तेन चैव मयेनोक्ताः किङ्करा नाम राक्षसाः। हन्ति तां सभां भीमास्तत्र का परिदेवना
आणि मायाने सांगितलेल्या त्या राक्षस सेवकांनी, त्या अद्भुत सभेचे रक्षण केले आहे—मग दु:ख कसले?
यच्चासहायतां राजन्नुक्तवानसि भारत। तन्मिथ्या भ्रातरो हीमे तव सर्वे वशानुगाः
राजा, तू जे त्यांच्या मदतीबद्दल बोललास, ते खोटे आहे; तुझे सर्व भाऊ तुझ्या आज्ञेत आहेत.
द्रोणस्तव महेष्वासः सह पुत्रेण वीर्यवान्। मूतपुत्रश्च राधेयो दृढधन्वा महारथः
द्रोण, तुझा सामर्थ्यवान धनुर्धारी, त्याचा पराक्रमी पुत्र, आणि राधेचा पुत्र, तोही दृढधन्वा आणि मोठा योद्धा आहे.
स एकः समरे सर्वान्पाण्डवान्सहसोमकान्। विजेष्यति महाबाहो किं सहायैः करिष्यसि
तो एकटाच, हे महाबाहो, सर्व पांडव आणि सोमक यांना युद्धात हरवेल; मग तुला मदतीची काय गरज?
भीष्मश्च पुरुषव्याघ्रो गौतमश्च महारथः। जयद्रथश्च बलावान्सोमदत्तस्तथैव च
भीष्म, पुरुषसिंह, गौतम हा महायोद्धा, जयद्रथ बलवान, आणि सोमदत्तही तसाच आहे.
अहं च सह सोदर्यैः सौमदत्तिश्च पार्थिवः। एतैस्त्वं सहितः सर्वैर्जय कृत्स्नं वसुन्दराम्
मी आणि माझे भाऊ, आणि सौमदत्त राजा; या सर्वांसह तू संपूर्ण पृथ्वी जिंक.
त्वया च सहितो राजन्नेतैश्चान्यैर्महारथैः। एतानहं विजेष्यामि यदि त्वमनुमन्यसे
राजा, तुझ्यासह आणि या इतर महायोद्ध्यांसह, मी त्यांना सर्वांना जिंकू, जर तू मान्य केलेस.
एतेषु विजितेष्वद्य भविष्यति मही मम। सर्वे च पृथिवीपालाः सभा सा च महाधना
हे सर्व जिंकले की, आज पृथ्वी माझी होईल, सर्व राजे आणि ती संपन्न सभा देखील.
धनञ्जयो वासुदेवो भीमसेनो युधिष्ठिरः। नकुलः सहदेवश्च द्रुपदश्च सहात्मजैः
धनंजय, वासुदेव, भीमसेन, युधिष्ठिर, नकुल, सहदेव आणि द्रुपद आपल्या मुलांसह—
नैते युधि पराजेतुं शक्या देवगणैरपि। महारथा महेष्वासाः कृतास्त्रा युद्धदुर्मदाः
युद्धात या सर्वांना देवतांच्याही सैन्याने हरवता येणार नाही; हे सर्व मोठे रथी, बलाढ्य धनुर्धारी, अस्त्रविद्या जाणणारे आणि युद्धात कठोर आहेत.
अहं तु तद्विजानामि विजेतुं येन शक्यते। युधिष्ठिरं स्वयं राजंस्तन्निबोध जुषस्व च
पण मला माहीत आहे की त्यांना कशा प्रकारे हरवता येईल; राजन, युधिष्ठिराला कसा जिंकता येईल ते माझ्याकडून ऐक आणि माझा सल्ला मान.
अप्रमादेन सुहृदामन्येषां च महात्मनाम्। यदि शक्या विजेतुं ते तन्ममाचक्ष्व मातुल
जर त्याला दक्षतेने, मित्रांच्या मदतीने किंवा इतर मोठ्या लोकांच्या सहाय्याने हरवता येत असेल, तर मामा, मला ते सांगा.
द्यूतप्रियश्च कौन्तेयो न स जानाति देवितुम्। समाहूतश्च राजेन्द्रो न शक्ष्यति तिवर्तितुम्
कुंतीपुत्र युधिष्ठिराला फासे खेळ फार आवडतो, पण त्याला नीट खेळता येत नाही; आणि जेव्हा त्याला बोलावलं जाईल, तेव्हा तो नकार देऊ शकणार नाही.
देवने कुशलश्चाहं न मेऽस्ति सदृशो भुवि। त्रिषु लोकेषु कौरव्य तं त्वं द्यूते समाह्वय
मला फासे खेळण्यात मोठी कुशलता आहे, आणि पृथ्वीवर किंवा तिन्ही लोकांत माझ्यासारखा कोणी नाही, हे कौऱव्य; म्हणून त्याला फासे खेळायला बोलाव.
तस्याक्षकुशलो राजन्नादास्येऽहमसंशयम्। राज्यं श्रियं च तां दीप्तां त्वदर्थं पुरुषर्षभ
राजा, मी फासे खेळण्यात पारंगत आहे आणि नक्कीच मी तुझ्यासाठी त्याचं राज्य आणि ती उज्ज्वल संपत्ती जिंकून देईन, हे श्रेष्ठ पुरुषा.
इदं तु सर्वं त्वं राज्ञे दुर्योधन निवेदय। अनुज्ञातस्तु ते पित्रा विजेष्ये तान्न संशयः
हे सर्व जाऊन राजा दुर्योधनाला सांग, आणि तुझ्या वडिलांनी परवानगी दिल्यावर मी त्यांना नक्कीच हरवीन.
त्वमेव करुमुख्याय धृतराष्ट्राय सौबल। निवेदय यथान्यायं नाहं शक्ष्ये निवेदितुम्
सौबल, तूच हे सर्व धृतराष्ट्र या कर्तबगार राजाला योग्य रीतीने सांग, कारण मी स्वतः जाऊन सांगू शकत नाही.
अनुभूय तु राज्ञस्तं राजसूयं सुदुर्मतिः। `युधिष्ठिरस्य शकुनिर्दुर्योधसुसंयुतः
राजाचा तो राजसूय यज्ञ अनुभवून, दुष्ट बुद्धीचा शकुनी दुर्योधनासह परतला.
विवेश हास्तिनपुरं दुर्योधनमतेन सः। वाढमित्येव शकुनिर्दृढं हृदि चकार ह
दुर्योधनाच्या सल्ल्याने शकुनी हस्तिनापुरात गेला आणि मनात कटुता घट्ट ठरवली.
अस्वस्थतां चतां दृष्ट्वा धार्तराष्ट्रस्य पापकृत्। भारतानां च दुष्टात्मा क्षयाय हि नृपक्षयः
धृतराष्ट्राच्या मुलाची अस्वस्थता पाहून आणि भारतांचा नाश राजांचा नाशामुळे होईल हे जाणून, त्या दुष्टाने—
प्रियकृन्मतमाज्ञाय पूर्वं दुर्योधनस्य तत्। प्रज्ञाचक्षुषमासीनं शकुनिः सौबलस्तदा
दुर्योधनाच्या हितासाठी नेहमीच वागणारा, सुबळाचा पुत्र शकुनी, त्या वेळी त्याच्याकडे गेला, जो बुद्धिमान आणि दूरदर्शी होता.
दुर्योधनवचः श्रुत्वा धृतराष्ट्रं जनाधिपम्। उपगम्य महाप्राज्ञं शकुनिर्वाक्यमब्रवीत्
दुर्योधनाची वचने ऐकून, शकुनी लोकांचा राजा, बुद्धिमान धृतराष्ट्राकडे गेला आणि त्याला असे म्हणाला.
दुर्योधनो महाराज विवर्णो हरिणः कृशः। दीनश्चिन्तापरश्चैव तं विद्धि मनुजाधिप
महामहाराज, दुर्योधनाचा रंग फिका पडला आहे, तो हरिणासारखा कृश झाला आहे, दुःखी आणि चिंतेत बुडाला आहे; हे जाण, मनुष्याधिपती.
न वै परीक्षसे सम्यगसह्यं शत्रुसंभवम्। ज्येष्ठपुत्रस्य हृच्छोकं किमर्थं नावबुध्यसे
तुला शत्रूंकडून येणारा असह्य धोका नीट दिसत नाही; आणि ज्येष्ठ पुत्राच्या मनातील दुःख का समजत नाहीस?
एवमुक्तः शकुनिना धृतराष्ट्रो जनेश्वरः। दुर्योधनं समाहूयं इदं वचनमब्रवीत्
शकुनीने असे म्हटल्यावर, राजा धृतराष्ट्राने दुर्योधनाला बोलावून हे शब्द सांगितले:
दुर्योधन कृतोमूलं भृशमार्तोऽसि पुत्रक। श्रोतव्यश्चेन्मया सोऽर्थो ब्रूहि मे कुरुनन्दन
दुर्योधन, तू फार दुःखी आणि मनाने खचला आहेस; मला कारण ऐकायचं असेल, तर कुरुवंशाचा आनंद, ते सांग.
अयं त्वां शकुनिः प्राह विवर्णं हरिमं कृशम्। चिन्तयंश्च न पश्यामि शोकस्य तव सम्भवम्
शकुनीने तुला फिकट, पिवळसर आणि सुकट म्हणत काही बोलले; पण मी विचार केला तरी, तुझ्या दुःखाला काही कारण दिसत नाही.
ऐश्वर्यं हि महत्पुत्र त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम्। भ्रातरः सुहृदश्चैव नाचरन्ति तवाप्रियम्
माझ्या मुला, तुझ्यात सगळी मोठी समृद्धी आहे; तुझे भाऊ आणि मित्र तुझ्या मनाविरुद्ध काही करत नाहीत.
आच्छादयसि प्रावारानश्नासि पिशितौदनम्। आजानेया वहन्त्यश्वाः केनासि हरिणः कृशः
तू सुंदर वस्त्रे घालतोस, मांसभात खातोस, उत्तम घोडे तुला नेतात—मग तरीही तू फिकट आणि सुकट का दिसतोस?
शयनानि महार्हाणि योषितश्च मनोरमाः। गुणवन्ति च वेश्मानि विहाराश्च यथासुखम्
तुला मऊसुत झोपड्या आहेत, मनाला भावणाऱ्या स्त्रिया आहेत, गुणी आणि सुंदर घरे आहेत, आणि तुला हवे तसे विरंगुळ्याचे साधनही आहे.