सञ्जहार महाभ्राणि वैश्वानरपथं गतः। ग्रहनक्षत्रताराणां सप्तर्षीणां स्वतेजसा
तो अग्नीच्या मार्गाने जात असताना मोठाले मेघ उचलून नेला, आणि आपल्या तेजाने ग्रह, तारे, सप्तर्षी यांनाही झाकून टाकले.
प्रभाजालमतिक्रम्य चाश्विनोश्च परन्तप। प्राप्य पुण्यतमं स्थानं देवलोकमरिन्दमः
पराक्रमी, त्याने अश्विनी कुमारांच्या तेजाचा जाळाही ओलांडला आणि सर्वात पवित्र अशा देवांच्या लोकात पोहोचला.
शक्रसद्म समासाद्य चावरुह्य जनार्दनः। सोऽभिवाद्यादितेः पादावर्चितः सर्वदैवतैः। ब्रह्मदक्षपुरोगैश्च प्रजापतिभिरेव च
इंद्राच्या निवासस्थानी पोहोचून, जनार्दन खाली उतरला. त्याने अदितीच्या पायांना वंदन केलं आणि सर्व देवांनी, ब्रह्मा, दक्ष व प्रजापतींसह त्याची पूजा केली.
अदितेः कुण्डले दिव्ये ददावथ तदा विभुः। रत्नान च परार्घ्याणि रामेण सह केशवः
मग त्या सर्वशक्तिमानाने अदितीला तिच्या दिव्य कुंडलं दिली. केशव आणि रामाने मिळून तिला अतिशय मौल्यवान रत्ने दिली.
प्रतिगृह्य च तत्सर्वमदितिर्वासवानुजम्। पूजयामास दाशार्हं रामं च विगतज्वरा
अदितीने ती सर्व दागिने आणि रत्ने स्वीकारली, आणि मग तिने वासवाचा भाऊ दाशार्ह आणि राम यांचा सन्मान केला.
शची महेन्द्रमहिषी कृष्णस्य महिषीं तदा। सत्यभामां तु सङ्गृह्य अदित्यै सा न्यवेदयत्
शची, महेंद्राची राणी, कृष्णाची पत्नी सत्यभामा हिला घेऊन अदितीकडे गेली आणि तिला अदितीला सादर केलं.
सा तस्याः सत्यभामायाः कृष्णाप्रियचिकीर्षया। वरं प्रादाद्देवमाता सत्यायै विगतज्वरा
मग देवमातेने, कृष्णाला आनंदी करण्यासाठी, सत्या आणि सत्यभामा या दोघींना आनंदाने वर दिला.
जरां न यास्यसि शुभे यावत्कृष्णोऽस्ति भूतले। सर्वगन्धगुणोपेता भविष्यसि वरानने
सुंदर मुखवाली सत्या, कृष्णा पृथ्वीवर असताना तुला कधीच वार्धक्य येणार नाही आणि तुझ्यात सर्व सुगंध व सौंदर्याचे गुण असतील.
विसृज्य सत्यभामा वै पौलोमीं च सुमध्यमा। शच्यापि समनुज्ञाता ययौ कृष्णनिवेशनम्
सत्यभामा आणि सुडौल कटी असलेल्या पौलोमी यांचा निरोप घेऊन, शचीनेही परवानगी दिल्यावर ती कृष्णाच्या निवासाकडे गेली.
सम्पूज्यमानस्त्रिदशैर्महर्षिगणसेवितः। द्वारकां प्रययौ कृष्णो देवलोकादरिन्दमः
देवतांनी सन्मान केलेल्या आणि महर्षींनी सेविलेल्या कृष्णाने, शत्रूंचा संहार करणाऱ्या, देवांच्या लोकातून द्वारकेकडे प्रस्थान केले.
शीघ्रादेत्य महाबाहुर्दीर्घमध्वानमच्युतः। वर्घमानपुरद्वारमाससाद सुरोत्तमः
महाबाहू, अच्युत आणि श्रेष्ठ देव, लांबचा प्रवास करून लवकरच द्वारकेच्या नगरद्वाराजवळ पोहोचला.
तां पुरी द्वारकीं दृष्ट्वा विभुर्नारायणो हरिः। हृष्टः सर्वार्थसम्पन्नः प्रवेष्टुमुपचक्रमे
सर्वत्र व्यापून असलेल्या नारायण, हरिने द्वारकेचे नगर पाहून, आनंद आणि सर्व संपत्तीने भरून, आत प्रवेश करण्याची तयारी केली.
सोऽपश्यद्वृक्षषण्डांश्च रम्यान्नानाजनान्वहून्। समन्ततो द्वारवत्यां नानापुष्पफलान्वितान्
त्याने द्वारकेच्या आजूबाजूला सुंदर वृक्षांच्या बगिच्यात, अनेक प्रकारच्या लोकांनी भरलेल्या, फुलांनी आणि फळांनी लगडलेल्या झाडांचे दृष्य पाहिले.
अर्कचन्द्रप्रतीकाशैर्मेरुकूटनिभैर्गृहैः। द्वारकामावृतां रम्यां सुकृतां विश्वकर्मणा
त्याने सूर्य आणि चंद्रासारख्या तेजस्वी, मेरू पर्वताच्या शिखरांसारख्या, विश्वकर्म्याने बांधलेल्या सुंदर घरांनी वेढलेली द्वारका पाहिली.
पद्मषण्डाकुलाभिश्च हंससेवितवारिभिः। गङ्गासिन्धुप्रकाशाभिः परिघाभिरलङ्कृताम्
हंसांनी भरलेल्या, कमळांनी गच्च असलेल्या तलावांनी आणि गंगा-सिंधूसारख्या झळाळत्या खंदकांनी, तसेच भक्कम तटबंदीने सजलेली ती नगरी होती.
प्राकारेणार्कवर्णेन पाण्डरेण विराजिताम्। वियन्मूर्ध्नि निविष्टेन द्यामिवाभ्रपरिच्छदाम्
सोन्याच्या आणि पांढऱ्या रंगाच्या प्राचीरांनी उजळलेली, आकाशाला भिडलेली, जणू काही मेघांनी सुशोभित स्वर्गासारखी ती नगरी दिसत होती.
नन्दनप्रतिमैश्वापि मिश्रकप्रतिमैर्वनैः। तत्र सा विहिता साक्षान्नगरी विश्वकर्मणा
नंदनवनासारख्या आणि इतर दिव्य बगिच्यांसारख्या वनांनी सजलेली, ती नगरी विश्वकर्म्याने स्वतः उभारली होती.
काञ्चनैर्मणिसोपानैरुपेता जनहर्षिणी। गीतघोषमहाघोषैः प्रसादप्रवरैः शुभा
सुवर्ण आणि रत्नांनी मढवलेल्या पायऱ्या, लोकांना आनंद देणारी, गाण्याच्या आणि वाद्यांच्या गजराने निनादलेली, आणि भव्य राजवाड्यांनी सजलेली होती.
तस्मिन्पुरवारश्रेष्ठे दाशार्हाणां यशस्विनाम्। नेश्मानि जहृषे दृष्ट्वा भगवान्पाकशासनः
तेथे, यशस्वी दाशार्हांची ती उत्तम आणि सुंदर नगरी पाहून, पाका दैत्याचा संहार करणाऱ्या भगवानाने आनंद अनुभवला.
समुच्छ्रितपताकानि पारिप्लवनिभानि च। काञ्चनाभानि भाखन्ति मेरुकूटनिभानि च
त्याने उंच फडकणारे, लाटांसारखे हालणारे, सोन्यासारखे चमकणारे आणि मेरू पर्वताच्या शिखरांसारखे ध्वज पाहिले.
सुधापाण्डरशृङ्गैश्च शातकुम्भपरिच्छदैः। रत्नसानुमहाशृङ्गैः सर्वरत्नसमन्वितैः?
सुधेप्रमाणे पांढऱ्या रंगाच्या मनोऱ्यांनी, सोन्याच्या अलंकारांनी आणि सर्व प्रकारच्या रत्नांनी सजलेल्या मोठ्या शिखरांनी ती नगरी शोभली होती.
सहर्म्यैः सार्धचन्द्रैश्च सनिर्यूहैः सपञ्ज्अरैः। सयन्त्रगृहसंबाधैः सधातुभिरिवाद्रिभिः
अर्धचंद्राकार छतांनी, गॅलऱ्या आणि पिंजऱ्यांनी, यंत्रांनी चालणाऱ्या घरांनी, जणू धातूच्या शिरांनी भरलेल्या पर्वतांसारखी ती नगरी होती.
मणिकाञ्चनभ्ॐऐश्च सुधामृष्टतलैस्तथा। जाम्बूनदमयद्वारैर्वैडूर्यविकृतार्गलैः
रत्न आणि सोन्याच्या उंबरठ्यांनी, सुधेने धुतलेल्या मजल्यांनी, जांबूनद सोन्याच्या दरवाज्यांनी आणि वैडूर्याच्या कडींनी ती नगरी सजली होती.
सर्वर्तुसुखसंस्यर्शैर्महाधनपरिच्छदैः। रम्यसानुगृहैः शृङ्गैर्विचित्रैरिव पर्वतैः
सर्व ऋतूंमध्ये सुखद, मोठ्या संपत्तीने सजलेली, सुंदर आणि विविध शिखरांनी पर्वतासारखी घरे त्या नगरीत होती.
पञ्चवर्णसवर्णैश्च पुष्पवृष्टिसमप्रभैः। तुल्यैः पर्जन्यनिर्घोषैर्ह्रादैर्भोगवती यथा
पाच रंगांच्या फुलांनी, जणू फुलांचा वर्षावच होत आहे असा तेजस्वी देखावा, आणि ढगांच्या गडगडाटासारख्या आवाजांनी, भोगवती नगरी चमकत होती.
कृष्णध्वजोपवाह्यैश्च दाशार्हायुधरोहितैः। वृष्णिवीरमयूरैश्च स्त्रीसहस्रप्रजाकुलैः
काळ्या पताकांनी सजवलेली रथं, दाशार्हांच्या शस्त्रांनी सजलेली, आणि वृष्णी वीरांच्या मोरांनी, हजारो स्त्रिया आणि संतती यांनी गजबजलेली होती.
वासुदेवैन्द्रपर्जन्यैर्गृहमेघैरलङ्कृता। ददृशे द्वारकाऽतीव मेघैर्द्यैरिव संवृता
वासुदेव, इंद्र आणि पर्जन्य यांच्या नावाने ओळखल्या जाणाऱ्या घरांसारख्या मेघांनी सजलेली, द्वारका अगदी आकाशातील मेघांनी झाकल्यासारखी दिसत होती.
साक्षाद्भगवतो वेश्म विहितं विश्वकर्मणा। ददृशुर्वासुदेवस्य चतुर्योजनमायतम्
त्यांनी भगवंताचे ते निवासस्थान पाहिले, जे विश्वकर्म्याने स्वतः बांधले होते, वासुदेवाचे ते घर चार योजन लांब पसरलेले होते.
तावदेव सुविस्तीर्णं सुसम्पूर्णं महाधनैः। प्रासादवरसम्पन्नं युक्तं जगति पर्वतैः
ते घर फारच विशाल, मोठ्या संपत्तीने भरलेले, उत्तम राजवाड्यांनी सजलेले आणि पृथ्वीवरील पर्वतांनी वेढलेले होते.
यं चकार महाभागस्त्वष्टा वासवचोदितः। प्रासादं हेमनाभस्य सर्वतो योजनायतम्
ते राजवाडे, ज्याला महाभाग त्वष्ट्याने वासवाच्या आज्ञेने तयार केले, सोन्याच्या मध्यभागी असलेले, सर्व बाजूंनी एक योजन लांब पसरलेले होते.