांनी आणि दातांनी लढत आहेत.
दुर्योधननिकाराच्च बाहुवीर्याच्च दर्पितः। कृष्णानयनदृष्टश्च व्यवर्धत वृकोदरः
दुर्योधनाच्या अपमानामुळे, स्वतःच्या बाहूबलामुळे आणि कृष्णाचे आगमन पाहून, वृषोदराचा उत्साह अधिकच वाढला.
अभिहत्याथ बाहुभ्यां प्रत्यगृह्णादमर्षितः। मातङ्गमिव मातङ्गः प्रभिननकरटामुखम्
तेव्हा तो अत्यंत संतापून, दोन्ही हातांनी त्याला पकडून, जणू एक हत्ती दुसऱ्या हत्तीच्या तोंडावर सुळे घालून फाडतो तसा, त्याच्यावर तुटून पडला.
स चाप्येनं ततो रक्षः प्रतिजग्राह वीर्यबान्। तमाक्षिपद्भीमसेनो बलेन बलिनां वरः
मग त्या बलाढ्य राक्षसानेही त्याला पकडले; पण बलवानांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या भीमसेनाने त्याला आपल्या ताकदीने ओढून घेतले.
तयोर्भुजविनिष्पेषादुभयोर्बलिनोस्तदा। शब्दः समभवद्घोरो वेणुस्फोटसमो युधि
त्या दोन्ही बलवानांच्या हातांची झटापट होत असताना, युद्धात बांबू तुटल्यासारखा भयंकर आवाज झाला.
अथैनमाक्षिप्य बलाद्गृद्य मध्ये वृकोदरः। धूनयामास वेगेन वायुश्चण्ड इव द्रुमम्
मग वृकोदराने अचानक जोर लावून, त्याला मधोमध उचलून फिरवले, जणू एखादा प्रचंड वारा झाड हलवतो तसा.
स भीमेन परामृष्टो दुर्बलो बलिनां रणे। व्यस्पन्दत यथाप्राणं विचकर्ष च पाण्डवम्
भीमाच्या हातात सापडल्यावर, तो राक्षस कमकुवत झाला आणि जशी काही ताकद असेल तशी धडपड करत पांडवाला ओढू लागला.
तत एनं परिश्रान्तमुपलक्ष्य वृकोदरः। योक्रयामास बाहुभ्यां पशुं रशनया यथा
मग वृकोदराने त्याला थकलेला पाहून, दोन्ही हातांनी घट्ट बांधले, जणू एखाद्या जनावराला दोरीने बांधतात तसा.
विनदन्तं महानादं भिन्नभिरीस्वनं बली। भ्रामयामास सुचिरं विस्फुरन्तमचेतसम्
तो मोठ्याने किंचाळत होता, त्याचा आवाज तुटक आणि भयंकर होता; भीमाने त्याला बेशुद्ध अवस्थेत, बराच वेळ जोरात फिरवले.
तं विषीदन्तमाज्ञाय राक्षसं पाण्डुनन्दनः। प्रगृह्य तरसा दोर्भ्यां पशुमारममारयत्
तो राक्षस खचलेला आहे हे ओळखून, पांडुपुत्राने दोन्ही हातांनी त्याला झडप घालून, जणू कसायाच्या हातात जनावर मरते तसा त्याचा अंत केला.
आक्रम्य च कटीदेशे जानुना राक्षसाधमम्। पीडयामास पाणिभ्यां तस्य कण्ठंवृकोदरः
मग वृकोदराने त्या दुष्ट राक्षसाच्या कंबरेवर बसून, दोन्ही हातांनी त्याचा गळा दाबला आणि गुडघ्याने त्याला चिरडले.
अथ जर्जरसर्वाङ्गं व्यावृत्तनयनोल्बणम्। भूतले भ्रामयामास वाक्यं चेदमुवाच ह
मग त्याचे सर्व अंग चुरगळले गेले, डोळे भयंकर फिरत होते; त्याला जमिनीवर फिरवत भीमाने असे शब्द उच्चारले:
हिडिम्बबकयोः पाप न त्वमश्रुप्रमार्जनम्। करिष्यसि गतश्चापि यमस्य सदनं प्रति
हिडिंबाच्या कुळातील पापी, आता तुझे अश्रू पुसता येणार नाहीत; तू यमाच्या घरी पोहोचलास.
इत्येवमुक्त्वा पुरुषप्रवीर- स्तं राक्षसं क्रोधपरीतचेताः। विस्रस्तवस्त्राभरणं स्फुरन्त- मुद्धान्तचित्तं व्यसुमुत्ससर्ज
असे म्हणून, पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या भीमाने, संतापाने भरलेल्या मनाने, कपडे आणि दागिने गळून पडलेल्या, तडफडणाऱ्या त्या प्राणहीन राक्षसाला सोडून दिले.
तस्मिन्हते तोयदतुल्यरूपे कृष्णां पुरस्कृत्य नरेन्द्रपुत्राः। भीमं प्रशस्याथ गुणैरनेकै- र्हृष्टास्ततो द्वैतवनाय जग्मुः
पावसाच्या ढगासारखा दिसणारा तो मारला गेल्यावर, कृष्णा पुढे असताना राजपुत्रांनी आनंदाने भीमाची अनेक गुणांनी स्तुती केली आणि मग द्वैतवनाकडे निघाले.
एवं विनिहतः सङ्ख्ये किर्मोरो मनुजाधिप। भीमेन वचनात्तस् धर्मराजस्य कौरव
अशा प्रकारे, धर्मराजाच्या आज्ञेने, भीमाने युद्धात किमिराचा वध केला, हे मनुष्याधिपती कौरवा.
ततो निष्कष्टकं कृत्वा वनं तदयराजितः। द्रौपद्या सह धर्मज्ञो वसतिं तामुवास ह
मग त्या वनातील सर्व संकटे दूर करून, धर्मज्ञाने द्रौपदीसह तिथे निर्धास्तपणे वास केला.
समाश्वास्य च ते सर्वे द्रौपदीं भरतर्षभाः। प्रहृष्टमनसः प्रीत्या प्रसशंसुर्वृकोदरम्
मग सर्व भरतश्रेष्ठांनी द्रौपदीला धीर दिला आणि प्रेमाने आनंदित होऊन वृकोदराची स्तुती केली.
भीमबाहुबलोत्पिष्टे विनष्टे राक्षसे ततः। विविशुस्ते वनं वीराः क्षेमं निहतकण्टकम्
भीमाच्या प्रचंड बळाने राक्षसाचा नाश झाल्यावर, वीरांनी ते वन आता सुरक्षित आणि निर्भय झाले म्हणून प्रवेश केला.
स मया गच्छता मार्गे विनिकीर्णो भयावहः। वने महति दुष्टात्मा दृष्टो भीमबलाद्धतः
मी त्या मार्गाने जात असताना, त्या मोठ्या वनात भीमाच्या बळाने मारलेला, भयंकर आणि दुष्ट आत्मा विखुरलेला पडलेला मी पाहिला.
तत्राश्रौषमहं चैतत्कर्म भीमस् भारत। ब्राह्मणानां कथयतां ये तत्रासन्समागताः
तेथे एकत्र आलेल्या ब्राह्मणांनी भीमाने केलेला तो पराक्रम सांगताना, हे भारत, मी ऐकला.
एवं विनिहतं सङ्ख्ये किर्मीरं रक्षसां वरम्। श्रुत्वा ध्यानपरो राजा निशश्वासार्तवत्तदा
किर्मीर नावाचा राक्षस युद्धात अशा प्रकारे मारला गेला, हे ऐकून राजा मनात विचार करत राहिला आणि दुःखाने खोल श्वास सोडला.
भोजाः प्रव्रजिताञ्श्रुत्वा वृष्णयश्चान्धकैः सह। पाण्डवान्दुःखसंतप्तान्समाजग्मुर्महावने
पांडव वनवासात गेले आणि दुःखाने व्याकुळ आहेत, हे ऐकून भोज, वृष्णि आणि अंधक लोक एकत्र येऊन त्या मोठ्या वनात आले.
पाञ्चालस्य च दायादो धृष्टकेतुश्च चेदिपः। केकयाश्च महावीर्या भ्रातरो लोकविश्रुताः
पांचाळांचा वारस, चेडी देशाचा राजा धृष्टकेतू आणि जगप्रसिद्ध, मोठ्या पराक्रमाचे केकय बंधू,