कालेनाल्पेनाथ निष्ठां गतां तां सभां रम्यां बहुरत्नां विचित्राम्। चित्रैर्हैमैरासनैरभ्युपेता- माचख्युस्ते तस्य राज्ञः प्रतीताः
थोड्याच वेळेत त्या विश्वासू सेवकांनी त्या राजाला सांगितले की, सुंदर, अनेक रत्नांनी सजलेली, अद्भुत अशी सभा, सोन्याच्या नक्षीदार आसनांनी सजलेली, पूर्णत्वास पोहोचली आहे.
ततो विद्वान्विदुरं मन्त्रिमुख्य- मुवाचेदं धृतराष्ट्रो नरेन्द्रः। युधिष्ठिरं राजपुत्रं च गत्वा मद्वाक्येन क्षिप्रमिहानयस्व
नंतर विद्वान् धृतराष्ट्र राजाने आपल्या मुख्य मंत्री विदुराला सांगितले, 'विदुर, तू लगेच माझ्या वतीने युधिष्ठिर राजपुत्राला इथे घेऊन ये.'
सभेयं मे बहुरत्ना विचित्रा शय्यासनैरुपपन्ना महार्हैः। सा दृश्यतां भ्रातृभिः सार्धमेत्य मुहृद्द्यूतं वर्ततामत्र चेति
'ही माझी सभा अनेक रत्नांनी व विलक्षण वस्तूंनी सजलेली आहे, महागड्या पलंगांनी आणि आसनांनी भरलेली आहे; ती त्याने आपल्या भावांसह येऊन पाहावी, आणि इथे मैत्रीपूर्ण फासे खेळ व्हावा.'
मतमाज्ञाय पुत्रस्य धृतराष्ट्रो नराधिपः। मत्वा च दुस्तरं दैवमेतद्राजंश्चकार ह
पुत्राचा हेतू ओळखून, धृतराष्ट्र राजाने हे कर्म दैवाच्या विरोधात जरी कठीण आहे असे समजले, तरीही ते केले.
अन्यायेन तथोक्तस्तु विदुरो विदुषां वरः। नाभ्यनन्दद्वचो भ्रातुर्वचनं चेदमब्रवीत्
पण विदुर, ज्ञानी लोकांमध्ये श्रेष्ठ, अन्यायाने असे सांगितले गेले असतानाही, आपल्या भावाच्या या शब्दांना मान्यता दिली नाही, आणि असे उत्तर दिले.
नाभिनन्दे नृपते प्रैषमेतं मैवं कृथाः कुलनाशाद्बिभेमि। पुत्रैर्भिन्नः कलहस्ते ध्रुवं स्या- देतच्छङ्के द्यूतकृते नरेन्द्र
'राजा, मी तुझे हे आदेश मान्य करीत नाही; असे करू नकोस. मला आपल्या कुलाचा नाश होईल अशी भीती वाटते. मुलांमध्ये फूट पडली तर भांडण निश्चितच होईल—माझा संशय आहे की हा फासे खेळ त्यासाठी कारणीभूत ठरेल, राजन.'
नेह क्षत्तः कलहस्तप्स्यते मां न चेद्दैवं प्रतिलोमं भविष्यत्। छात्रा तु दिष्टस्य वशे किलेदं सर्वं जगच्चेष्टति न स्वतन्त्रम्
'क्षत्त, इथे भांडण होणार नाही, जोपर्यंत दैव आपल्याविरुद्ध वागणार नाही; कारण या जगात सर्व काही नशिबाच्या अधीन आहे, कोणीही स्वतंत्र नाही.'
तदद्य विदुर प्राप्य राजानं मम शासनात्। क्षिप्रमानय दुर्धर्षं कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम्
'म्हणून, विदुर, आता माझ्या आज्ञेने त्वरेने कुंतीपुत्र युधिष्ठिराला इथे घेऊन ये.'
ततः प्रायाद्विदुरोऽश्वैरुदारै- र्महाजवैर्बलिभिः साधु दान्तैः। बलान्नियुक्तो धृतराष्ट्रेण राज्ञा मनीषिणां पाण्डवानां सकाशे
मग विदुर उत्तम, वेगवान, बलवान आणि नीट प्रशिक्षित अशा घोड्यांवर बसून, धृतराष्ट्र राजाच्या आज्ञेने, पांडवांकडे निघाला.
सोऽभिपत्य तदध्वानमासाद्य नृपतेः पुरम्। प्रविवेश महाबुद्धिः पूज्यमानो द्विजातिभिः
त्या मार्गावरून प्रवास करून, राजाच्या नगरीत पोहोचल्यावर, विद्वान् विदुर ब्राह्मणांकडून सन्मान मिळवत नगरात प्रवेश केला.
स राजगृहमासाद्य कुबेरभवनोपमम्। अभ्यागच्छत धर्मात्मा धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम्
राजवाड्यात पोहोचल्यावर, जो कुबेराच्या महालासारखा भासत होता, धर्मात्मा विदुराने धर्मपुत्र युधिष्ठिराकडे वाटचाल केली.
तं वै राजा सत्यधृतिर्महात्मा अजातशत्रुर्विदुरं यथावत्। पूजापूर्वं प्रतिगृह्याजमीढ- स्ततोऽपृच्छद्धृतराष्ट्रं सपुत्रम्
सत्यधर्म पाळणारा, महान आत्मा आणि शत्रूविरहित राजा युधिष्ठिराने, योग्य सन्मान देऊन विदुराचे स्वागत केले आणि नंतर धृतराष्ट्र व त्याच्या पुत्रांची कुशलता विचारली.
विज्ञायते ते मनसोऽप्रहर्षः कच्चित्क्षत्तः कुशलेनागतोऽसि। कच्चित्पुत्राः स्थविरस्यानुलोमा वशानुगाश्चापि विशोऽथ कच्चित्
'तुझ्या मनात काही आनंद नाही असे दिसते; क्षत्त, तू सुखरूप आला आहेस ना? राजाचे पुत्र वृद्ध पित्याचे ऐकतात ना, आणि प्रजेवरही नियंत्रण आहे ना?'
राजा महात्मा कुशली सपुत्र आस्ते वृतो ज्ञातिभिरिन्द्रकल्पः। प्रीतो राजन्पुत्रगुणैर्विनीतो विशोक एवात्मरतिर्महात्मा
'महान आत्मा राजा आपल्या पुत्रांसह, नातेवाईकांनी वेढलेला, इंद्रासारखा वैभवात राहतो. तो आपल्या मुलांच्या गुणांनी आनंदी आहे, शिस्तबद्ध आहे, दुःखरहित आहे आणि स्वतःमध्ये समाधानी आहे, राजन.'
इदं तु त्वां कुरुराजोऽभ्युवाच पूर्वं पृष्ट्वा कुशलं चाव्ययं च। इयं सभा त्वत्सभातुल्यरूपा भ्रातॄणां ते दृस्यतामेत्य पुत्र
'पण, पुत्रा, कुरुराजाने तुझ्या कुशलतेची आणि अखंड समृद्धीची विचारपूस करून, हा संदेश पाठवला आहे: "ही सभा तुझ्या सभेसारखीच भासते, ती तू आणि तुझे भाऊ येऊन पाहा."'
समागम्य भ्रातृभिः पार्थ तस्यां सुहृद्द्यूतं क्रियतां रम्यतां च। प्रीयामहे भवतां सङ्गमेन समागताः कुरवश्चापि सर्वे
'पार्था, तिथे भावांसह एकत्र येऊन, मैत्रीपूर्ण फासे खेळ खेळावा आणि आनंद घ्यावा. तुझ्या येण्याने आम्हाला आनंद झाला आहे आणि सर्व कुरूही एकत्र जमले आहेत.'
दुरोदरा विहिता ये तु तत्र महात्मना धृतराष्ट्रेण राज्ञा। तान्द्रक्ष्यसे कितवान्सन्निविष्टा- नित्यागतोऽहं नृपते तज्जुषस्व
'महात्मा धृतराष्ट्र राजाने जे कुशल फासे खेळणारे तिथे नेमले आहेत, ते सर्व एकत्र जमलेले तू पाहशील, राजन; मी यासाठी आलो आहे—हे स्वीकार.'
द्यूते क्षत्तः कलहो विद्यते नः को वै रोचतने बुध्यमानः। किं वा भवान्मन्यते युक्तरूपं भवद्वाक्ये सर्व एव स्थिताः स्मः
'क्षत्त, या फासे खेळात आमच्यात काही भांडण नाही; ज्ञानी असलेला कोणाला भांडण आवडेल? तुला जे योग्य वाटते ते सांग, आम्ही सर्व तुझ्या शब्दावर उभे आहोत.'
जानाम्यहं द्यूतमनर्थमूलं कृतश्च यत्नोऽस्य मया निवारणे। राजा च मां प्राहिमोत्त्वत्सकाशं श्रुत्वा विद्वञ्श्रेय इहाचरस्व
मला माहीत आहे की जुगार हा सर्व अनर्थांचा मूळ आहे, आणि मी हे थांबवण्यासाठी सर्वतोपरी प्रयत्न केले. तरीसुद्धा, राजाने मला तुझ्याकडे पाठवले आहे, कारण त्याने ऐकले की, 'हे विद्वान, इथे जे योग्य ते कर.'
के तत्रान्ये कितवा दीव्यमाना विना राज्ञो धृतराष्ट्रस्य पुत्रैः। पृच्छामि त्वां विदुर ब्रूहि नस्तान् यैर्दीव्यामः शतशः सन्निपत्य
राजा धृतराष्ट्राच्या मुलांखेरीज तिथे अजून कोणते जुगारी खेळणार आहेत? हे विदुर, मी तुझ्याकडे विचारतो, आम्ही शेकडो जणांसोबत ज्या लोकांसोबत जुगार खेळू, त्यांची नावे सांग.
गन्धारराजः शकुनिर्विशाम्पते राजाऽतिदेवी कृतहस्तो मताक्षः। विनिंशतिश्चित्रसेनश्च राजा सत्यव्रतः पुरुमित्रो जयश्च
गांधाराचा राजा शकुनी, अतिदेवी नावाचा राजा, जो फासे खेळण्यात पटाईत आहे, विनिंशती, चित्रसेन राजा, सत्यव्रत, पुरुमित्र आणि जय हे देखील तिथे असतील.
महाभयाः कितवाः सन्निविष्टा मायोपधा देवितारोऽत्र सन्ति। धात्रा तु दिष्टस्य वशे किलेदं सर्वं जगत्तिष्ठति न स्वतन्त्रम्
हे सगळे भयंकर जुगारी एकत्र जमले आहेत, आणि ते कपट व चलाखीमध्ये निपुण आहेत. पण खरं सांगायचं तर, या जगात सर्व काही दैवाच्या अधीन आहे, कोणतीही गोष्ट स्वतःच्या इच्छेने घडत नाही.
नाहं राज्ञो धृतराष्ट्रस्य शासना- न्न गन्तुमिच्छामि कवे दुरोदरम्। इष्टो हि पुत्रस्य पिता सदैव तदस्मि कर्ता विदुरात्थ मां यथा
हे कवी, मला राजा धृतराष्ट्राच्या आज्ञेने जुगाराच्या सभेत जायचे नाही. पण मुलाला नेहमीच वडील प्रिय असतात, म्हणून विदुर, तू जसे सांगशील तसे मी करीन.
न चाकामः शकुनिना देविताहं न चेन्मां जिष्णुराह्वयिता सभायाम्। आहूतोऽहं न निवर्ते कदाचित् तदाहितं शाश्वतं वै व्रतं मे
माझ्या इच्छेविरुद्ध मला शकुनीसोबत जुगार खेळायचे नाही. आणि अर्जुनाने मला सभेत बोलावले नाही तर मी खेळणार नाही. पण एकदा मला बोलावले गेले, तर मी कधीच मागे फिरत नाही—हेच माझे कायमचे व्रत आहे.
एवमुक्त्वा विदुरं धर्मराजः प्रायात्रिकं सर्वमाज्ञाप्य तूर्णम्। प्रायाच्छ्वोभूते सगणः सानुयात्रः सह स्त्रीभिर्दौपदामादि कृत्वा
असे म्हणून, धर्मराज विदुराशी बोलून, सर्व प्रवासाची तयारी लवकरच करून, दुसऱ्या दिवशी आपल्या सगळ्या सोबत्यांसह, स्त्रियांना घेऊन, द्रौपदीसह, निघाला.
दैवं हि प्रज्ञां मुष्णाति चक्षुस्तेज इवापतत्। धातुश्च वशमन्वेति पाशैरिव नरः सितः
दैव माणसाची बुद्धी हिरावून नेते, जसे अचानक धक्का बसला की डोळ्यांचे तेज कमी होते. आणि माणूस दैवाच्या बंधनात अडकतो, जणू काही दोऱ्यांनी बांधल्यासारखा.
इत्युक्त्वा प्रययौ राजा सह क्षत्र्रा युधिष्ठिरः। अमृष्यमाणस्तस्याथ समाह्वानमरिन्दमः
असे म्हणून, युधिष्ठिर राजा आपल्या क्षत्रिय सोबत्यांसह, त्या बोलावण्याचा अपमान सहन न करता, निघून गेला.
बाह्लिकेन रथं यत्तमास्थाय परवीरहा। परिच्छन्नो ययौ पार्थो भ्रातृभिः सह पाण्डवः। राजश्रिया दीप्यमानो ययौ ब्रह्मपुरः सरः
बाह्लिकाने तयार केलेल्या रथावर बसून, शत्रूंचा संहार करणारा पांडव अर्जुन आपल्या भावांसह, राजेशाही तेजाने उजळून, ब्रह्मपुराकडे निघाला.
सन्दिदेश ततः प्रेष्यानागतान्नगरं प्रति। ततस्ते नृपशार्दूल चक्रुर्वै नृपशासनम्
नंतर त्याने दूतांना नगराकडे पाठवले, आणि त्या सिंहासारख्या राजांनी राजाज्ञा पाळली.
ततो राजा महातेजाः संयम्य सपरिच्छदम्। ह्मणैः स्वस्ति वाच्याथ प्रययौ मन्दिराद्बहिः
मग तो तेजस्वी राजा, आपल्या सगळ्या सेवकांना एकत्र करून, ब्राह्मणांकडून शुभाशीर्वाद घेऊन, महालातून बाहेर पडला.