चुक्रुशुर्भैरवं तत्र तस्मिन्युद्ध उपस्थिते।। एवमादिनि घोराणि भौमानि च स्वगानि च
त्या युद्धाच्या प्रसंगी, ते प्राणी आणि पक्षी भीतीने ओरडू लागले; अशा प्रकारचे भयंकर अपशकुन पृथ्वीवर आणि आकाशात दिसू लागले.
औत्पातिकान्यदृश्यन्त सङ्क्रुद्धे शार्ङ्गधन्वनि
शार्ङ्गधन्वा रागावला तेव्हा असे अपशकुन प्रकट झाले.
ततो विष्फारयन्राजा महच्चैदिपतिर्धनुः। अभियास्यन्हृषीकेशमुवाच मधुसूदनम्
मग चेदिराजाने आपले मोठे धनुष्य ताणले आणि हृषीकेशाजवळ जाऊन मधुसूदनाला म्हणाला.
एकस्त्वमसि मे शत्रुस्तत्त्वां हत्वाऽद्य माधव। ततः सागरपर्यन्तां पालयिष्यामि मेदिनीम्
माझा एकमेव शत्रू तूच आहेस; आज तुला मारून मी समुद्राने वेढलेल्या या पृथ्वीचे राज्य करीन, माधव.
द्वैरथं काङ्क्षितं यद्वै तदिदं पर्युपस्थितम्। चिरस्य वत मे दिष्ट्या वासुदेव सह त्वया। अद्य त्वां निहनिष्यामि भीष्मं च सह पाण्डवैः
हे वासुदेव, मी फार दिवसांपासून या द्वंद्वयुद्धाची वाट पाहत होतो; आज तुझ्याशी सामना घडतो याचा मला आनंद आहे. आज मी तुला, भीष्माला आणि पांडवांनाही मारीन.
एवमुक्त्वा स तं बाणैर्निशितैरत्ततेजनैः। विव्याध युधि तीक्ष्णाग्रैश्चेदिराड्यपुङ्गवम्?
असे म्हणून, युद्धात चेदिराज या उत्तम योद्ध्याने तीक्ष्ण आणि पिसांनी सजवलेले बाण कृष्णावर सोडले.
कङ्कपत्रच्छदा बाणाश्चेदिराजधनुश्च्युताः। विविशुस्ते तदा कृष्णं भुजङ्गा इव पर्वतम्?
चेदिराजाच्या धनुष्यातून सुटलेले मोरपिसांच्या पिसांचे बाण कृष्णाच्या अंगात असे घुसले जसे साप डोंगरात शिरतात.
नाददानस्य चैद्यस्य शरानत्यस्यतोपि वा। दधृशुर्विवरं केचिद्गतिं वायोरिवाम्बरे?
चेदिराज सलग बाण सोडत असताना, कोणीही त्यात कुठेही फटी किंवा मोकळी जागा पाहू शकला नाही, जसे आकाशात वाऱ्याचा मार्ग दिसत नाही.
चेदिराजमहामेधः शरजालाम्बुमांस्तदा। अभ्यवर्षद्धृषीकेशं पयोद इव पर्वतम्?
मग चेदिराजाने जणू काही मेघ पर्वतावर पाऊस पाडतो तसा, हृषीकेशावर बाणांचा मारा केला.
ततः शार्ङ्गममित्रघ्नः कृत्वा सशरमच्युतः। आबभाषे महबाहुः सुनीथं परवीरहा
मग अच्युत या शत्रूंचा संहार करणाऱ्याने शार्ङ्ग धनुष्याला बाण लावून, बलाढ्य हातांनी शत्रूंचा नाश करणाऱ्या सुनिथाला उद्देशून बोलला.
अयं त्वं भामकस्तीक्ष्णश्चेदिराज महाशरः। भेत्तुमर्हति वेगेन महाशनिरिवाचलम्
हे चेदिराजा, तू फारच भयंकर आणि तीक्ष्ण आहेस, मोठ्या बाणांचा वापर करणारा आहेस; तू जणू काही वज्र पर्वत फोडतो तसा वेगाने फोडू शकतोस.
एवं ब्रुवति गोविन्दे ततश्चेदिपतिः पुनः। मुमोच निशितानन्यान्कृष्णं प्रति शरान्बहून्
गोविंदा असे बोलत असताना, चेदिराजाने पुन्हा अनेक तीक्ष्ण बाण कृष्णावर सोडले.
अथ बाणार्दितः कृष्णः शार्ङ्गमायम्य दीप्तिमान्। मोच निशितान्बाणाञ्छतशोथ सहस्रशः
मग कृष्ण बाणांनी जखमी झाला, तरी त्याने शार्ङ्ग धनुष्य ताणून शेकडो-हजारो तीक्ष्ण बाण सोडले.
ताञ्छरांस्तु स चिच्छेद शरवर्षैस्तु चेदिराट्। षड्भिश्चान्यैर्जघानाशु केशवं चेदिपुङ्गवः
चेदिराजाने त्या बाणांचा आपल्या बाणांच्या वर्षावाने छेद केला आणि लगेचच आणखी सहा बाणांनी केशवावर वार केला.
ततोऽस्रं सहसा कृष्णः प्रमुमोच जगद्गुरुः। अस्त्रेण तन्महाबाहुर्वारयामास चेदिराट्
तेव्हा जगाचा गुरु श्रीकृष्णाने झटकन एक अस्त्र सोडले आणि त्या अस्त्राने बलवान कृष्णाने चेदिराजाला थांबवले.
ततः शतसहस्रेण शराणां नतपर्वणाम्। सर्वतः समवाकीर्य शौरिं दामोदरं तदा
मग शिशुपालाने वाकडे टोक असलेल्या लाखो बाणांनी शौरि, दामोदराला सर्व बाजूंनी झाकून टाकले.
ननाद बलवान्क्रुद्धः शिशुपालः प्रतापवान्। इदं चोवाच संरब्धः केशवं परवीरहा
शक्तिशाली आणि पराक्रमी शिशुपाल रागाने मोठ्याने गर्जला आणि संतापून पराक्रमी वीरांचा संहार करणाऱ्या केशवाला म्हणाला,
अद्याङ्गं मामका बाणा भेत्स्यन्ति तव संयुगे। हत्वा त्वां समुतामात्यं पाण्डवांश्च तरस्विनः
आज माझे बाण युद्धात तुझे शरीर भेदतील; तुला मारून मी बलवान पांडवांनाही संपवीन.
अनृण्यमद्यय यास्यामि जरासन्धस्य धीमतः। कंसस्य केशिनश्चैव नरकस्य तथैव ह
आज मी बुद्धिमान जरासंध, कंस, केशी आणि नरक यांच्याप्रती माझे कर्ज फेडून मोकळा होईन.
इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षः शिशुपालो जनार्दनम्। अदृश्यं शरवर्षेण सर्वतः स चकार ह
असे म्हणून रागाने डोळे लाल झालेला शिशुपालाने सर्व बाजूंनी बाणांचा पाऊस पाडून जनार्दनाला अदृश्य केले.
ततोऽस्त्रेणैव चान्योन्यं निकृत्य च शरान्बहून्। शरवर्षैस्तदा चैद्यमन्तर्धातुं प्रचक्रमे
मग दोघांनी अस्त्रांनी एकमेकांचे अनेक बाण तोडले आणि बाणांच्या पावसात चेदिराज दिसेनासा होऊ लागला.
अन्तर्धानगतौ वीरौ शुशुभाते महारथौ। तौ दृष्ट्वा सर्वभूतानि साधुसाध्वित्यपूजयन्
अदृश्य होणे आणि पुन्हा दिसणे यात हे दोन महाबलवान रथी फारच शोभून दिसले; त्यांना पाहून सर्व जीव 'छान, छान!' असे कौतुक करू लागले.
न दृष्टपूर्वमस्माभिर्युद्धमीदृशकं पुरा। ततः कृष्णं जघानाशु शुशुपालस्त्रिभिः शरैः
आम्ही यापूर्वी असे युद्ध कधीच पाहिले नव्हते; मग शिशुपालाने झटकन कृष्णाला तीन बाणांनी मारले.
कृष्णोऽपि बाणैर्विव्याध सुनीथं पञ्चभिर्युधि। ततः सुनीथं सप्तत्या नाराचैर्दयद्बली
कृष्णानेही युद्धात सुनीथाला पाच बाणांनी घायाळ केले; नंतर त्या बलाढ्याने सुनीथाला सत्तर लोखंडी बाणांनी जखमी केले.
ततोऽतिविद्धः कृष्णेन सुनीथः क्रोधमूर्छितः। विव्याध निशितैर्बाणैर्वासुदेवं स्तनान्तरे
मग कृष्णाने फारच जखमी केलेल्या सुनीथाने संतापाने भरून वासुदेवाच्या छातीवर तीक्ष्ण बाणांनी वार केले.
पुनः कृष्णं त्रिभिर्विद्ध्वा ननादावसरे नृपः। तोऽतिदारुणं युद्धं सहसा चक्रतुस्तदा
पुन्हा राजाने कृष्णाला तीन बाणांनी मारले आणि योग्य क्षणी मोठ्याने गर्जला; मग ते दोघे एकदम अत्यंत भयंकर युद्ध करू लागले.
नौ नखैरिव शार्दूलौ दन्तैरिव महागजौ। दंष्ट्राभिरिव पञ्चास्यौ चरणैरिव कुक्कुटौ
जसे दोन वाघ नखांनी, दोन मोठे हत्ती सुळांनी, दोन पाच तोंडाचे सर्प दातांनी आणि दोन कोंबडे पायांनी एकमेकांवर तुटून पडतात,
दारयेतां शरैस्तीक्ष्णैरन्योन्यं युधि तावुभौ। ततो मुमुचतुः क्रुद्धौ शरवर्षमनुत्तमम्
तसेच ते दोघे युद्धात तीक्ष्ण बाणांनी एकमेकांना फाडू लागले; मग रागाने त्यांनी अद्वितीय बाणांचा पाऊस सोडला.
शरैरेव शराञ्छित्वा तावुभौ पुरुषर्षभौ। चक्रातेऽस्त्रमयं युद्धं घोरं तदतिमानुषम्
ते दोघेही पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ, बाणांनी बाण तोडू लागले आणि त्यांनी अस्त्रांनी बनलेले अतिभयंकर, मानवाच्या पलिकडचे युद्ध उभे केले.
आग्नेयमस्त्रं मुमुचे शिशुपालः प्रतापवान्। वारुणास्त्रेण तच्छ्रीघ्रं नाशयामास केशवः
पराक्रमी शिशुपालाने अग्न्यास्त्र सोडले; तेव्हा केशवाने ते पाण्याच्या अस्त्राने झटकन नष्ट केले.