ब्राह्मणेभ्यो धनं दत्त्वा गत्यर्थं स यथाविधि। अन्येभ्यः स तु दत्त्वा च गन्तुमेवोपचक्रमे
त्याने ब्राह्मणांना प्रवासासाठी योग्य ते धन दिले, आणि इतरांनाही देऊन, मग तो निघायला लागला.
सर्वलक्षणसम्पन्नं राजहंसपरिच्छदम्। तमारुह्य महाराजो गजेन्द्रं षष्टिहायनम्
सर्व शुभ लक्षणांनी युक्त, राजहंसांनी वेढलेला, साठ वर्षांचा मोठा हत्ती, त्यावर बसून तो महराजा निघाला.
हारी किरीटी हेमाभः सर्वाभरणभूषितः। रराज राजन्पार्थो वै परया नृपशोभया
हार, किरीट, सोन्यासारखा तेज, आणि सर्व दागिन्यांनी सजलेला, पार्था, राजा, अत्यंत राजेशाही शोभा घेऊन तिथे उजळून गेला.
रुक्मवेदिगतः प्राज्यो ज्वलन्निव हुताशनः। ततो जगाम राजा स प्रहृष्टनरवाहनः
सोन्याच्या वेदीवर बसलेला, अग्नीप्रमाणे तेजस्वी, तो राजा, आपल्या आनंदी लोकांसह पुढे निघाला.
रथघोषेण महता पूरयन्वै नभः स्थलम्। संस्तूयमानः स्तुतिभिः सूतमागधबन्दिभिः
रथांच्या मोठ्या गजराने आकाश आणि पृथ्वी भरून गेली, आणि सूत, मागध, बंदी यांनी त्याची स्तुती केली.
महासैन्येन सहितो यथादित्यः स्वरश्मिभिः। ण्डुरेणातपत्रेण ध्रियमाणेन मूर्धनि
मोठ्या सैन्यासह, जणू सूर्य आपल्या किरणांसह, त्याच्या डोक्यावर पांढऱ्या छत्र्याने सावली केली जात होती.
बभौ युधिष्ठिरो राजा पौर्णमास्यामिवोडुराट्। चामरैर्हेमदण्डैश्च धूयमानः समन्ततः
राजा युधिष्ठिर पूर्णिमेच्या रात्रीचा चंद्रप्रमाणे तेजस्वी दिसत होता. त्याच्या सभोवताली सोन्याच्या दांड्यांनी सजवलेल्या चामरांनी त्याला वाऱ्याची झुळूक दिली जात होती.
याशिषः प्रहृष्टानां नराणां पथि पाण्डवः। प्रत्यगृह्णाद्यथान्यायं यथआवद्भरतर्षभः
पांडुपुत्र, भरतवंशातील श्रेष्ठ, मार्गावर आनंदी लोकांनी दिलेल्या शुभेच्छा योग्य रीतीने आणि आदराने स्वीकारत होता.
तथैव सैनिका राजन्राजानमनुयान्ति ये। तेषां हलहलाशब्दो दिवं स्तब्धः प्रतिष्ठितः
राजा, ज्या सैनिकांनी राजाचा पाठलाग केला, त्यांच्या गोंगाटाचा आवाज आकाशात घुमत राहिला.
नृपस्याग्ने ययौ राजन्भीमसेनो रथी बली। उभौ पार्श्वगतौ राज्ञः सतल्पौ वै सुकल्पितौ
भिमसेन, बलवान आणि रथावर आरूढ, राजाच्या बाजूला सुंदर आसनांवर बसून निघाला.
अधिरूढौ यमौ चापि जग्मतुर्भरतर्षभ। शोभयन्तौ महासैन्यं तावुभौ रूपशालिनौ
यमपुत्र दोघेही रथावर बसले, भरतवंशातील श्रेष्ठा, त्यांच्या तेजाने मोठ्या सैन्याचा शोभा वाढवत होते.
पृष्ठतोऽनुययौ जिष्णुर्वीरः शस्त्रभृतां वरः। श्वेताश्वो गाण्डिवं गृह्य अग्निदत्तं रथं गतः
त्यांच्या मागे, श्वेत घोड्यांवर आरूढ, गाण्डीव हातात घेऊन, अग्नीने दिलेल्या रथावर बसलेला, शूर अर्जुन निघाला.
सैन्यमध्ये ययौ राजन्कुरुराजो युधिष्ठिरः। द्रौपदीप्रमुखा नार्यः सानुगाः सपरिच्छदाः
सैन्याच्या मध्यभागी कुरुराजा युधिष्ठिर चालला, आणि द्रौपदीसह इतर स्त्रिया, आपापल्या सेविका आणि सोबतींसह होत्या.
आरुह्य ता विचित्राङ्ग्यो यानानि विविधानि च। महत्या सेनया राजन्नग्रे यानानि विविधानि च
त्या विविध रूपांच्या स्त्रिया रंगीबेरंगी वाहनांवर बसल्या, आणि मोठ्या सैन्याच्या पुढे अनेक प्रकारची वाहने होती.
समृद्धनरनागाश्वं सपताकरथध्वजम्। संनद्धवरनिस्त्रिंशं पथि निर्घोषनिः स्वनम्
पुरुष, हत्ती, घोडे, पताका आणि रथध्वजांनी सजलेले, उत्तम तलवारींनी सुसज्ज असे सैन्य मार्गावर गजर करत होते.
शङ्खदुन्दुभितालानां वेणुवीणानुवनादितम्। शुशुभे पाण्डवं सैन्यं प्रयास्यत्तत्तदा नृप
शंख, डमरू, ताळ, वेणू आणि वीणेच्या आवाजांनी निनादलेले, पांडवांचे सैन्य निघताना अत्यंत शोभिवंत दिसत होते.
यथा कुबेरो लङ्कायां पुरा चात्यन्तशोभया। महत्या सेनया सार्धं गुरुमिन्द्रं स गच्छति
जसे पूर्वी कुबेर आपल्या भव्य सैन्यासह लंकेत इंद्राकडे गेला होता, तसेच तोही निघाला.
तथा ययौ स पार्थोऽपि असङ्ख्येयविभूतिना। सुसमृद्धेन सैन्येन यथा वैश्रवणस्तथा
त्याचप्रमाणे तो पार्थही अमाप संपत्ती आणि सुसज्ज सैन्यासह, वैश्रवणासारखा पुढे गेला.
स सरांसि नदीश्चैव वनान्युपवनानि च। अत्यक्रामन्महाराज पुरीं चाभ्यवपद्यत
तो सरोवरे, नद्या, अरण्ये आणि उपवन ओलांडून, शेवटी राजाच्या नगरीत पोहोचला.
स हास्तिनसमीपे तु कुरुराजो युधिष्ठिरः। चक्रे निवेशनं तत्र ततः स सहसैनिकाः
हस्तिनापूराजवळ कुरुराजा युधिष्ठिराने आपल्या सैन्यासह तिथे छावणी थाटली.
शिवे देशे समे चैव न्यवसत्पाण्डवस्तदा। ततोराजन्समाहूय शोकविह्वलया गिरा
सुंदर आणि समतल अशा जागी पांडव थांबले; त्यानंतर, राजा, त्याने शोकाने भरलेल्या स्वरात विदुराला बोलावले.
तद्वाक्यं च सर्वस्वं धृतराष्ट्रचिकीर्षितम्। आचचक्षे यथावृत्तं विदुरोऽथ नृपस्य ह
मग विदुराने राजाला, धृतराष्ट्र काय करायचे ठरवत होता ते सर्व घडले तसे सांगितले.
तच्छ्रुत्वा भाषितं तेन धर्मराजोऽब्रवीदिदम्। न मर्षयाम्यहं क्षत्तः समाह्वानं व्रतं हि मे। स्वस्त्यस्तु लोके विप्राणां प्रजानां चैव सर्वदा
ते ऐकून धर्मराज म्हणाला, 'हे क्षत्त, मला बोलावले गेले याचा राग नाही, कारण तेच माझे व्रत आहे. ब्राह्मण आणि सर्व लोकांचे नेहमीच कल्याण होवो.'
प्रविवेश ततो राजा नगरं नागसाह्वयम्। धृतराष्ट्रेण चाहूतः कालस्य समयेन च
मग राजा, धृतराष्ट्राने ठरवलेल्या वेळी, नागसाह्वय नावाच्या नगरीत प्रवेश केला.
स हास्तिनपुरं गत्वा धृतराष्ट्रगृहं ययौ। समियाय च धर्मात्मा धृतराष्ट्रेण पाण्डवः
तो हस्तिनापुरला गेला आणि धृतराष्ट्राच्या घरात गेला; धर्मशील पांडव धृतराष्ट्राला भेटला.
तथा भीष्मेण द्रोणेन कर्णेन च कृपेण च। समियाय यथान्यायं द्रौणिना च विभुः सह
त्याने भीष्म, द्रोण, कर्ण, कृप आणि द्रौणि अश्वत्थामा यांना योग्य त्या रीतीने भेट दिली.
समेत्य च महाबाहुः सोमदत्तेन चैव ह। दूर्योधनेन सभ्रात्रा सौबलेन च वीर्यवान्
महाबाहू पांडवाने सोमदत्त, दुर्योधन आणि त्याचे भाऊ, तसेच पराक्रमी सौबल यांना भेटले.
ये चान्ये तत्र राजानः पूर्वमेव समागताः। दुःशासनेन वीरेण सर्वैर्भ्रातृभिरेव च
तेथे आधीच जमलेले इतर राजे, वीर दुःशासन आणि त्याचे सर्व भाऊ, हेही त्याला भेटले.
जयद्रथेन च तथा कुरुभिश्चापि सर्वशः। ततः सर्वैर्महाबाहुर्भ्रातृभिः पिरवारितः
त्याने जयद्रथ आणि सर्व कुरू यांना भेटले; नंतर आपल्या भावंडांनी वेढलेला तो महाबाहू पांडव आत गेला.
प्रविवेश गृहं राज्ञो धृतराष्ट्रस्य धीमतः। ददर्श तत्र गान्धारीं देवीं पतिमनुव्रताम्
तो बुद्धिमान राजा धृतराष्ट्राच्या घरात गेला आणि तिथे आपल्या पतीला निष्ठावान असलेल्या गांधारी देवीला पाहिले.