अन्ये च यादवाः सर्वे बलदेवपुरोगमाः। एकमेव परे कृष्णं गजवाजिरथैर्युताः
इतर सर्व यादव, बलरामाच्या पुढाकाराने, हत्ती, घोडे आणि रथांसह कृष्णाभोवती जमले.
अथासाद्य वने यान्तं परिवार्य धनञ्जयम्। चक्रुर्युद्धं सुसङ्क्रुद्धा बहुकोट्यश्च यादवाः
मग जंगलात जात असताना त्या कोट्यवधी यादवांनी अर्जुनाला घेरले आणि प्रचंड रागाने त्याच्याशी युद्ध केले.
एक एव तु पार्थस्तैर्युद्धं चक्रे सुदारुणम्। तेन तेषां समं युद्धं मुहूर्तं प्रबभूव ह
पण अर्जुन एकट्याने त्यांच्याशी भयंकर युद्ध केले; काही काळ त्यांच्यातील लढाई समसमान झाली.
ततः पार्थो रणे सर्वान्वारयित्वा शितैः शरैः। बलाद्विजित्य राजेन्द्र वीरस्तान्सर्वयादवान्। तां सुभद्रामथादाय शक्रप्रस्थं विवेश ह
मग राजन, अर्जुनाने तीक्ष्ण बाणांनी सर्व यादवांना परतवले; त्यांना बळाने जिंकून सुभद्रेला घेऊन इंद्रप्रस्थात गेला.
भूयः शृणु महाराज फल्गुनस्य च साहसम्। ददौ स वह्नेर्बिभत्सुः प्रार्थितं खाण्डवं वनम्
राजन, आता पुन्हा फाल्गुनाच्या पराक्रमाचे ऐक; बिभत्सूने अग्नीच्या विनंतीने खांडववन दिले.
लब्धमात्रे तु तेनाथ भगवान्हव्यवाहनः। भक्षितुं खाण्डवं राजंस्तत्रस्थानुपचक्रमे
ते मिळताच भगवंत हव्यवाहनाने तेथे राहणाऱ्यांसह खांडववन जाळायला सुरुवात केली.
ततस्तं भक्षयन्तं वै सव्यसाची विभावसुम्। रथा धन्वी शरान्गृह्य स कलापयुतः प्रभुः। पालयामास राजेन्द्र स्ववीर्येण महाबलः
तेव्हा सव्यसाची अर्जुनाने धनुष्य आणि बाण घेऊन, आपल्या सारथ्यासह, आपल्या सामर्थ्यावर अवलंबून, जळणाऱ्या अग्नीचे रक्षण केले.
ततः श्रुत्वा महेनद्रस्तु मेघांस्तान्सन्दिदेश ह। तेनोक्ता मेघसङ्घास्ते ववर्षुरतिवृष्टिभिः
मग हे ऐकून महेंद्राने मेघांना पाठवले; त्याच्या आज्ञेने त्या मेघांनी प्रचंड पाऊस पाडला.
ततो मेघगाणान्पार्थः शरव्रातैः समान्ततः। खगमैर्वारयामास तदाश्चर्यमिवाभवत्
मग अर्जुनाने सर्व बाजूंनी मेघांच्या गर्दीवर बाणांचा मारा केला; हे पाहून सर्वांना आश्चर्य वाटले.
वारितान्मेघसङ्घांश्च श्रुत्वा क्रुद्धः पुरन्दरः। पाण्डरं गजमास्थाय सर्वदेवगणैर्वृतः। ययौ पार्थेन संयोद्धुं रक्षार्थं खाण्डवस्य च
मेघांचे झुंड तुटून पडलेले ऐकून इंद्राला राग आला; त्याने पांढऱ्या हत्तीवर बसून, सर्व देवतांसह, अर्जुनाशी लढायला आणि खांडवाचं रक्षण करायला पुढे गेला.
रुद्राश्च मरुतश्चैव वसवश्चाश्विनौ तदा। आदित्याश्चैव साध्याश्च निश्वेदेवाश्च भारत। गन्धर्वाश्चैव सहिता अन्ये देवगणाश्च ये
त्या वेळी रुद्र, मरुत, वसु, अश्विनी, आदित्य, साध्य, इतर दिव्य प्राणी, गंधर्व आणि बाकीचे देवगण, हे सर्व एकत्र आले.
ते सर्वे शस्त्रसम्पन्ना दीप्यमानाः स्वतेजसा। धनञ्जयं जिघांसन्तः प्रपेतुर्विबुधाधिपाः
हे सर्व देवगण शस्त्रांनी सज्ज आणि आपल्या तेजाने उजळून, धनंजयाचा वध करण्यासाठी, आपल्या अधिपतीसह पुढे धावले.
युगान्ते यानि दृश्यन्ते निमित्तानि महान्त्यपि। सर्वाणि तत्र दृश्यन्ते निमित्तानि महीपते
राजा, युगाच्या शेवटी जशी मोठी अपशकुने दिसतात, तशी सर्व चिन्हे तिथे प्रकट झाली.
ततो देवगमाः सर्वे पार्थं समभिदुद्रुवुः। असम्भ्रान्तस्तु तान्दृष्ट्वा स तां देवमयीं चमूम्
मग सर्व देवगण अर्जुनावर तुटून पडले; ती दिव्य सेना पाहूनही तो अजिबात घाबरला नाही.
त्वरितः फल्गुनो गृह्य तीक्ष्णांस्तानाशुगांस्तदा। इन्द्रं देवांश्च सम्प्रेक्ष्य तस्थौ काल इवात्यये
फटाफट फाल्गुनाने तीक्ष्ण आणि वेगवान बाण उचलले; इंद्र आणि देवांकडे पाहत तो नाशाच्या वेळी काळ जसा उभा राहतो तसा ठाम उभा राहिला.
ततो देवगणाः सर्वे बीभत्सुं सपुरन्दराः। अवाकिरञ्छरव्रातैर्मानुषं तं महीपते
मग सर्व देवगण आणि इंद्राने त्या मनुष्यावर, राजा, बाणांचा वर्षाव केला.
ततः पार्थो महातेजा गाण्डिवं गृह्य सत्वरः। वारयामास देवानां शरव्रातैः शरांस्तदा
तेव्हा तेजस्वी अर्जुनाने पटकन गांडीव उचलून, देवांच्या बाणांना आपल्या बाणांच्या वर्षावाने परतवले.
पुनः क्रुद्धाः सुराः सर्वे मर्त्यं तं सुभहाबलाः। नानाशस्त्रैर्ववर्षुस्तं सव्यसाची महीपते
पुन्हा सर्व संतप्त आणि बलवान देवांनी त्या मनुष्यावर अनेक प्रकारची शस्त्रे पाडली; पण सव्यसाची अर्जुन ठाम उभा राहिला.
तान्पार्थः शस्त्रवर्षान्वै विसृष्टान्विबुधैस्तदा। द्विधा त्रिधा स चिच्छेद स एव निशितैः शरैः
त्यावेळी अर्जुनाने देवांनी सोडलेल्या शस्त्रांच्या वर्षांना आपल्या तीक्ष्ण बाणांनी दोन-तीन तुकड्यांत कापून टाकले.
पुनश्च पार्थः सङ्क्रुद्धो मण्डलीकृतकार्मुकः। देवसङ्घाञ्छरैस्तीक्ष्णैरर्पयन्वै समन्ततः
पुन्हा अर्जुन रागाने, धनुष्य वर्तुळात फिरवत, सर्व देवगणांवर चारही बाजूंनी तीक्ष्ण बाणांचा मारा करू लागला.
ततो देवगणाः सर्वे युध्वा पार्थेन वै मुहुः। रणे जेतुमशक्यं तं ज्ञात्वा ते भरतर्षभ
मग सर्व देवगण अर्जुनाशी पुन्हा पुन्हा लढले; पण रणात त्याला हरवता येणार नाही हे कळल्यावर, हे भरतश्रेष्ठ, ते मागे हटले.
शान्तास्ते विबुधाः सर्वे पार्थबाणाभिपीडिताः। सद्विपं वासवं त्यक्त्वा दुद्रुवुः सर्वतो दिशम्
अर्जुनाच्या बाणांनी त्रस्त होऊन सर्व देवगण शांत झाले; त्यांनी इंद्र आणि त्याचा हत्ती सोडून, सर्व दिशांना पळ काढला.
प्राचीं रुद्राः सगन्धर्वा दक्षिणां मरुतो ययुः। दिशं प्रतीचीं भीतास्ते वसवश्च तथाऽश्विनौ
रुद्र आणि गंधर्व पूर्वेकडे, मरुत दक्षिणेकडे, तर वसु आणि अश्विनी घाबरून पश्चिमेकडे पळाले.
आदित्याश्चैव विश्वे च दुद्रुवुर्वा उदङ्मुखाः। साध्याश्चोर्ध्वमुखा भीताश्चिन्तयन्तोऽस्य सायकान्
आदित्य आणि विश्वेदेव उत्तर दिशेला पळाले; साध्य घाबरून वरच्या दिशेला गेले आणि अर्जुनाच्या बाणांचा विचार करू लागले.
एवं सुरगणाः सर्वे प्राद्रवन्त्सर्वतो दिशम्। मुहुर्मुहुः प्रेक्षमाणाः पार्थमेव सकार्मुकम्
अशा रीतीने सर्व देवगण सर्व दिशांना पळाले, पण पुन्हा पुन्हा धनुष्यधारी अर्जुनाकडे पाहत राहिले.
विद्रुतान्देवसङ्घांस्तान्रणे दृष्ट्वा पुरन्दरः। ततः क्रुद्धो महातेजाः पार्थं बाणैरवाकिरत्
रणभूमीत देवगण पळताना पाहून, इंद्र मोठ्या रागाने आणि तेजाने अर्जुनावर बाणांचा मारा करू लागला.
पार्थोऽपि शक्रं विव्याथ मानुषो विबुधाधिपम्
पार्थाने, जरी तो माणूस असला तरी, देवांचा राजा शक्र याला घायाळ केले.
ततः सोऽश्ममयं वर्षं व्यसृजद्विबुधाधिपः। तच्छरैरर्जुनो वर्षं प्रतिजाघ्नेऽत्यमर्षणः
मग देवांचा राजा शक्राने दगडांचा पाऊस पाडला; पण अर्जुनाने आपल्या बाणांनी तो पाऊस थांबवला.
अथ संवर्धयामास तद्वर्षं देवराडपि। भूय एव महावीर्यं जिज्ञासुः सव्यसाचिनः
शक्राने, सव्यसाची अर्जुनाची मोठी ताकद अजून पाहण्यासाठी, तो पाऊस आणखी वाढवला.
सोऽश्मवर्षं महावेगमिषुभिः पाण्डवोऽपि च। विलयं गमयामास हर्षयन्पाकशासनम्
पांडव अर्जुनानेही वेगवान बाणांनी तो भयंकर दगडांचा पाऊस नाहीसा केला आणि पाका-शासन शक्राला आनंद दिला.