याथातथ्येन भगवान्देवो वा यदि वेतरः। श्रोतुमिच्छामि पुत्रस्य कोऽस्य मृत्युर्भविष्यति
"हे भगवंता, देव असो वा दुसरा कोणी, मी ऐकू इच्छिते की माझ्या मुलाचा मृत्यू कोणाच्या हातून होईल, ते तू सत्य सांग."
अन्तर्भूतं ततो भूतमुवाचेदं पुनर्वचः। यस्योत्सङ्गे गृहीतस्य भुजावभ्यधिकावुभौ
मग त्या अदृश्य अस्तित्वाने पुन्हा सांगितले: "ज्याच्या मांडीवर बसवल्यावर त्याचे दोन्ही हात त्या व्यक्तीच्या हातांपेक्षा मोठे ठरतील —"
पतिष्यतः क्षितितले पञ्चशीर्षाविवोरगौ। तृतीयमेतद्बालस्य ललाटस्थं तु लोचनम्
जेव्हा तो मुलगा जमिनीवर पडत होता, तेव्हा दोन पाच डोकी असलेले सर्प प्रकट झाले; आणि त्या मुलाच्या कपाळावर असलेले तिसरे डोळेही दिसले.
निमज्जिष्यति यं दृष्ट्वा सोऽस्य मृत्युर्भविष्यति। त्र्यक्षं चतुर्भुजं श्रुत्वा तथा च समुदाहृतम्
जो कोणी त्या डोळ्याला पाहून त्याला बुडवायचा प्रयत्न करेल, त्याचा मृत्यू होईल; असे सांगितले गेले की त्या मुलाला तीन डोळे आणि चार हात आहेत.
पृथिव्यां पार्थिवाः सर्वे अभ्यागच्छन्दिदृक्षवः। तान्पूजयित्वा सम्प्राप्तान्यथार्हं स महीपतिः
पृथ्वीवरील सर्व राजे तो चमत्कार पाहण्यासाठी आले; त्या मोठ्या राजाने त्यांचे योग्यतेनुसार स्वागत केले.
एकैकस्य नृपस्याङ्के पुत्रमारोपयत्तदा। एवं राजसहस्राणा पृथक्त्वेन यथाक्रमम्
त्या वेळी, त्या राजाने प्रत्येक राजाच्या मांडीवर तो मुलगा एकामागून एक, योग्य क्रमाने ठेवला, हजारो राजांमध्ये.
शिशुरङ्के समारूढो न तत्प्राय निदर्शनम्। एतदेव तु संश्रुत्य द्वारवत्यां महाबलौ
मुलगा त्यांच्या मांडीवर बसवला असता काहीच विशेष घडले नाही; पण हे ऐकताच द्वारकेतले ते दोन बलाढ्य वीर,
ततश्चेदिपुरं प्राप्तौ सङ्कर्षणजनार्दनौ। यादवौ यादवीं द्रुष्टुं स्वसारं तौ पितुस्तदा
मग संकर्षण आणि जनार्दन हे दोघे यादव, आपल्या वडिलांची कन्या असलेल्या बहिणीला पाहण्यासाठी चेदिपुरीत आले.
अभिवाद्य यथान्यायं यथाश्रेष्ठं नृपं च ताम्। कुशलानामयं पृष्ट्वा निषण्णौ रामकेशवौ
रामा आणि केशव यांनी योग्य रीतीने आणि मानाने त्या राजाला आणि तिलाही वंदन केले, त्यांच्या कुशलतेची विचारपूस केली आणि बसले.
साऽभ्यर्च्य तौ तदा वीरौ प्रीत्या चाभ्यधिकं ततः। पुत्रं दामोदरोत्सङ्गे देवी संन्यदधात्स्वयम्
तिने त्या दोन्ही वीरांचे आदराने आणि प्रेमाने स्वागत केले, आणि स्वतःच आपल्या दामोदर पुत्राला मांडीवर घेतले.
न्यस्तमात्रस्य तस्याङ्के भुजावभ्यधिकावुभौ। पेततुस्तच्च नयनं न्यमज्जत ललाटजम्
मुलगा तिच्या मांडीवर ठेवताच त्याचे दोन्ही हात मोठे झाले; आणि कपाळावरील डोळा खाली पडून आत गेला.
तद्दृष्ट्वा व्यथिता त्रस्ता वरं कृष्णमयाचत। ददस्व मे वरं कृष्ण भयार्ताया महाभुज
हे पाहून ती घाबरली आणि गोंधळली, आणि कृष्णाला विनवू लागली: 'हे कृष्णा, मला भीती वाटते, मला वर दे, महाबाहु.'
त्वं ह्यार्तानां समाश्वासो भीतानामभयप्रदः। एवमुक्तस्ततः कृष्णः सोऽब्रवीद्यदुनन्दनः
‘तू दुःखी लोकांना आधार देतोस आणि घाबरलेल्यांना निर्भयता देतोस.’ असे तिने म्हटल्यावर यादवांचा आनंद असलेल्या कृष्णाने उत्तर दिले.
मा भैस्त्वं देवि धर्मज्ञे न मत्तोऽस्ति भयं तव। ददामि कं वरं किं च करवाणि पितृष्वसः
‘देवी, घाबरू नकोस; माझ्याकडून तुला काहीही धोका नाही. तुला कोणता वर हवा आहे, काय करावे ते सांग, वडिलांच्या बहिणे.’
शक्यं वा यदि वाऽशक्यं करिष्याणि वचस्तव। एवमुक्ता ततः कृष्णमब्रवीद्यदुनन्दनम्
‘शक्य असो वा अशक्य, मी तुझे म्हणणे पूर्ण करीन.’ असे कृष्णाने म्हटल्यावर, तिने यादवांचा आनंद असलेल्या कृष्णाला सांगितले.
शिशुपालस्यापराधान्क्षमेथास्त्वं महाबल। मत्कृते यदुशार्दूल विद्ध्येनं मे वरं प्रभो
‘महाबल, शिशुपालाच्या अपराधांना तू क्षमा कर; यादवसिंह, माझ्यासाठी हे वर दे प्रभो, त्याला वाचव.’
अपराधशतं क्षाम्यं मया ह्यस्य पितृष्वसः। पुत्रस्य ते वधार्हस्य मा त्वं शोके मनः कृथाः
‘मी तुझ्या वडिलांच्या बहिणीच्या या पुत्राचे शंभर अपराध क्षमा करीन; जरी तो मृत्यूस पात्र असला तरी, आपल्या मुलासाठी दुःख करू नकोस.’
स जानन्नात्मनो मृत्युं कृष्णं यदुसुखावहम्'। एवमेष नृपः पापः शिशुपाः सुमन्दधीः। त्वां समाह्वयते वीर गोविन्दवरदर्पितः
‘तो स्वतःच्या मृत्यूची जाणीव असूनही, यादवांना आनंद देणाऱ्या कृष्णाला जाणून, हा पापी राजा शिशुपाल, मंदबुद्धी असलेला, गोविंदाने दिलेल्या वराचा गर्व बाळगून, वीर, तुला आव्हान देतो.’
नैषा चेदिपतेर्बुद्धिर्यया त्वाह्वयतेऽच्युतम्। नूनमेव जगद्भर्तुः कृष्णस्यैव विनिश्चयः
चेदिराजाने तुला आव्हान द्यावे, ही त्याची बुद्धी नाही, अच्युत; हे नक्कीच जगाचा स्वामी कृष्णाचा निर्णय आहे.
को हि मां भीमसेनाद्य क्षितावर्हति पार्थिवः। क्षेप्तुं कालपरीतात्मा यथैष कुलपांसनः
आज कोणता राजा, काळाच्या प्रभावाखाली, मला भीमसेनाला, पृथ्वीवर फेकू शकेल, जसा हा आपल्या वंशाचा नाश करणारा प्रयत्न करतो?
एष ह्यस्य महाबाहुस्तेर्जोशश्च हरेर्ध्रुवम्। तमेव पुनरादातुं कुरुतेऽत्र मतिं हरिः
हा खरोखर हरिचा अचल तेज आणि निर्धार आहे; आणि तोच हरि हे पुन्हा मिळवण्यासाठी आपला मन लावतो.
येनैष कुरुशार्दूल शार्दूल इव चेदिराट्। गर्जत्यतीव दुर्बुद्धिः सर्वानस्मानचिन्तयन्
कुरुकुळातील वाघा, या शक्तीमुळेच चेदिराज वाघासारखा मोठ्याने गर्जना करतो, हा दुष्ट बुद्धीचा माणूस आपल्याला काहीही न समजता.
ततो न ममृषे चैद्यस्तद्भीष्मवचनं तदा। उवाच चैन सङ्क्रुद्धः पुनर्भीष्ममथोत्तरम्
त्यावेळी भीष्मांनी सांगितलेली ती वाणी चेदिराजाला सहन झाली नाही; तो रागावून भीष्मांना पुन्हा उत्तर देऊ लागला.
द्विषतां नोऽस्तु भीष्मैष प्रभावः केशवस्य यः। यस्य संस्तववक्ता त्वं बन्दिवत्सततोत्थितः
भीष्मा, केशवाची ही शक्ती आमच्या शत्रूंना लाभो, कारण तू नेहमी त्याची स्तुती करत उभा राहतोस, जणू काही भाटासारखा.
संस्तवे चमनो भीष्म परेषां रमते यदि। तदा संस्तुहि राज्ञस्त्वमिमं हित्वा जनार्दनम्
भीष्मा, तुला जर इतरांची स्तुती करण्यात आनंद मिळतो, तर मग जनार्दनाला सोडून या राजाची स्तुती कर.
दरदं स्तुहि बाह्लीकमिमं पार्थिवसत्तमम्। जायमानेन येनेयभवद्दारिता मही
दारदाची, बाहीक राजाची, या पृथ्वीवरील श्रेष्ठ राजाची स्तुती कर, ज्याच्या जन्माने ही पृथ्वी फाटली होती.
वङ्गाङ्गविषयाध्यक्षं सहस्राक्षसमं बले। स्तुहि कर्णमिमं भीष्म महाचापविकर्षणम्
भीष्मा, वंग आणि अंग देशांचा प्रमुख, हजार डोळ्यांच्या इंद्रासारखा सामर्थ्यवान, महान धनुर्धारी कर्ण याची स्तुती कर.
यस्येमे कुण्डले दिव्ये सहजे देवनिर्मिते। कवचं च महाबाहो बालार्कसदृशप्रभम्
ज्याच्याकडे हे दैवी कुंडल आहेत, जे जन्मजात आणि देवांनी घडवलेले आहेत, आणि ज्याचे कवच, हे महाबाहु, उगवत्या सूर्यासारखे तेजस्वी आहे.
वासवप्रतिमो येन जरासन्धोऽतिदुर्जयः। विजितो बाहुयुद्धेन देहभेदं च लम्भितः
ज्याने इंद्रासारखा आणि अत्यंत दुर्जय जरासंध हातघाईच्या युद्धात जिंकला आणि त्याला मृत्यूपर्यंत नेले.
द्रोणं द्रौणिं च साधु त्वं पितापुत्रौ महारथौ। स्तुहि स्तुत्यावुभौ भीष्म सततं द्विजसत्तमौ
भीष्मा, द्रोण आणि त्याचा पुत्र, हे दोघेही महान रथी, नेहमी स्तुतीस पात्र आहेत; या द्विजश्रेष्ठ पित्यापुत्राची नेहमी स्तुती कर.