तालाः प्रलम्बा वकुलाः पिण्डिका बीजपूरकाः। द्रुतामलकखर्जूरा महिता जम्बुकास्तथा
ताड, प्रलंब, बकुळ, पिंडिका, बीजपूर, झपाट्याने वाढणारे आवळा आणि खजूर, तसेच मान्यताप्राप्त जांभूळ यांची झाडे तिथे होती.
आम्राः पनसवृक्षाश्च चम्पकास्तिलतिन्दुकाः। लिकुचामृताश्चैव क्षीरिका कर्णिका तथा
आंबा, फणस, चंपा, तिलक, तिंदूळ, लिकुच, अमृत, तसेच क्षीरिका आणि कर्णिका ही झाडे तिथे होती.
नालिकेरेङ्गुदाश्चैव उत्क्रोशकवनानि च। कदली जातमल्ली च पाटली कुमुदोत्पलाः
नारळ, इंगळ, आणि उत्क्रोशक यांच्या बागा, केळी, जातमाळी, पाटळी, कुमुद आणि उत्पल अशी कमळे तिथे फुलली होती.
नीलोत्पलकपूर्णाश्च वाप्यः कूपाः सहस्रशः। फुल्लाशाककपित्थाश्च तैस्तीर्त्वा बन्धुजीवकाः
नील कमळांनी भरलेली हजारो तळी आणि विहिरी, फुललेली शाक आणि कपित्थाची झाडे, तसेच बंधुजीवाच्या बागा तिथे होत्या.
प्रियालाशोकवादिर्याः प्राचीनाश्चापि सर्वशः। प्रियङ्गुबदरीभिश्च यवैः स्यन्दनचन्दनैः
प्रियाळ, अशोक, वादीर्य, पूर्वेकडील सगळी जुनी झाडे, प्रियंगू, बोर, जोंधळा, स्यंदन आणि चंदन यांची झाडे तिथे होती.
शचीपीलुपलाश्चैश्च पलाशवधपिप्लैः। उदुम्बरैश्च बिल्वैश्च पालाशैः पारिभद्रकैः
शची, पीलू, पळस, वधपीपळ, उंबर, बेल, पळस आणि पारिभद्र यांची झाडे तिथे होती.
इन्द्रवृक्षार्जुनैश्चैव अश्वत्थैश्चिरबिल्वकैः। भौमगञ्जनवृक्षैश्च भल्लाभैरश्वसाह्वयैः
इंद्रवृक्ष, अर्जुन, अश्वत्थ, चिरबिल्व, भूमगंजन, भल्ला आणि अश्वसाह्वय यांची झाडे तिथे होती.
सज्जैस्ताम्बूलवल्लीभिर्लवङ्गैः क्रमुकैस्तथा। वंशैश्च विविधैस्तत्र समन्तात्परिरोपितैः
सज्ज, तांबूलाच्या वेलींनी, लवंग, क्रमुक आणि विविध प्रकारच्या बांबूने आजूबाजूला बागा सजवलेल्या होत्या.
ये च नन्दनजा वृक्षा ये च चैत्ररथे वने। सर्वे ते यदुनाथेन समन्तात्परिरोपिताः
नंदनवनातली आणि चित्ररथाच्या जंगलातली सगळी झाडे, ती सर्व यदुनाथाने आजूबाजूला लावली होती.
समाहिता महानद्यः पीतलोहितवालुकाः। तस्मिन्गृहवरे रम्ये मणिशक्रसवालुकाः
सोन्याच्या आणि तांबड्या वाळूच्या मोठ्या नद्या तिथे एकत्र झाल्या होत्या, आणि त्या सुंदर महालात वाळू मणी आणि इंद्राच्या वाळूसारखी चमकत होती.
मत्तबर्हिणनादाश्च कोकिलाश्च मदावहाः। बभूवुः परमोपेताः सर्वे जगति पर्वताः
मदाने भरलेल्या मोरांचे आवाज आणि कोकिळांची गोड गाणी तिथे घुमत होती; जगातले सगळे डोंगर तिथे आपल्या सर्वोच्च रूपात उपस्थित होते.
तत्रैव गजयूथानि तत्र गोमहिषास्तथा। निवासाश्च कृतास्तत्र वराहा मृगपक्षिणाम्
तिथे हत्तींच्या कळपांसोबत गायी आणि म्हशी होत्या; तसेच रानडुक्कर, हरणे आणि पक्ष्यांसाठी निवास तयार केले होते.
विश्वकर्मकृतः शैलः प्राकारस्तत्र वेश्मनि। व्यक्तकिष्कुशतोद्यामः सुधारससमप्रभः
विश्वकर्म्याने केलेला डोंगरासारखा भिंत त्या महालाभोवती होती, तिथे स्पष्टपणे किष्कु आणि शताच्या बागा होत्या, आणि ती भिंत अमृतासारखी चमकत होती.
तेन ते च महाशैलाः सरितश्च सरांसि च। परिक्षिप्तानि वै तस्य वनान्युपवनानि च
त्यामुळे तेथे मोठे डोंगर, नद्या, तळी, तसेच वन आणि उपवने सर्व बाजूंनी वेढली गेली होती.
एवमालोकयाञ्चक्रुर्द्वारकामृषभास्त्रयः। उपेन्द्रबलदेवौ च वासवश्च महायशाः
अशा प्रकारे उपेंद्र, बलराम आणि कीर्तीमान इंद्र या तीन नरश्रेष्ठांनी द्वारका न्याहाळली.
ततस्तं पाण्डरं शौरिर्मूर्ध्नि तिष्ठन्गरुत्मतः। प्रीतः शङ्खमुपाध्मासीद्द्विषतां रोमहर्षणम्
मग शौर्य, पांढऱ्या पताकाधारी रथावर उभा राहून, आनंदाने शंख फुंकला, ज्याचा आवाज शत्रूंच्या अंगावर काटा आणणारा होता.
तस्य शङ्खस्य शब्देन सारश्चुक्षुभे भृशम्। ररास च नभः सर्वं तच्चित्रमभवत्तदा
त्या शंखाच्या आवाजाने सरोवर फारच अस्वस्थ झाले, आणि सगळे आकाश घुमू लागले; ते दृश्य खूपच अद्भुत होते.
पाञ्चजन्यस्य निर्घोषं निशम्य कुकुरान्दकाः। प्रीयमाणाः समाजग्मुरालोक्य मधुसूदनम्
पांचजन्य शंखाचा गजर ऐकून, कुकुर आणि अंधक वंशातील लोक आनंदित होऊन, मधुसूदनाचे दर्शन घेण्यासाठी एकत्र आले.
वसुदेवं पुरस्कृत्य वेणुशङ्खरवैः सह। उग्रसेनो ययौ राजा वासुदेवनिवेशनम्
उग्रसेन राजा वासुदेवाला पुढे ठेवून, वेणू आणि शंख यांच्या गजरात वासुदेवाच्या घराकडे निघाला.
आनन्दितुं पर्यचन्स्वेषु वेश्मसु देवकी। रोहिणी च ययौ देशमाहुकस्य च याः स्त्रियः
आनंद घ्यावा म्हणून देवकी आपल्या घरात फिरू लागली, आणि रोहिणीही आहुकाच्या स्त्रियांसह त्या ठिकाणी गेली.
हता ब्रह्मद्विषः सर्वे जयन्त्यन्धकवृष्णयटः। एवमुक्तः सह स्त्रीभिरक्षतैर्मधुसूदनः
सर्व ब्रह्मद्वेष्टे मारले गेले आहेत, असे मधुसूदनाने, ज्या अंधक व वृष्णी स्त्रिया सुखरूप होत्या त्यांच्यात उभा राहून सांगितले.
ततः शौरिः सुपर्णेन स्वं निवेशनमभ्ययात्। चकाराथ यथोद्देशमीश्वरो मणिपर्वतम्
नंतर शौरि सूपर्णाच्या (गरुडाच्या) सहाय्याने आपल्या निवासस्थानी गेला; आणि परमेश्वराने योग्य तेथे मणिपर्वत उभारला.
ततो धनानि रत्नानि सभायां मधुसूदनः। निधाय पुण्डरीकाक्षः पितुर्दर्शनलालसः
मग कमळासारख्या डोळ्यांचा मधुसूदन, वडिलांना भेटण्याची ओढ लागून, सर्व धन व रत्ने सभागृहात ठेवून गेला.
ततः सान्दीपिनिं पूर्वं ब्राह्मणं चापि भारत। यथान्यायं वासुदेव उपस्पृष्ट्वा महायशाः
त्यानंतर, हे भारत, कीर्तीमान वासुदेवाने स्नान करून प्रथम सान्दीपनी आणि ब्राह्मण यांना योग्य रीतीने भेट दिली.
ववन्दे पृथुताम्राक्षः प्रीयमाणो महायशाः। तथाऽश्रुपरिपूर्णाक्षमानन्दभृतचेतसम्
राखाडी व तांबड्या डोळ्यांचा, आनंदाने भरलेला तो कीर्तीमान, सर्वांनी आनंदाश्रूंनी डोळे भरून, मन आनंदित होऊन वंदन केले.
ववन्दे सह रामेण पितरं वासवानुजः। ताभ्यां च मूर्ध्न्युपाघ्रातः केशवः परवीरहा
वासुदेवाने आणि रामाने मिळून वडिलांना वंदन केले; आणि केशव, शत्रूंचा संहार करणारा, दोघांनीही डोक्यावरून आलिंगन केला.
यथाश्रेष्ठमुपागम्य सात्वतान्यदुनन्दनः। सर्वेषां नाम जग्राह दाशार्हाणामधोक्षजः
यदुनंदनाने, प्रत्येक श्रेष्ठतेनुसार सर्व सात्मत व दाशार्ह लोकांना जवळ जाऊन, त्यांची नावे घेऊन नमस्कार केला.
ततः सर्वाणि वित्तानि सर्वरत्नमयानि च। व्यभजत्तानि तेभ्योऽथ सर्वेभ्यो यदुनन्दनः
मग यदुनंदनाने सर्व धन व रत्ने सर्वांना वाटून दिली.
सा केशवमहामात्रैर्महेन्द्रप्रतिमैः सभा। शुशुभे वृष्णिशार्दूलैः सिंहैरिव गिरेर्गुहा
केशवाचे मोठे मंत्री, इंद्रासारखे भासणारे, आणि वृष्णींचे शूरवीर, जणू पर्वताच्या गुहेत सिंहांसारखे, त्या सभेला शोभा आणत होते.
अथासनगतान्सर्वानुवाच विबुधाधिपः। शुभया हर्षयन्वाचा महेन्द्रस्तान्महायशाः। कुकुरान्धकमुख्यांश्च तं च राजानमाहुकम्
मग सर्वजण आसनावर बसले असताना, देवांचा अधिपती, कीर्तीमान इंद्र, शुभ वाणीने त्यांना आनंद देत, प्रमुख कुकुर, अंधक आणि राजा आहुक यांना संबोधित केले.