इत्येवमुक्त्वा भगवान्ननर्द गरुडध्वजः। पाञ्चजन्यं महाशङ्खं पूरयामास केशवः
असं म्हणून भगवंत गरुडध्वज केशवाने मोठा शंख पाञ्चजन्य वाजवला.
संमोहयित्वा भगवांश्चक्रं दिव्यं समाददे। चिच्छेद च सुनीथस्य शिरश्चक्रेण संयुगे
त्यांनी सर्वांना गोंधळवून, आपला दिव्य चक्र उचलला आणि युद्धात त्या चक्राने सुनिथाचं डोकं छाटलं.
स पपात महाबाहुर्वज्राहत इवाचलः। ततश्चेदिपतेर्देहात्तेजोऽग्र्यं ददृशुर्नृपाः
तो बलवान वीर जणू वज्राने फोडलेला डोंगर खाली पडावा तसा कोसळला; मग सर्व राजांनी चेदिराजाच्या देहातून निघणारे तेज पाहिले.
उत्पतन्तं महाराज गगनादिव भास्करम्। ततः कमलपत्राक्षं कृष्णं लोकनमस्कृतम्। ववन्दे तत्तदा तेजो विवेश च नराधिप
हे राजन, ते तेज आकाशातून उगवणाऱ्या सूर्यासारखं वर गेलं, मग कमळासारख्या डोळ्यांच्या, सर्व लोकांनी वंदिलेल्या कृष्णाला वंदन करून त्या नराधिपात प्रवेशलं.
तदद्भुतममन्यन्त दृष्ट्वा सर्वे महीक्षितः। यद्विवेश महाबाहुं तत्तेजः पुरुषोत्तमम्
तो अद्भुत प्रकार पाहून — की ते तेज त्या बलवान, श्रेष्ठ पुरुषात विलीन झालं — सर्व राजे आश्चर्यचकित झाले.
अनभ्रे प्रववर्ष द्यौः पपात ज्वलिताशनिः। कृष्णेन निहते चैद्ये चचाल न वसुन्धरा
आकाशात ढग नसतानाही पाऊस पडला, जळणारी वीज कोसळली; पण कृष्णाने चेदिराजाचा वध केला तेव्हा पृथ्वी हलली नाही.
ततः केचिन्महीपाला नाब्रुवंस्तत्र किञ्चन। अतीतवाक्पथे काले प्रेक्षमाणा जनार्दनम्
मग काही राजांनी तिथे काहीच बोललं नाही, कारण बोलण्याची वेळ निघून गेली होती; ते फक्त जनार्दनाकडे पाहत राहिले.
हस्तैर्हस्ताग्रमपरे प्रत्यपिंषन्नमर्षिताः। अपरे दशनैरोष्ठानदशन्क्रोधमूर्छिताः
काही राजे रागाने हातांनी बोटांच्या टोकांना दाबू लागले; तर काहीजण क्रोधाने ओठ दातांनी चावू लागले.
रहश्च केचिद्वार्ष्णेयं प्रशशंसुर्नराधिपाः। केचिदेव सुसंरब्धा मध्यस्थास्त्वपरेऽभवन्
काही राजांनी गुपचूप वृष्णिवंशीचं कौतुक केलं, काही फारच संतापले, तर काही मध्यमस्थ राहिले.
प्रहृष्टाः केशवं जग्मुः संस्तुवन्तो महर्षयः। ब्राह्मणाश्च महात्मानः पार्थिवाश्च महाबलाः। शशंसुर्निर्वृताः सर्वे दृष्ट्वा कृष्णस्य विक्रमम्
महर्षी, महात्मा ब्राह्मण आणि बलवान राजे आनंदाने केशवाजवळ जाऊन त्याची स्तुती करू लागले; सर्वांनी हर्षाने कृष्णाच्या पराक्रमाचं गौरव केलं.
सदेवगन्धर्वगणा राजानो भुवि विश्रुताः। प्रणामं हि हृषीकेशे प्राकुर्वत महात्मनि
पृथ्वीवरील प्रसिद्ध राजे, देव आणि गंधर्व यांच्या समूहांसह, त्या महात्मा हृषीकेशाला नमस्कार करू लागले.
ये त्वासुरगणाः पक्षाः सम्भूताः क्षत्रिया इह। ते निन्दन्ति हृषीकेशं दुरात्मानो गतायुषः
पण जे असुरस्वभावाचे क्षत्रिय इथे होते, ते दुष्ट आणि मृत्युपंथी हृषीकेशाची निंदा करू लागले.
प्रजापतिगणा ये तु मध्यस्थाश्च महात्मनि। ब्रह्मर्षयश्च सिद्धाश्च गन्धर्वोरगचारणाः
पण प्रजापतींचे समूह, जे त्या महात्म्याबद्दल मध्यमस्थ होते, तसेच ब्रह्मर्षी, सिद्ध, गंधर्व, नाग आणि चारण—
ते वै स्तुवन्ति गोविन्दं दिव्यैर्मङ्गलसंयुतैः। परस्परं च नृत्यन्ति गीतेन विविधेन च। उपतिष्ठन्ति गोविन्दं प्रीतियुक्ता महात्मनि
ते सर्वजण गोविंदाची दिव्य, मंगल स्तोत्रांनी स्तुती करतात; एकमेकांसोबत नाचतात, विविध गाणी गातात आणि भक्तीभावाने त्या महात्मा गोविंदाजवळ येतात.
प्रहृष्टाः केशवं जग्मुः संस्तुवन्तो महर्षयः। ब्राह्मणाश्चापि सुप्रीताः पाण्डवाश्च महाबलाः
महर्षी आनंदाने केशवाजवळ जाऊन त्याची स्तुती करू लागले; ब्राह्मणही अत्यंत प्रसन्न झाले आणि बलवान पांडवांनीही तसेच केलं.
पाण्डवस्त्वब्रवीद्भातॄन्सत्कारेण महीपतिम्। दमघोषात्मजं शूरं संस्कारयत मा चिरम्
पांडवाने आदराने आपल्या भावांना आणि राजाला सांगितले: 'दमघोषाचा शूर पुत्र आहे, त्याचे अंतिम संस्कार लवकर करा.'
कुरुराजवचः श्रुत्वा भ्रातरस्ते त्वरान्विताः। तथा च कृतवन्तस्ते भ्रातुर्वै शासनं तदा
कुरुराजाचं वचन ऐकून त्याचे भाऊ तातडीने उठले आणि त्या वेळी भावाच्या आज्ञेप्रमाणे सर्व काही केलं.
चेदीनामाधिपत्ये च पुत्रं तस्याज्ञया हरेः। अभ्यषिञ्चत तं पार्थः सहितैर्वसुधाधिपैः
हरिच्या आज्ञेने, पार्थाने पृथ्वीवरील इतर राजांसह त्या चेदिराजाच्या मुलाला चेदिराज्याच्या गादीवर बसवलं.
ततः प्रववृते यज्ञो धर्मराजस्य धीमतः। शान्तविघ्नार्हणक्षोभो महर्षिगणसङ्कुलः
मग धर्मराज या बुद्धिमान राजाचा यज्ञ सुरू झाला. तो यज्ञ शांततेने, कोणताही अडथळा न येता, मोठ्या ऋषींच्या गर्दीत पार पडत होता.
तं तु यज्ञं महाबाहुरासमाप्तेर्जनार्दनः। ररक्ष भगवाञ्छौरिः शार्ङ्गचक्रगदाधरः
त्या यज्ञात बलवान जनार्दन, भगवंत शौरि, शार्ङ्ग, चक्र आणि गदा धारण करणारा, यज्ञाची पूर्णता होईपर्यंत त्याचे रक्षण करत होता.
तस्मिन्यज्ञे प्रवृत्ते तु वाग्मिनो हेतुवादिनः। हेतुवादान्बहून्प्राहुः परपक्षजिगीषवः
त्या यज्ञाच्या वेळी, वादविवादात निपुण आणि बोलण्यात पटाईत लोकांनी, विरोधकांना हरवण्यासाठी अनेक तर्क मांडले.
ददृशुस्ते नृपतयो यज्ञस्य विधिमुत्तमम्। उपेन्द्रस्येव विहितं सहदेवेन भारत
त्या वेळी, राजांनी सहदेवाने उपेंद्रासाठी केलेल्या यज्ञाची उत्तम पद्धत पाहिली, हे भारत.
तद्यज्ञे न्यवसन्राजन्ब्राह्मणा भृशमुत्सुकाः। कथयन्तः कथाः पुण्याः पश्यन्तो नटनर्तकान्
त्या यज्ञात, राजन, ब्राह्मण मोठ्या उत्सुकतेने तिथे राहिले, पुण्याच्या कथा सांगत आणि नट-नर्तकांचे खेळ पाहत होते.
ददृशुस्तोरणान्यत्र हेमतालमयानि च। दीप्तभास्करतुल्यानि प्रदीप्तानीव तेजसा
तिथे त्यांनी सोन्याच्या आणि तांब्याच्या कमानी पाहिल्या, ज्या तेजाने झळकत होत्या, जणू काही त्या स्वतःच्या प्रकाशाने उजळल्या होत्या.
स यज्ञस्तोरणैस्तत्र ग्रहैर्द्योरिव सम्बभौ। शय्यासनविहारांश्च सुबहून्रत्नसंवृतान्
त्या यज्ञातल्या कमानींमुळे तो यज्ञ जणू आकाशातील ताऱ्यांनी शोभून गेला होता. तिथे अनेक पलंग, आसने आणि विश्रांतीची ठिकाणे होती, सगळी रत्नांनी मढवलेली.
घटान्पात्रीकटाहानि कलशानि समन्ततः। न ते किञ्चिदसौवर्णमपश्यंस्तत्र पार्थिवाः
सर्वत्र घडे, ताट, वाट्या आणि कलश दिसत होते; राजांना तिथे सोन्याशिवाय दुसरे काहीच दिसले नाही.
भुञ्जानानां च विप्राणां स्वादुभोज्यैः पृथग्विधैः। अनिशं श्रूयते तत्र मुदितानां महात्मनाम्
ब्राह्मण वेगवेगळ्या स्वादिष्ट पदार्थांचा आस्वाद घेत होते आणि त्या महान आत्म्यांच्या आनंदी आवाजांनी सगळीकडे गूंजत होते.
दीयतां दीयतामेषां भुज्यतां भुज्यतामिति। एवम्प्रकाराः सञ्जल्पाः श्रूयन्ते तत्र नित्यशः
"द्या, द्या त्यांना! खाऊ द्या, खाऊ द्या!" असे शब्द तिथे नेहमी ऐकू येत होते.
ओदनानां विकाराणि स्वादूनि च बहूनि च। विविधआनि च भक्ष्याणि पेयानि मधुराणि च
तिथे अनेक प्रकारचे स्वादिष्ट भाताचे पदार्थ, विविध खाण्याचे आणि गोड पेये होते.
ददुर्द्विजानां सततं राजप्रेष्या महाध्वरे। पूर्णे शतसहस्रे तु विप्राणां भुञ्जतां तदा
राजाचे सेवक त्या मोठ्या यज्ञात ब्राह्मणांना नेहमीच देत होते; त्या वेळी एक लाख ब्राह्मण तिथे जेवत होते.