युधिष्ठिरो द्यूतमदेन मत्तो दुर्योधनो द्रौपदि त्वामजैषीत्। सा त्वं प्रपद्यस्व धृतराष्ट्रस्य वेश्म नयामि त्वां कर्मणि याज्ञसेनि
युधिष्ठिर जुगाराच्या वेडात हरला आणि दुर्योधनाने त्याला पराभूत केले. म्हणून, द्रौपदी, मला तुला धृतराष्ट्राच्या घरात नेण्याचे काम दिले आहे; हे कर्तव्य म्हणून मी तुला घेऊन जाणार आहे, याज्ञसेनी.
कथं त्वेवं वदसि प्रातिकामि- को हि दीव्येद्भार्यया राजपुत्रः। मूडो राजा द्यूतमदेन मत्तो ह्यभून्नान्यत्कैतवमस्य किञ्चित्
प्रातिकामी, तू असं कसं बोलू शकतोस? कोणता राजपुत्र आपल्या पत्नीला जुगारात लावतो? राजा जुगाराच्या मत्तेत इतका हरवला की, त्याने दुसरे कोणतेही फसवे कृत्य केले नाही, फक्त हेच केले.
यदा नाभूत्कैतवमन्यदस्य तदाऽदेवीत्पाण्डवोऽजातशत्रुः। न्यस्ताः पूर्वं भ्रातरस्तेन राज्ञा स्वयं चात्मा त्वमथो राजपुत्रि
त्याने दुसरे कोणतेही फसवे कृत्य केले नाही, तेव्हा पांडव अजतशत्रू हरला; आधी त्याने आपल्या भावांना, मग स्वतःला आणि शेवटी, राजकन्ये, तुला पणाला लावले.
गच्छ त्वं कितवं गत्वा सभायां पृच्छ सूतज। किं तु पूर्वं पराजैषीरात्मानमथवा नु माम्
तू त्या जुगाऱ्याकडे सभेत जाऊन विचार, सारथ्याच्या मुला—तू आधी स्वतःला हरवलेस की मला?
एतज्ज्ञात्वा समागच्छ ततो मां नयं सूतज। ज्ञात्वा चिकीर्षितमहं राज्ञो यास्यामि दुःखिता
हे कळल्यावर परत ये आणि मग मला घेऊन जा, सारथ्याच्या मुला; राजाचा हेतू समजल्यावर मी, जरी दुःखी असले तरी, जाईन.
सभां गत्वा स चोवाच द्रौपद्यस्तद्वचस्तदा। युधिष्ठिरं नरेनद्राणां मध्ये स्थितमिदं वचः
तो सभेत गेला आणि द्रौपदीचे हे शब्द, राजांच्या मध्ये उभ्या असलेल्या युधिष्ठिराला सांगितले—'द्रौपदी तुला हे विचारते.'
कस्येशो नः पराजैषीरिति त्वामाह द्रौपदी। किं नु पूर्वं पराजैषीरात्मानमथवापि माम्
'आपण कोणाचे झालो? तू आधी स्वतःला हरवलेस की मला?'—असे द्रौपदी तुला विचारते.
युधिष्ठिरस्तु निश्चेता गतसत्व इवाभवत्। न तं सूतं प्रत्युवाच वचनं साध्वसाधु वा
पण युधिष्ठिराचा मन गोंधळला आणि त्याचा धीर हरपला; त्याने त्या सारथ्याला ना चांगले ना वाईट, काहीच उत्तर दिले नाही.
इहैवागत्य पाञ्चाली प्रश्नमेनं प्रभाषताम्। इहैव सर्वे शृण्वन्तु तस्याश्चैतस्य यद्वचः
पांचाली स्वतः इथे येऊन हा प्रश्न विचारू दे; इथे असलेले सर्वजण तिचे आणि त्याचे उत्तर ऐकू देत.
स गत्वा राजभवनं दुर्योधनवशानुगः। उवाच द्रौपदीं सूतः प्रातिकामी व्यथन्निव
तो दरबारात गेला आणि दुर्योधनाच्या आज्ञेप्रमाणे, सारथी प्रातिकामी, जणू काही दुःखी असल्यासारखा, द्रौपदीला सांगायला गेला.
सभ्यास्त्वमी राजपुत्र्याह्वयन्ति मन्ये प्राप्तः संशयः कौरवाणाम्। न वै समृद्दिं पालयते लघीयान् यस्त्वां सभां नेष्यति राजपुत्रि
राजकन्ये, सभेतील लोक तुला बोलावत आहेत; मला वाटते, कौरवांमध्ये मोठा संभ्रम निर्माण झाला आहे. जो तुला सभेत आणणार नाही, तो आपली समृद्धी खरंच राखू शकत नाही, राजकन्ये.
एवं नूनं व्यदधात्संविधाता स्पर्शावुभौ स्पृशतो वृद्धबालौ। धर्मं त्वेकं परमं प्राह लोके स नः शमं धास्यति गोप्यमानः
हे सर्व नियतीनेच घडवले असावे; मोठ्यांनाही आणि लहानांनाही या स्पर्शाने स्पर्शले आहे. पण जगात एकच श्रेष्ठ धर्म सांगितला गेला—तोच, जरी अदृश्य असला तरी, आपल्याला शांतता देवो.
सोऽयं धर्मो मा त्यगात्कौरवान्वै सभ्यान्गत्वा पृच्छ धर्म्यं वचो मे। ते मां ब्रूयुर्निश्चितं तत्करिष्ये धर्मात्मानो नीतिमन्तो वरिष्ठाः
म्हणून, हे कौरवांनो, हा धर्म सोडू नका. सभेत जा आणि माझा प्रश्न योग्य आहे का ते विचार. ते सर्व सज्जन आणि सुज्ञ मंडळी जे ठरवतील, ते मी नक्कीच करीन.
श्रुत्वा सूतस्तद्वचो याज्ञसेन्याः सभां गत्वा प्राह वाक्यं तदानीम्। अधोमुखास्ते न च किञ्चिदूचु- र्निर्बन्धं तं धार्तराष्ट्रस्य बुद्ध्वा
याज्ञसेनीचे शब्द ऐकून सारथ्याने सभेत जाऊन ते सांगितले. पण सर्वजण खाली मान घालून बसले आणि काहीच बोलले नाहीत, कारण दुर्योधनाचा हट्ट त्यांना कळला होता.
युधिष्ठिरस्तु तच्छ्रुत्वा दुर्योधनचिकीर्षितम्। द्रौपद्याः संमतं दूतं प्राहिणोद्भरतर्षभ
दुर्योधनाचा हेतू ऐकून, भरतवंशातील श्रेष्ठ युधिष्ठिराने, द्रौपदीच्या संमतीने, दूत पाठवला.
एकवस्त्र त्वधोनीवो रोदमाना रजस्वला। सभामागम्य पाञ्चालि श्वशुरस्याग्रतो भव
एकच वस्त्र नेसून, खाली ओढणी घेऊन, रडत आणि ऋतुमती असताना, पाञ्चालीने सभेत येऊन आपल्या सासऱ्यांसमोर उभे राहावे.
अथ त्वामागतां दृष्ट्वा राजपुत्रीं सभां तदा। सभ्याः सर्वे विनिन्देरन्मनोर्भिर्धृतराष्ट्रजम्
त्या वेळी राजकन्या सभेत आली, तेव्हा सर्व सभासदांनी मनातल्या मनात धृतराष्ट्राच्या मुलाला दोष दिला.
स गत्वा त्वरितं दूतः कृष्णाया भवनं नृप। न्यवेदयन्मतं धीमान्धर्मराजस्य निश्चितम्
तो दूत वेगाने आणि शहाणपणाने कृष्णेच्या महालात गेला आणि धर्मराजाचा ठाम निर्णय तिला सांगितला.
पाण्डवाश्च महात्मानो दीना दुःखसमन्विताः। सत्येनातिपरीताङ्गा नोदीक्षन्ते स्म किञ्चन
महात्मा पांडव दुःखी आणि अत्यंत व्यथित झाले होते; त्यांच्या शरीराला सत्याची जाणीव जळत होती, म्हणून ते काहीच बोलू शकले नाहीत.
ततस्त्वेषां मुखमालोक्य राजा दुर्योधनः सूतमुवाच हृष्टः। इहैवैतामानय प्रातिकामिन् प्रत्यक्षमस्याः कुरवो ब्रुवन्तः
मग त्यांच्या चेहऱ्याकडे पाहून राजा दुर्योधन आनंदाने सारथ्याला म्हणाला, 'प्रतिकामिनला लगेच इथे आणा; कौरव तिच्याशी समोरासमोर बोला.'
ततः सूतस्तस्य वशानुगामी भीतश्च कोपाद्द्रुपदात्मजायाः। विहाय मानं पुनरेव सभ्या- नुवाच कृष्णां किमहं ब्रवीमि
मग तो सारथी, त्याच्या आज्ञेप्रमाणे वागत, पण द्रुपदकन्येच्या रागामुळे घाबरून, आपला अभिमान बाजूला ठेवून पुन्हा कृष्णेला म्हणाला, 'मी सभेत काय सांगू?'
दुःशासनैष मम सूतपुत्रो वृकोदरादुद्विजतेऽल्पचेताः। स्वयं प्रगृह्यानय याज्ञसेनीं किं ते करिष्यन्त्यवशाः सपत्नाः
हा सारथ्याचा मुलगा दुःशासन, थोड्याशा बुध्दीचा असून भीमाला घाबरतो; तूच स्वतः याज्ञसेनीला पकडून आण. तिच्या असहाय्य प्रतिस्पर्धिनी तुझं काय करणार?
ततः समुत्थाय स राजपुत्रः श्रुत्वा भ्रातुः शासनं रक्तदृष्टिः। प्रविश्य तद्वेश्म महारथाना- मित्यब्रवीद्द्रौपदीं राजपुत्रीम्
मग भाऊची आज्ञा ऐकून, रक्तबंबाळ डोळ्यांनी तो राजपुत्र उठला आणि मोठ्या वीरांच्या महालात जाऊन राजकन्या द्रौपदीला म्हणाला.
एह्येहि पाञ्चालि राजपुत्रीम्। दुर्योधनं पश्य विमुक्तलज्जा। कुरून्भजस्वायतपत्रनेत्रे धर्मेण लब्धाऽसि सभां परैहि
'ये, ये पाञ्चाली, राजकन्ये! दुर्योधनाकडे बघ, ज्याला लाज उरलेली नाही. कुरूंमध्ये सामील हो, मोठ्या डोळ्यांची; सभेत तुला धर्माने जिंकले आहे.'
ततः समुत्थाय सुदूर्मनाः सा विवर्णमामृज्य मुखं करेण। आर्ता प्रदुद्राव यतः स्त्रियस्ता वृद्धस्य राज्ञः कुरुपुङ्गवस्य
मग ती फार दुःखी होऊन उठली, हाताने आपले फिकट झालेले तोंड पुसले आणि व्याकुळ होऊन वृद्ध कुरुराजाच्या स्त्रियांच्या दिशेने धावली.
ततो जवेनाभिससार रोषा- द्दुःशासनस्तामभिगर्जमानः। दीर्घेषु नीलेष्वथ चोर्मिमत्सु जग्राह केशेषु नरेन्द्रपत्नीम्
मग दुःशासन, रागाने गर्जना करत, वेगाने तिच्या मागे धावला आणि तिच्या लांब, काळ्या, लाटांसारख्या केसांना पकडून तिला ओढले.
ये राजसूयावभृथे जलेन महाक्रतौ मन्त्रपूतेन सिक्ताः। ते पाण्डवानां परिभूय वीर्यं बलात्प्रमृष्टा धृतराष्ट्रजेन
राजसूय यज्ञात मंत्रशुद्ध पाण्याने शिंपडलेले जे होते, त्यांनी पांडवांचे शौर्य नजरेआड करून, धृतराष्ट्राच्या मुलाने त्यांना जबरदस्तीने अपमानित केले.
स तां पराकृष्य सभासमीप- मानीय कृष्णामतिदीर्घकेशीम्। दुःशासनो नाथवतीमनाथव- च्चकर्ष वायुः कदलीमिवार्ताम्
दुःशासनाने तिच्या फार लांब केसांना पकडून, जणू ती रक्षण असलेली असूनही असहाय्य आहे, अशा अवस्थेत कृष्णेला सभेच्या मध्यभागी ओढून नेले, जसे वारा आर्त केलेल्या केळीच्या झाडाला ओढतो.
सा कृष्णमाणा नमिताङ्गयष्टिः शनैरुवाचाथ रजस्वलाऽस्मि। एकं च वासो मम मन्दबुद्धे सभां नेतुं नार्हसि मामनार्य
कृष्णा, लाजेने आपले शरीर वाकवून, हळू आवाजात म्हणाली, 'मी ऋतुमती आहे आणि माझ्याकडे एकच वस्त्र आहे, अज्ञानी. मला सभेत नेणे योग्य नाही, अयोग्य आहे.'
ततोऽब्रवीत्तां प्रसभं निगृह्य केशेशु कृष्णेषु तदा स कृष्णाम्। कृष्णं च जिष्णुं च हरिं नरं च त्रायाय विक्रोशति याज्ञसेनि
मग दुःशासनाने तिच्या काळ्या केसांना जबरदस्तीने पकडून, कृष्णेला उद्देशून बोलले, आणि याज्ञसेनी कृष्णा, अर्जुन, भीम आणि धर्म यांना वाचवा म्हणून आक्रोश करू लागली.