कौबेरमस्त्रं सहसा चेदिराट् प्रमुमोच ह। रणैव सहसाऽनाशयत्तं जगत्प्रभुः
मग चेदिराजाने अचानक कुबेराचे अस्त्र सोडले; पण रणांगणात जगाचा स्वामी कृष्णाने ते लगेच नष्ट केले.
याम्यमस्त्रं ततः क्रुद्धो मुमुचे कालमोहितः। याम्येनैवास्त्रयोगेन याम्यमस्त्रं व्यनाशयत्
मग रागाने आणि काळाच्या मोहाने ग्रासलेला त्याने यमाचे अस्त्र सोडले; पण यमाच्या अस्त्राच्या शक्तीनेच ते अस्त्र कृष्णाने नष्ट केले.
गान्धर्वेण च गान्धर्वं मानवं मानवेन च। वायव्येन च वायव्यं रौद्रं रौद्रेण चाभिभूः
गंधर्वास्त्राला गंधर्वास्त्राने, मानवास्त्राला मानवास्त्राने, वायव्यास्त्राला वायव्यास्त्राने आणि रौद्रास्त्राला रौद्रास्त्राने तू परतवलेस.
ऐन्द्रमैन्द्रेण भगवान्वैष्णवेन च वैष्णवम्। एवमस्त्राणि कुर्वाणौ युयुधाते महाबलौ
पुण्यवानाने ऐंद्रास्त्राला ऐंद्रास्त्राने, वैष्णवास्त्राला वैष्णवास्त्राने परतवले. अशा प्रकारे दोन्ही बलवान वीर आपापली अस्त्रे चालवत लढू लागले.
ततो मायां विकुर्वाणो दमगोषसुतो बली। गदामुसलसंयुक्ताञ्छक्तितोमरसायकान्
मग दमघोषाचा बलवान पुत्र मायेमुळे गदा, मूसळ, भाले, तोमर आणि बाण यांचा वर्षाव करू लागला.
परश्वथमुसण्डीश्च ववर्ष युधि केशवम्। अमोघास्त्रेण भगवान्नाशयामास केशिहा
त्याने युद्धात केशवावर परशू आणि मूसळांचा वर्षाव केला; पण पुण्यवान केशीहंत्याने आपल्या अमोघ अस्त्राने ती सर्व अस्त्रे नष्ट केली.
शिलावर्षं महाघोरं ववर्ष युधि चेदिराट्। वज्रास्त्रेणाभिसङ्क्रुद्धश्चूर्णं तदकरोत्प्रभुः
चेदीराजाने युद्धात भीषण दगडांचा वर्षाव केला; पण क्रुद्ध झालेल्या प्रभूने वज्रास्त्राने ते सर्व चुरडून टाकले.
जलवर्षं ततो घोरं व्यस़जच्चेदिपुङ्गवः। वायव्यास्त्रेण भगवान्व्याक्षिपच्छतशो हि तत्
मग चेदींच्या श्रेष्ठाने भीषण जलवर्षाव केला; पण पुण्यवानाने वायव्यास्त्राने ते पाण्याचे शेकडो तुकडे करून उडवून दिले.
निहत्य सर्वमायां वै सुनीतस्य जनार्दनः। स मुहूर्तं चकाराशु द्वन्द्वयुद्धं महारथः
जनार्दनाने सुनिताचा मुलगा निर्माण केलेल्या सर्व माया नष्ट केल्या आणि तो महाबली रथी लगेच काही काळ द्वंद्वयुद्ध करू लागला.
स बाणयुद्धं कुर्वाणो भर्त्सयामास चेदिराट्। दमघोषसुतो धृष्टमुवाच यदुपुङ्गवम्
तो बाणांनी युद्ध करत असताना चेदीराजाने दमघोषाचा पुत्र असलेल्या यादवश्रेष्ठाला निर्भयपणे हिणवले.
अद्य कृष्णमकृष्णं तु कुर्वन्तु मम सायकाः। इत्येवमुक्त्वा दुष्टात्मा शरवर्षं जनार्दने
“आज माझे बाण कृष्णाला कृष्ण नसावा असे करतील!” असे दुष्ट मनाचा तो म्हणाला आणि जनार्दनावर बाणांचा वर्षाव केला.
मुमोच पुरुषव्याघ्रो घोरं वै चेदिपुङ्गवः। शरसंङ्कृत्तगात्रस्तु क्षणेन यदुनन्दनः
मग पुरुषांमध्ये वाघ असलेल्या चेदीश्रेष्ठाने भीषण बाणांचा मारा केला; आणि क्षणातच यादवपुत्र सर्व अंगांनी बाणांनी जखमी झाला.
रुधिरं परिसुस्राव मदं मत्त इव द्विपः। न यन्ता न रथो वापि न चाश्वाः पर्वतोपमाः
त्याच्या शरीरातून रक्त वाहू लागले, जणू मदाने भरलेल्या हत्तीप्रमाणे; बाणांनी झाकल्यामुळे सारथी, रथ किंवा पर्वतासारखे घोडे कुणालाही दिसत नव्हते.
दृश्यन्ते शरसञ्छन्नाः केशवस्य महात्मनः। केशवं तदवस्थं तु दृष्ट्वा भूतानि चक्रुशुः
महात्मा केशव बाणांनी पूर्णपणे झाकला गेला होता; केशव अशा अवस्थेत पाहून सर्व प्राणी आश्चर्यचकित झाले.
दारुकस्तु तदा प्राह कृष्णं यादवनन्दनम्। नेदृशो दृष्टपूर्वो हि सङ्ग्रामो वै पुरा मया
त्या वेळी दारुकाने यादवांचा आनंद असलेल्या कृष्णाला म्हटले, “अशा प्रकारचे युद्ध मी याआधी कधीच पाहिले नव्हते.”
स्थातव्यमिति तिष्ठामि त्वत्प्रभावेण माधव। अन्यथा न च मे प्राणा धरायेयुर्जनार्दन
“माधव, तुझ्या सामर्थ्यामुळे मी इथे ठाम उभा आहे; नाहीतर जनार्दना, माझे प्राण या पृथ्वीवर राहिलेच नसते.”
अतः सञ्चिन्त्य गोविन्द क्षिप्रमस्य वधं कुरु। एवमुक्तस्तु सूतेन केशवो वाक्यमब्रवीत्
“म्हणून, गोविंदा, हे लक्षात घे आणि त्याचा वध लवकर कर.” असे सारथ्याने म्हटल्यावर केशवाने असे उत्तर दिले.
एष ह्यतिबलो दैत्यो हिरण्यकशिपुः पुरा। रिपुः सुराणामभवद्वरदानेन गर्वितः
“हा फार बलवान दैत्य पूर्वी हिरण्यकशिपू होता, ज्याला वर मिळाल्यामुळे गर्व झाला होता आणि जो देवतांचा शत्रू होता.”
तथाऽऽसीद्रावणो नाम राक्षसो ह्यतिवीर्यवान्। तेनैव बलवीर्येण बलं नागणयन्मम
“तसेच, रावण नावाचा अतिशय बलवान राक्षस होता; त्याच बळावर आणि सामर्थ्याने त्याने माझ्या शक्तीची कधीच पर्वा केली नाही.”
अहं मृत्युश्च भविता काले काले दुरात्मनः। न भेतव्यं तथा सूत नैष कश्चिन्मयि स्थिते
“मीच मृत्यू आहे आणि वेळोवेळी या दुष्टाचा मृत्यू मीच घडवीन; सारथ्या, घाबरू नकोस, कारण मी इथे असताना कुणीच काही करू शकत नाही.”
इत्येवमुक्त्वा भगवान्ननर्द गरुडध्वजः। पाञ्चजन्यं महाशङ्खं पूरयामास केशवः
असं म्हणून भगवंत गरुडध्वज केशवाने मोठा शंख पाञ्चजन्य वाजवला.
संमोहयित्वा भगवांश्चक्रं दिव्यं समाददे। चिच्छेद च सुनीथस्य शिरश्चक्रेण संयुगे
त्यांनी सर्वांना गोंधळवून, आपला दिव्य चक्र उचलला आणि युद्धात त्या चक्राने सुनिथाचं डोकं छाटलं.
स पपात महाबाहुर्वज्राहत इवाचलः। ततश्चेदिपतेर्देहात्तेजोऽग्र्यं ददृशुर्नृपाः
तो बलवान वीर जणू वज्राने फोडलेला डोंगर खाली पडावा तसा कोसळला; मग सर्व राजांनी चेदिराजाच्या देहातून निघणारे तेज पाहिले.
उत्पतन्तं महाराज गगनादिव भास्करम्। ततः कमलपत्राक्षं कृष्णं लोकनमस्कृतम्। ववन्दे तत्तदा तेजो विवेश च नराधिप
हे राजन, ते तेज आकाशातून उगवणाऱ्या सूर्यासारखं वर गेलं, मग कमळासारख्या डोळ्यांच्या, सर्व लोकांनी वंदिलेल्या कृष्णाला वंदन करून त्या नराधिपात प्रवेशलं.
तदद्भुतममन्यन्त दृष्ट्वा सर्वे महीक्षितः। यद्विवेश महाबाहुं तत्तेजः पुरुषोत्तमम्
तो अद्भुत प्रकार पाहून — की ते तेज त्या बलवान, श्रेष्ठ पुरुषात विलीन झालं — सर्व राजे आश्चर्यचकित झाले.
अनभ्रे प्रववर्ष द्यौः पपात ज्वलिताशनिः। कृष्णेन निहते चैद्ये चचाल न वसुन्धरा
आकाशात ढग नसतानाही पाऊस पडला, जळणारी वीज कोसळली; पण कृष्णाने चेदिराजाचा वध केला तेव्हा पृथ्वी हलली नाही.
ततः केचिन्महीपाला नाब्रुवंस्तत्र किञ्चन। अतीतवाक्पथे काले प्रेक्षमाणा जनार्दनम्
मग काही राजांनी तिथे काहीच बोललं नाही, कारण बोलण्याची वेळ निघून गेली होती; ते फक्त जनार्दनाकडे पाहत राहिले.
हस्तैर्हस्ताग्रमपरे प्रत्यपिंषन्नमर्षिताः। अपरे दशनैरोष्ठानदशन्क्रोधमूर्छिताः
काही राजे रागाने हातांनी बोटांच्या टोकांना दाबू लागले; तर काहीजण क्रोधाने ओठ दातांनी चावू लागले.
रहश्च केचिद्वार्ष्णेयं प्रशशंसुर्नराधिपाः। केचिदेव सुसंरब्धा मध्यस्थास्त्वपरेऽभवन्
काही राजांनी गुपचूप वृष्णिवंशीचं कौतुक केलं, काही फारच संतापले, तर काही मध्यमस्थ राहिले.
प्रहृष्टाः केशवं जग्मुः संस्तुवन्तो महर्षयः। ब्राह्मणाश्च महात्मानः पार्थिवाश्च महाबलाः। शशंसुर्निर्वृताः सर्वे दृष्ट्वा कृष्णस्य विक्रमम्
महर्षी, महात्मा ब्राह्मण आणि बलवान राजे आनंदाने केशवाजवळ जाऊन त्याची स्तुती करू लागले; सर्वांनी हर्षाने कृष्णाच्या पराक्रमाचं गौरव केलं.