अयं त्वं भामकस्तीक्ष्णश्चेदिराज महाशरः। भेत्तुमर्हति वेगेन महाशनिरिवाचलम्
हे चेदिराजा, तू फारच भयंकर आणि तीक्ष्ण आहेस, मोठ्या बाणांचा वापर करणारा आहेस; तू जणू काही वज्र पर्वत फोडतो तसा वेगाने फोडू शकतोस.
एवं ब्रुवति गोविन्दे ततश्चेदिपतिः पुनः। मुमोच निशितानन्यान्कृष्णं प्रति शरान्बहून्
गोविंदा असे बोलत असताना, चेदिराजाने पुन्हा अनेक तीक्ष्ण बाण कृष्णावर सोडले.
अथ बाणार्दितः कृष्णः शार्ङ्गमायम्य दीप्तिमान्। मोच निशितान्बाणाञ्छतशोथ सहस्रशः
मग कृष्ण बाणांनी जखमी झाला, तरी त्याने शार्ङ्ग धनुष्य ताणून शेकडो-हजारो तीक्ष्ण बाण सोडले.
ताञ्छरांस्तु स चिच्छेद शरवर्षैस्तु चेदिराट्। षड्भिश्चान्यैर्जघानाशु केशवं चेदिपुङ्गवः
चेदिराजाने त्या बाणांचा आपल्या बाणांच्या वर्षावाने छेद केला आणि लगेचच आणखी सहा बाणांनी केशवावर वार केला.
ततोऽस्रं सहसा कृष्णः प्रमुमोच जगद्गुरुः। अस्त्रेण तन्महाबाहुर्वारयामास चेदिराट्
तेव्हा जगाचा गुरु श्रीकृष्णाने झटकन एक अस्त्र सोडले आणि त्या अस्त्राने बलवान कृष्णाने चेदिराजाला थांबवले.
ततः शतसहस्रेण शराणां नतपर्वणाम्। सर्वतः समवाकीर्य शौरिं दामोदरं तदा
मग शिशुपालाने वाकडे टोक असलेल्या लाखो बाणांनी शौरि, दामोदराला सर्व बाजूंनी झाकून टाकले.
ननाद बलवान्क्रुद्धः शिशुपालः प्रतापवान्। इदं चोवाच संरब्धः केशवं परवीरहा
शक्तिशाली आणि पराक्रमी शिशुपाल रागाने मोठ्याने गर्जला आणि संतापून पराक्रमी वीरांचा संहार करणाऱ्या केशवाला म्हणाला,
अद्याङ्गं मामका बाणा भेत्स्यन्ति तव संयुगे। हत्वा त्वां समुतामात्यं पाण्डवांश्च तरस्विनः
आज माझे बाण युद्धात तुझे शरीर भेदतील; तुला मारून मी बलवान पांडवांनाही संपवीन.
अनृण्यमद्यय यास्यामि जरासन्धस्य धीमतः। कंसस्य केशिनश्चैव नरकस्य तथैव ह
आज मी बुद्धिमान जरासंध, कंस, केशी आणि नरक यांच्याप्रती माझे कर्ज फेडून मोकळा होईन.
इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षः शिशुपालो जनार्दनम्। अदृश्यं शरवर्षेण सर्वतः स चकार ह
असे म्हणून रागाने डोळे लाल झालेला शिशुपालाने सर्व बाजूंनी बाणांचा पाऊस पाडून जनार्दनाला अदृश्य केले.
ततोऽस्त्रेणैव चान्योन्यं निकृत्य च शरान्बहून्। शरवर्षैस्तदा चैद्यमन्तर्धातुं प्रचक्रमे
मग दोघांनी अस्त्रांनी एकमेकांचे अनेक बाण तोडले आणि बाणांच्या पावसात चेदिराज दिसेनासा होऊ लागला.
अन्तर्धानगतौ वीरौ शुशुभाते महारथौ। तौ दृष्ट्वा सर्वभूतानि साधुसाध्वित्यपूजयन्
अदृश्य होणे आणि पुन्हा दिसणे यात हे दोन महाबलवान रथी फारच शोभून दिसले; त्यांना पाहून सर्व जीव 'छान, छान!' असे कौतुक करू लागले.
न दृष्टपूर्वमस्माभिर्युद्धमीदृशकं पुरा। ततः कृष्णं जघानाशु शुशुपालस्त्रिभिः शरैः
आम्ही यापूर्वी असे युद्ध कधीच पाहिले नव्हते; मग शिशुपालाने झटकन कृष्णाला तीन बाणांनी मारले.
कृष्णोऽपि बाणैर्विव्याध सुनीथं पञ्चभिर्युधि। ततः सुनीथं सप्तत्या नाराचैर्दयद्बली
कृष्णानेही युद्धात सुनीथाला पाच बाणांनी घायाळ केले; नंतर त्या बलाढ्याने सुनीथाला सत्तर लोखंडी बाणांनी जखमी केले.
ततोऽतिविद्धः कृष्णेन सुनीथः क्रोधमूर्छितः। विव्याध निशितैर्बाणैर्वासुदेवं स्तनान्तरे
मग कृष्णाने फारच जखमी केलेल्या सुनीथाने संतापाने भरून वासुदेवाच्या छातीवर तीक्ष्ण बाणांनी वार केले.
पुनः कृष्णं त्रिभिर्विद्ध्वा ननादावसरे नृपः। तोऽतिदारुणं युद्धं सहसा चक्रतुस्तदा
पुन्हा राजाने कृष्णाला तीन बाणांनी मारले आणि योग्य क्षणी मोठ्याने गर्जला; मग ते दोघे एकदम अत्यंत भयंकर युद्ध करू लागले.
नौ नखैरिव शार्दूलौ दन्तैरिव महागजौ। दंष्ट्राभिरिव पञ्चास्यौ चरणैरिव कुक्कुटौ
जसे दोन वाघ नखांनी, दोन मोठे हत्ती सुळांनी, दोन पाच तोंडाचे सर्प दातांनी आणि दोन कोंबडे पायांनी एकमेकांवर तुटून पडतात,
दारयेतां शरैस्तीक्ष्णैरन्योन्यं युधि तावुभौ। ततो मुमुचतुः क्रुद्धौ शरवर्षमनुत्तमम्
तसेच ते दोघे युद्धात तीक्ष्ण बाणांनी एकमेकांना फाडू लागले; मग रागाने त्यांनी अद्वितीय बाणांचा पाऊस सोडला.
शरैरेव शराञ्छित्वा तावुभौ पुरुषर्षभौ। चक्रातेऽस्त्रमयं युद्धं घोरं तदतिमानुषम्
ते दोघेही पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ, बाणांनी बाण तोडू लागले आणि त्यांनी अस्त्रांनी बनलेले अतिभयंकर, मानवाच्या पलिकडचे युद्ध उभे केले.
आग्नेयमस्त्रं मुमुचे शिशुपालः प्रतापवान्। वारुणास्त्रेण तच्छ्रीघ्रं नाशयामास केशवः
पराक्रमी शिशुपालाने अग्न्यास्त्र सोडले; तेव्हा केशवाने ते पाण्याच्या अस्त्राने झटकन नष्ट केले.
कौबेरमस्त्रं सहसा चेदिराट् प्रमुमोच ह। रणैव सहसाऽनाशयत्तं जगत्प्रभुः
मग चेदिराजाने अचानक कुबेराचे अस्त्र सोडले; पण रणांगणात जगाचा स्वामी कृष्णाने ते लगेच नष्ट केले.
याम्यमस्त्रं ततः क्रुद्धो मुमुचे कालमोहितः। याम्येनैवास्त्रयोगेन याम्यमस्त्रं व्यनाशयत्
मग रागाने आणि काळाच्या मोहाने ग्रासलेला त्याने यमाचे अस्त्र सोडले; पण यमाच्या अस्त्राच्या शक्तीनेच ते अस्त्र कृष्णाने नष्ट केले.
गान्धर्वेण च गान्धर्वं मानवं मानवेन च। वायव्येन च वायव्यं रौद्रं रौद्रेण चाभिभूः
गंधर्वास्त्राला गंधर्वास्त्राने, मानवास्त्राला मानवास्त्राने, वायव्यास्त्राला वायव्यास्त्राने आणि रौद्रास्त्राला रौद्रास्त्राने तू परतवलेस.
ऐन्द्रमैन्द्रेण भगवान्वैष्णवेन च वैष्णवम्। एवमस्त्राणि कुर्वाणौ युयुधाते महाबलौ
पुण्यवानाने ऐंद्रास्त्राला ऐंद्रास्त्राने, वैष्णवास्त्राला वैष्णवास्त्राने परतवले. अशा प्रकारे दोन्ही बलवान वीर आपापली अस्त्रे चालवत लढू लागले.
ततो मायां विकुर्वाणो दमगोषसुतो बली। गदामुसलसंयुक्ताञ्छक्तितोमरसायकान्
मग दमघोषाचा बलवान पुत्र मायेमुळे गदा, मूसळ, भाले, तोमर आणि बाण यांचा वर्षाव करू लागला.
परश्वथमुसण्डीश्च ववर्ष युधि केशवम्। अमोघास्त्रेण भगवान्नाशयामास केशिहा
त्याने युद्धात केशवावर परशू आणि मूसळांचा वर्षाव केला; पण पुण्यवान केशीहंत्याने आपल्या अमोघ अस्त्राने ती सर्व अस्त्रे नष्ट केली.
शिलावर्षं महाघोरं ववर्ष युधि चेदिराट्। वज्रास्त्रेणाभिसङ्क्रुद्धश्चूर्णं तदकरोत्प्रभुः
चेदीराजाने युद्धात भीषण दगडांचा वर्षाव केला; पण क्रुद्ध झालेल्या प्रभूने वज्रास्त्राने ते सर्व चुरडून टाकले.
जलवर्षं ततो घोरं व्यस़जच्चेदिपुङ्गवः। वायव्यास्त्रेण भगवान्व्याक्षिपच्छतशो हि तत्
मग चेदींच्या श्रेष्ठाने भीषण जलवर्षाव केला; पण पुण्यवानाने वायव्यास्त्राने ते पाण्याचे शेकडो तुकडे करून उडवून दिले.
निहत्य सर्वमायां वै सुनीतस्य जनार्दनः। स मुहूर्तं चकाराशु द्वन्द्वयुद्धं महारथः
जनार्दनाने सुनिताचा मुलगा निर्माण केलेल्या सर्व माया नष्ट केल्या आणि तो महाबली रथी लगेच काही काळ द्वंद्वयुद्ध करू लागला.
स बाणयुद्धं कुर्वाणो भर्त्सयामास चेदिराट्। दमघोषसुतो धृष्टमुवाच यदुपुङ्गवम्
तो बाणांनी युद्ध करत असताना चेदीराजाने दमघोषाचा पुत्र असलेल्या यादवश्रेष्ठाला निर्भयपणे हिणवले.