एवमुक्तस्तु धर्मात्मा सत्यसन्धो युधिष्ठिरः। नैतदस्तीति सक्रोधो भर्त्सयामास राक्षसम्
असा बोलल्यावर, धर्मप्रिय आणि सत्यवचनी युधिष्ठिराला राग आला आणि त्याने राक्षसाला, 'हे खरे नाही,' असे म्हणत कठोर शब्दांत झिडकारले.
ततो भीमो महाबाहुरारुज्यतरसा द्रुमम्। दशव्याममथोद्विद्धं निष्पत्रमकरोत्तदा
मग बलवान भीमाने झपाट्याने दहा हात उंच झाड उपटले आणि त्याची फांदी-पाने काढून टाकली.
चकार सज्यं गाण्डीवं वज्रनिष्पेषगौरवम्। निमेषान्तरमात्रेण तथैव विजयोऽर्जुनः
विजयी अर्जुनाने क्षणातच आपले गांडीव धनुष्य सज्ज केले, जणू काही ते वज्रासारखे जड होते.
निवार्य भीमो जिष्णुं तं तद्रक्षो मेघनिःस्वनम्। अभिद्रुत्याब्रवीद्वाक्यं तिष्ठतिष्ठेति भारत
भीमाने अर्जुनाला थांबवले आणि तो राक्षस मेघगर्जनेसारखा डरकाळी फोडत पुढे धावला आणि मोठ्याने ओरडला, 'थांब, थांब!'
इत्युक्त्वैनमतिक्रुद्धः कक्ष्यामुत्पीड्य पाण्डवः। निष्पिष्य पाणिना पाणिं संदष्टौष्ठपुटो बली। तमभ्यधावद्वेगेन भीमो वृक्षायुधस्तदा
असे म्हणून, संतप्त पांडवाने आपली कंबर घट्ट आवळली, हात मुठीत धरला, ओठ दातांनी चावले आणि झाड शस्त्रासारखे घेऊन जोरात त्या राक्षसाकडे धाव घेतली.
यमदण्डप्रतीकाशं ततस्तं तस्य मूर्धनि। पातयामास वेगेन कुलिशं मघवानिव
मग भीमाने, जणू यमाचा दंडच, त्या झाडाने राक्षसाच्या डोक्यावर प्रचंड वेगाने प्रहार केला, जसा इंद्र वज्राचा प्रहार करतो.
असंभ्रान्तं तु तद्रक्षः समरे प्रत्यदृश्यत। चिक्षेप चोल्मुकं दीप्तमशनिं ज्वलितामिव
पण तो राक्षस युद्धात अजिबात घाबरला नाही, आणि त्याने जळणाऱ्या वज्रासारखी एक तेजस्वी गदा फेकली.
तदुदस्तमलातं तु भीमः प्रहरतां वरः। पदा सव्येन चिक्षेप तद्रक्षः पुनराव्रजत्
पृथ्वीवरील सर्वात श्रेष्ठ योद्धा भीमाने डाव्या पायाने ती उंचावलेली गदा दूर फेकली, आणि तो राक्षस पुन्हा परत आला.
किर्मीरश्चापि सहसा वृक्षमुत्पाट्य पाण्डवम्। दण्डपाणिरिव क्रुद्धः समरे प्रत्यधावत
तेवढ्यात किमिरानेही अचानक रागाने एक झाड उपटले आणि दंडधारी जसा रागावतो तसा पांडवावर युद्धात तुटून पडला.
तद्वृक्षयुद्धमभवन्महीरुहविनाशनम्। वालिसुग्रीवयोर्भ्रात्रोर्यथा स्त्रीकाङ्क्षिणोः पुरा
मग झाडांची मोठी लढाई सुरू झाली, ज्यात जंगल उद्ध्वस्त झाले, जशी पूर्वी स्त्रीसाठी वानरबंधू वाली आणि सुग्रीव यांच्यात झाली होती.
शीर्षयोः पतिता वृक्षा विभिदुर्नैकधा तयोः। यथैवोत्पलपत्राणि मत्तयोर्द्विपयोस्तथा
त्यांच्या डोक्यावर झाडे कोसळून तुकडे तुकडे झाली, जसे दोन मदमस्त हत्तींच्या झुंजीत कमळाच्या पाकळ्या विखुरतात.
मूर्ध्निजर्झरभूतास्तु बहवस्तत्र पादपाः। चीराणीव व्युदस्तानि रेजुस्तत्र महावने
अनेक झाडे फोडून तुकडे तुकडे झाली, जणू काही झाडांची सालं विखुरली आहेत, आणि त्या मोठ्या जंगलात त्याचा आवाज घुमत होता.
तद्वृक्षयुद्धमभवन्महूर्तं भरतर्षभ। राक्षसानां च मुख्यस्य नराणामुत्तमस्य च
हे झाडांचे युद्ध थोड्या वेळासाठीच चालले, हे भरतश्रेष्ठा, राक्षसांचा प्रमुख आणि श्रेष्ठ पुरुष यांच्यात.
ततः शिलां समुत्क्षिप्य भीमस्य युधि तिष्ठतः। प्राहिणोद्रासः क्रुद्धो भीमसेनश्चचाल ह
मग संतप्त राक्षसाने एक मोठा दगड उचलून युद्धात उभ्या असलेल्या भीमावर फेकला, आणि त्या प्रहाराने भीम थोडा डगमगला.
तं शिलाताडनजडं पर्यधावत राक्षसः। बाहुविक्षिप्तकिरणः स्वर्भानुरिव भास्करम्
त्या दगडाच्या आघाताने तो राक्षस सुन्न झाला, आणि हात उंचावत सभोवती फिरू लागला, जणू स्वर्भानूने सूर्य झाकला आहे.
तावन्योन्यं समाश्लिश्य प्रकर्षन्तौ परस्परम्। उभावपि चकाशेते प्रवृद्धौ वृषभाविव
दोघे एकमेकांना घट्ट धरून खेचू लागले, आणि दोघेही मोठे वृषभ जसे झुंजतात तसे तेजस्वी दिसू लागले.
तयोरासीत्सुतुमुलः संप्रहारः सुदारुणः। नखदंष्ट्रायुधवतोर्व्याघ्रयोरिव दृप्तयोः
त्यांच्यात फारच भीषण आणि प्रचंड झुंज झाली, जणू दोन गर्विष्ठ वाघ नखांनी आणि दातांनी लढत आहेत.
दुर्योधननिकाराच्च बाहुवीर्याच्च दर्पितः। कृष्णानयनदृष्टश्च व्यवर्धत वृकोदरः
दुर्योधनाच्या अपमानामुळे, स्वतःच्या बाहूबलामुळे आणि कृष्णाचे आगमन पाहून, वृषोदराचा उत्साह अधिकच वाढला.
अभिहत्याथ बाहुभ्यां प्रत्यगृह्णादमर्षितः। मातङ्गमिव मातङ्गः प्रभिननकरटामुखम्
तेव्हा तो अत्यंत संतापून, दोन्ही हातांनी त्याला पकडून, जणू एक हत्ती दुसऱ्या हत्तीच्या तोंडावर सुळे घालून फाडतो तसा, त्याच्यावर तुटून पडला.
स चाप्येनं ततो रक्षः प्रतिजग्राह वीर्यबान्। तमाक्षिपद्भीमसेनो बलेन बलिनां वरः
मग त्या बलाढ्य राक्षसानेही त्याला पकडले; पण बलवानांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या भीमसेनाने त्याला आपल्या ताकदीने ओढून घेतले.
तयोर्भुजविनिष्पेषादुभयोर्बलिनोस्तदा। शब्दः समभवद्घोरो वेणुस्फोटसमो युधि
त्या दोन्ही बलवानांच्या हातांची झटापट होत असताना, युद्धात बांबू तुटल्यासारखा भयंकर आवाज झाला.
अथैनमाक्षिप्य बलाद्गृद्य मध्ये वृकोदरः। धूनयामास वेगेन वायुश्चण्ड इव द्रुमम्
मग वृकोदराने अचानक जोर लावून, त्याला मधोमध उचलून फिरवले, जणू एखादा प्रचंड वारा झाड हलवतो तसा.
स भीमेन परामृष्टो दुर्बलो बलिनां रणे। व्यस्पन्दत यथाप्राणं विचकर्ष च पाण्डवम्
भीमाच्या हातात सापडल्यावर, तो राक्षस कमकुवत झाला आणि जशी काही ताकद असेल तशी धडपड करत पांडवाला ओढू लागला.
तत एनं परिश्रान्तमुपलक्ष्य वृकोदरः। योक्रयामास बाहुभ्यां पशुं रशनया यथा
मग वृकोदराने त्याला थकलेला पाहून, दोन्ही हातांनी घट्ट बांधले, जणू एखाद्या जनावराला दोरीने बांधतात तसा.
विनदन्तं महानादं भिन्नभिरीस्वनं बली। भ्रामयामास सुचिरं विस्फुरन्तमचेतसम्
तो मोठ्याने किंचाळत होता, त्याचा आवाज तुटक आणि भयंकर होता; भीमाने त्याला बेशुद्ध अवस्थेत, बराच वेळ जोरात फिरवले.
तं विषीदन्तमाज्ञाय राक्षसं पाण्डुनन्दनः। प्रगृह्य तरसा दोर्भ्यां पशुमारममारयत्
तो राक्षस खचलेला आहे हे ओळखून, पांडुपुत्राने दोन्ही हातांनी त्याला झडप घालून, जणू कसायाच्या हातात जनावर मरते तसा त्याचा अंत केला.
आक्रम्य च कटीदेशे जानुना राक्षसाधमम्। पीडयामास पाणिभ्यां तस्य कण्ठंवृकोदरः
मग वृकोदराने त्या दुष्ट राक्षसाच्या कंबरेवर बसून, दोन्ही हातांनी त्याचा गळा दाबला आणि गुडघ्याने त्याला चिरडले.
अथ जर्जरसर्वाङ्गं व्यावृत्तनयनोल्बणम्। भूतले भ्रामयामास वाक्यं चेदमुवाच ह
मग त्याचे सर्व अंग चुरगळले गेले, डोळे भयंकर फिरत होते; त्याला जमिनीवर फिरवत भीमाने असे शब्द उच्चारले:
हिडिम्बबकयोः पाप न त्वमश्रुप्रमार्जनम्। करिष्यसि गतश्चापि यमस्य सदनं प्रति
हिडिंबाच्या कुळातील पापी, आता तुझे अश्रू पुसता येणार नाहीत; तू यमाच्या घरी पोहोचलास.
इत्येवमुक्त्वा पुरुषप्रवीर- स्तं राक्षसं क्रोधपरीतचेताः। विस्रस्तवस्त्राभरणं स्फुरन्त- मुद्धान्तचित्तं व्यसुमुत्ससर्ज
असे म्हणून, पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या भीमाने, संतापाने भरलेल्या मनाने, कपडे आणि दागिने गळून पडलेल्या, तडफडणाऱ्या त्या प्राणहीन राक्षसाला सोडून दिले.