ततोऽस्त्रेणैव चान्योन्यं निकृत्य च शरान्बहून्। शरवर्षैस्तदा चैद्यमन्तर्धातुं प्रचक्रमे
मग दोघांनी अस्त्रांनी एकमेकांचे अनेक बाण तोडले आणि बाणांच्या पावसात चेदिराज दिसेनासा होऊ लागला.
अन्तर्धानगतौ वीरौ शुशुभाते महारथौ। तौ दृष्ट्वा सर्वभूतानि साधुसाध्वित्यपूजयन्
अदृश्य होणे आणि पुन्हा दिसणे यात हे दोन महाबलवान रथी फारच शोभून दिसले; त्यांना पाहून सर्व जीव 'छान, छान!' असे कौतुक करू लागले.
न दृष्टपूर्वमस्माभिर्युद्धमीदृशकं पुरा। ततः कृष्णं जघानाशु शुशुपालस्त्रिभिः शरैः
आम्ही यापूर्वी असे युद्ध कधीच पाहिले नव्हते; मग शिशुपालाने झटकन कृष्णाला तीन बाणांनी मारले.
कृष्णोऽपि बाणैर्विव्याध सुनीथं पञ्चभिर्युधि। ततः सुनीथं सप्तत्या नाराचैर्दयद्बली
कृष्णानेही युद्धात सुनीथाला पाच बाणांनी घायाळ केले; नंतर त्या बलाढ्याने सुनीथाला सत्तर लोखंडी बाणांनी जखमी केले.
ततोऽतिविद्धः कृष्णेन सुनीथः क्रोधमूर्छितः। विव्याध निशितैर्बाणैर्वासुदेवं स्तनान्तरे
मग कृष्णाने फारच जखमी केलेल्या सुनीथाने संतापाने भरून वासुदेवाच्या छातीवर तीक्ष्ण बाणांनी वार केले.
पुनः कृष्णं त्रिभिर्विद्ध्वा ननादावसरे नृपः। तोऽतिदारुणं युद्धं सहसा चक्रतुस्तदा
पुन्हा राजाने कृष्णाला तीन बाणांनी मारले आणि योग्य क्षणी मोठ्याने गर्जला; मग ते दोघे एकदम अत्यंत भयंकर युद्ध करू लागले.
नौ नखैरिव शार्दूलौ दन्तैरिव महागजौ। दंष्ट्राभिरिव पञ्चास्यौ चरणैरिव कुक्कुटौ
जसे दोन वाघ नखांनी, दोन मोठे हत्ती सुळांनी, दोन पाच तोंडाचे सर्प दातांनी आणि दोन कोंबडे पायांनी एकमेकांवर तुटून पडतात,
दारयेतां शरैस्तीक्ष्णैरन्योन्यं युधि तावुभौ। ततो मुमुचतुः क्रुद्धौ शरवर्षमनुत्तमम्
तसेच ते दोघे युद्धात तीक्ष्ण बाणांनी एकमेकांना फाडू लागले; मग रागाने त्यांनी अद्वितीय बाणांचा पाऊस सोडला.
शरैरेव शराञ्छित्वा तावुभौ पुरुषर्षभौ। चक्रातेऽस्त्रमयं युद्धं घोरं तदतिमानुषम्
ते दोघेही पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ, बाणांनी बाण तोडू लागले आणि त्यांनी अस्त्रांनी बनलेले अतिभयंकर, मानवाच्या पलिकडचे युद्ध उभे केले.
आग्नेयमस्त्रं मुमुचे शिशुपालः प्रतापवान्। वारुणास्त्रेण तच्छ्रीघ्रं नाशयामास केशवः
पराक्रमी शिशुपालाने अग्न्यास्त्र सोडले; तेव्हा केशवाने ते पाण्याच्या अस्त्राने झटकन नष्ट केले.
कौबेरमस्त्रं सहसा चेदिराट् प्रमुमोच ह। रणैव सहसाऽनाशयत्तं जगत्प्रभुः
मग चेदिराजाने अचानक कुबेराचे अस्त्र सोडले; पण रणांगणात जगाचा स्वामी कृष्णाने ते लगेच नष्ट केले.
याम्यमस्त्रं ततः क्रुद्धो मुमुचे कालमोहितः। याम्येनैवास्त्रयोगेन याम्यमस्त्रं व्यनाशयत्
मग रागाने आणि काळाच्या मोहाने ग्रासलेला त्याने यमाचे अस्त्र सोडले; पण यमाच्या अस्त्राच्या शक्तीनेच ते अस्त्र कृष्णाने नष्ट केले.
गान्धर्वेण च गान्धर्वं मानवं मानवेन च। वायव्येन च वायव्यं रौद्रं रौद्रेण चाभिभूः
गंधर्वास्त्राला गंधर्वास्त्राने, मानवास्त्राला मानवास्त्राने, वायव्यास्त्राला वायव्यास्त्राने आणि रौद्रास्त्राला रौद्रास्त्राने तू परतवलेस.
ऐन्द्रमैन्द्रेण भगवान्वैष्णवेन च वैष्णवम्। एवमस्त्राणि कुर्वाणौ युयुधाते महाबलौ
पुण्यवानाने ऐंद्रास्त्राला ऐंद्रास्त्राने, वैष्णवास्त्राला वैष्णवास्त्राने परतवले. अशा प्रकारे दोन्ही बलवान वीर आपापली अस्त्रे चालवत लढू लागले.
ततो मायां विकुर्वाणो दमगोषसुतो बली। गदामुसलसंयुक्ताञ्छक्तितोमरसायकान्
मग दमघोषाचा बलवान पुत्र मायेमुळे गदा, मूसळ, भाले, तोमर आणि बाण यांचा वर्षाव करू लागला.
परश्वथमुसण्डीश्च ववर्ष युधि केशवम्। अमोघास्त्रेण भगवान्नाशयामास केशिहा
त्याने युद्धात केशवावर परशू आणि मूसळांचा वर्षाव केला; पण पुण्यवान केशीहंत्याने आपल्या अमोघ अस्त्राने ती सर्व अस्त्रे नष्ट केली.
शिलावर्षं महाघोरं ववर्ष युधि चेदिराट्। वज्रास्त्रेणाभिसङ्क्रुद्धश्चूर्णं तदकरोत्प्रभुः
चेदीराजाने युद्धात भीषण दगडांचा वर्षाव केला; पण क्रुद्ध झालेल्या प्रभूने वज्रास्त्राने ते सर्व चुरडून टाकले.
जलवर्षं ततो घोरं व्यस़जच्चेदिपुङ्गवः। वायव्यास्त्रेण भगवान्व्याक्षिपच्छतशो हि तत्
मग चेदींच्या श्रेष्ठाने भीषण जलवर्षाव केला; पण पुण्यवानाने वायव्यास्त्राने ते पाण्याचे शेकडो तुकडे करून उडवून दिले.
निहत्य सर्वमायां वै सुनीतस्य जनार्दनः। स मुहूर्तं चकाराशु द्वन्द्वयुद्धं महारथः
जनार्दनाने सुनिताचा मुलगा निर्माण केलेल्या सर्व माया नष्ट केल्या आणि तो महाबली रथी लगेच काही काळ द्वंद्वयुद्ध करू लागला.
स बाणयुद्धं कुर्वाणो भर्त्सयामास चेदिराट्। दमघोषसुतो धृष्टमुवाच यदुपुङ्गवम्
तो बाणांनी युद्ध करत असताना चेदीराजाने दमघोषाचा पुत्र असलेल्या यादवश्रेष्ठाला निर्भयपणे हिणवले.
अद्य कृष्णमकृष्णं तु कुर्वन्तु मम सायकाः। इत्येवमुक्त्वा दुष्टात्मा शरवर्षं जनार्दने
“आज माझे बाण कृष्णाला कृष्ण नसावा असे करतील!” असे दुष्ट मनाचा तो म्हणाला आणि जनार्दनावर बाणांचा वर्षाव केला.
मुमोच पुरुषव्याघ्रो घोरं वै चेदिपुङ्गवः। शरसंङ्कृत्तगात्रस्तु क्षणेन यदुनन्दनः
मग पुरुषांमध्ये वाघ असलेल्या चेदीश्रेष्ठाने भीषण बाणांचा मारा केला; आणि क्षणातच यादवपुत्र सर्व अंगांनी बाणांनी जखमी झाला.
रुधिरं परिसुस्राव मदं मत्त इव द्विपः। न यन्ता न रथो वापि न चाश्वाः पर्वतोपमाः
त्याच्या शरीरातून रक्त वाहू लागले, जणू मदाने भरलेल्या हत्तीप्रमाणे; बाणांनी झाकल्यामुळे सारथी, रथ किंवा पर्वतासारखे घोडे कुणालाही दिसत नव्हते.
दृश्यन्ते शरसञ्छन्नाः केशवस्य महात्मनः। केशवं तदवस्थं तु दृष्ट्वा भूतानि चक्रुशुः
महात्मा केशव बाणांनी पूर्णपणे झाकला गेला होता; केशव अशा अवस्थेत पाहून सर्व प्राणी आश्चर्यचकित झाले.
दारुकस्तु तदा प्राह कृष्णं यादवनन्दनम्। नेदृशो दृष्टपूर्वो हि सङ्ग्रामो वै पुरा मया
त्या वेळी दारुकाने यादवांचा आनंद असलेल्या कृष्णाला म्हटले, “अशा प्रकारचे युद्ध मी याआधी कधीच पाहिले नव्हते.”
स्थातव्यमिति तिष्ठामि त्वत्प्रभावेण माधव। अन्यथा न च मे प्राणा धरायेयुर्जनार्दन
“माधव, तुझ्या सामर्थ्यामुळे मी इथे ठाम उभा आहे; नाहीतर जनार्दना, माझे प्राण या पृथ्वीवर राहिलेच नसते.”
अतः सञ्चिन्त्य गोविन्द क्षिप्रमस्य वधं कुरु। एवमुक्तस्तु सूतेन केशवो वाक्यमब्रवीत्
“म्हणून, गोविंदा, हे लक्षात घे आणि त्याचा वध लवकर कर.” असे सारथ्याने म्हटल्यावर केशवाने असे उत्तर दिले.
एष ह्यतिबलो दैत्यो हिरण्यकशिपुः पुरा। रिपुः सुराणामभवद्वरदानेन गर्वितः
“हा फार बलवान दैत्य पूर्वी हिरण्यकशिपू होता, ज्याला वर मिळाल्यामुळे गर्व झाला होता आणि जो देवतांचा शत्रू होता.”
तथाऽऽसीद्रावणो नाम राक्षसो ह्यतिवीर्यवान्। तेनैव बलवीर्येण बलं नागणयन्मम
“तसेच, रावण नावाचा अतिशय बलवान राक्षस होता; त्याच बळावर आणि सामर्थ्याने त्याने माझ्या शक्तीची कधीच पर्वा केली नाही.”
अहं मृत्युश्च भविता काले काले दुरात्मनः। न भेतव्यं तथा सूत नैष कश्चिन्मयि स्थिते
“मीच मृत्यू आहे आणि वेळोवेळी या दुष्टाचा मृत्यू मीच घडवीन; सारथ्या, घाबरू नकोस, कारण मी इथे असताना कुणीच काही करू शकत नाही.”