विष्णुर्नारायणो देवः शङ्खचक्रगदासिभृत्। स भौमं नरकं हत्वा भर्ता वो भविता ध्रुवम्
शंख, चक्र, गदा आणि तलवार धारण करणारे विष्णू, म्हणजे नारायण, जेव्हा पृथ्वीवरील नरकाचा वध करतील, तेव्हा ते नक्कीच तुमचे पती होतील.
दिष्ट्या तस्यर्षिमुख्यस्य नारदस्य महात्मनः। वचनादेव सत्यं नो भर्ता भवितुमर्हसि
त्या महान नारद ऋषींच्या कृपेने आणि त्यांच्या वचनामुळे, तोच आमचा पती होणार हे निश्चित आहे.
यत्प्रियं बत पश्याम श्रुतं प्रियमरिन्दम। दर्शनेन कृतार्थाः स्मो वयमस्य महात्मनः
शत्रूंचा संहार करणाऱ्या, आम्हाला जे प्रिय आहे ते पाहायला आणि ऐकायला मिळालं, हे आमचं भाग्य आहे! या महात्म्याचं दर्शन घेऊन आमचं जीवन सार्थक झालं.
उवाच हि यदुश्रेष्ठः सर्वास्ता जातमन्मथाः। यथा ब्रूत विशालाक्ष्यस्तत्सर्वं वो भविष्यति
त्यावेळी सर्व स्त्रिया प्रेमाने भारावून गेल्या हे पाहून, यदुकुळातील श्रेष्ठ पुरुष म्हणाला— 'रमणीय नेत्र असणाऱ्या स्त्रियांनो, तुम्हाला जे काही हवं आहे ते सर्व मी तुम्हाला देईन.'
ततस्ता गरुडे सर्वाः सरत्नधनसञ्चयाः। क्षिप्रमारोपयाञ्चक्रे भगवान्देवकीसुतः
मग देवकीपुत्र भगवंताने सर्व स्त्रियांना, त्यांच्यासकट त्यांच्या दागिन्यांसह आणि संपत्तींसह, पटकन गरुडावर बसवलं.
सपक्षिगणमातङ्गं सव्यालमृगपन्नगम्। शाखामृगगणैर्जुष्टं सप्रस्तरशिलातलम्
पक्ष्यांचे थवे, हत्ती, वन्य प्राणी, साप, झाडांवर राहणारे प्राणी, आणि खडकाळ पठारांनी सजलेला तो प्रदेश,
न्यङ्कुभिश्च वराहैश्च रुरुभिश्च निषेवितम्। सप्रपातमहासानुं विचित्रशिखिसङ्कुलम्
वराह, कृष्णमृग, हरिण यांनी भरलेला, मोठ्या उतार-खाचांनी आणि विविध रंगांच्या मोरांनी गजबजलेला तो डोंगर,
स महेन्द्रानुजः शौरिश्चकार गुरुडोपरि। पश्यतां सर्वभूतानामुत्पाट्य मणिपर्वतम्
महेंद्राचा धाकटा भाऊ, शौरि, सर्व जीवांच्या समोर, तो मणिपर्वत उखडून गरुडावर ठेवला.
उपेन्द्रं बलदेवं च वासवं च महाबलम्। स्वपक्षबलविक्षेपैर्महाद्रिशिखरोपमः
उपेन्द्र, बलराम आणि बलवान इंद्र, आपल्या पंखांच्या सामर्थ्याने, जणू मोठ्या पर्वतशिखरांसारखे वाटत होते.
दिक्षु सर्वासु संरावं स चक्रे गरुडो वहन्। आरुजन्पर्वताग्राणि पादपांश्च समुत्क्षिपन्
गरुडाने त्यांना वाहून नेताना सर्व दिशांना मोठा आवाज केला, पर्वतशिखरे उपटली आणि झाडे उचलली.
सञ्जहार महाभ्राणि वैश्वानरपथं गतः। ग्रहनक्षत्रताराणां सप्तर्षीणां स्वतेजसा
तो अग्नीच्या मार्गाने जात असताना मोठाले मेघ उचलून नेला, आणि आपल्या तेजाने ग्रह, तारे, सप्तर्षी यांनाही झाकून टाकले.
प्रभाजालमतिक्रम्य चाश्विनोश्च परन्तप। प्राप्य पुण्यतमं स्थानं देवलोकमरिन्दमः
पराक्रमी, त्याने अश्विनी कुमारांच्या तेजाचा जाळाही ओलांडला आणि सर्वात पवित्र अशा देवांच्या लोकात पोहोचला.
शक्रसद्म समासाद्य चावरुह्य जनार्दनः। सोऽभिवाद्यादितेः पादावर्चितः सर्वदैवतैः। ब्रह्मदक्षपुरोगैश्च प्रजापतिभिरेव च
इंद्राच्या निवासस्थानी पोहोचून, जनार्दन खाली उतरला. त्याने अदितीच्या पायांना वंदन केलं आणि सर्व देवांनी, ब्रह्मा, दक्ष व प्रजापतींसह त्याची पूजा केली.
अदितेः कुण्डले दिव्ये ददावथ तदा विभुः। रत्नान च परार्घ्याणि रामेण सह केशवः
मग त्या सर्वशक्तिमानाने अदितीला तिच्या दिव्य कुंडलं दिली. केशव आणि रामाने मिळून तिला अतिशय मौल्यवान रत्ने दिली.
प्रतिगृह्य च तत्सर्वमदितिर्वासवानुजम्। पूजयामास दाशार्हं रामं च विगतज्वरा
अदितीने ती सर्व दागिने आणि रत्ने स्वीकारली, आणि मग तिने वासवाचा भाऊ दाशार्ह आणि राम यांचा सन्मान केला.
शची महेन्द्रमहिषी कृष्णस्य महिषीं तदा। सत्यभामां तु सङ्गृह्य अदित्यै सा न्यवेदयत्
शची, महेंद्राची राणी, कृष्णाची पत्नी सत्यभामा हिला घेऊन अदितीकडे गेली आणि तिला अदितीला सादर केलं.
सा तस्याः सत्यभामायाः कृष्णाप्रियचिकीर्षया। वरं प्रादाद्देवमाता सत्यायै विगतज्वरा
मग देवमातेने, कृष्णाला आनंदी करण्यासाठी, सत्या आणि सत्यभामा या दोघींना आनंदाने वर दिला.
जरां न यास्यसि शुभे यावत्कृष्णोऽस्ति भूतले। सर्वगन्धगुणोपेता भविष्यसि वरानने
सुंदर मुखवाली सत्या, कृष्णा पृथ्वीवर असताना तुला कधीच वार्धक्य येणार नाही आणि तुझ्यात सर्व सुगंध व सौंदर्याचे गुण असतील.
विसृज्य सत्यभामा वै पौलोमीं च सुमध्यमा। शच्यापि समनुज्ञाता ययौ कृष्णनिवेशनम्
सत्यभामा आणि सुडौल कटी असलेल्या पौलोमी यांचा निरोप घेऊन, शचीनेही परवानगी दिल्यावर ती कृष्णाच्या निवासाकडे गेली.
सम्पूज्यमानस्त्रिदशैर्महर्षिगणसेवितः। द्वारकां प्रययौ कृष्णो देवलोकादरिन्दमः
देवतांनी सन्मान केलेल्या आणि महर्षींनी सेविलेल्या कृष्णाने, शत्रूंचा संहार करणाऱ्या, देवांच्या लोकातून द्वारकेकडे प्रस्थान केले.
शीघ्रादेत्य महाबाहुर्दीर्घमध्वानमच्युतः। वर्घमानपुरद्वारमाससाद सुरोत्तमः
महाबाहू, अच्युत आणि श्रेष्ठ देव, लांबचा प्रवास करून लवकरच द्वारकेच्या नगरद्वाराजवळ पोहोचला.
तां पुरी द्वारकीं दृष्ट्वा विभुर्नारायणो हरिः। हृष्टः सर्वार्थसम्पन्नः प्रवेष्टुमुपचक्रमे
सर्वत्र व्यापून असलेल्या नारायण, हरिने द्वारकेचे नगर पाहून, आनंद आणि सर्व संपत्तीने भरून, आत प्रवेश करण्याची तयारी केली.
सोऽपश्यद्वृक्षषण्डांश्च रम्यान्नानाजनान्वहून्। समन्ततो द्वारवत्यां नानापुष्पफलान्वितान्
त्याने द्वारकेच्या आजूबाजूला सुंदर वृक्षांच्या बगिच्यात, अनेक प्रकारच्या लोकांनी भरलेल्या, फुलांनी आणि फळांनी लगडलेल्या झाडांचे दृष्य पाहिले.
अर्कचन्द्रप्रतीकाशैर्मेरुकूटनिभैर्गृहैः। द्वारकामावृतां रम्यां सुकृतां विश्वकर्मणा
त्याने सूर्य आणि चंद्रासारख्या तेजस्वी, मेरू पर्वताच्या शिखरांसारख्या, विश्वकर्म्याने बांधलेल्या सुंदर घरांनी वेढलेली द्वारका पाहिली.
पद्मषण्डाकुलाभिश्च हंससेवितवारिभिः। गङ्गासिन्धुप्रकाशाभिः परिघाभिरलङ्कृताम्
हंसांनी भरलेल्या, कमळांनी गच्च असलेल्या तलावांनी आणि गंगा-सिंधूसारख्या झळाळत्या खंदकांनी, तसेच भक्कम तटबंदीने सजलेली ती नगरी होती.
प्राकारेणार्कवर्णेन पाण्डरेण विराजिताम्। वियन्मूर्ध्नि निविष्टेन द्यामिवाभ्रपरिच्छदाम्
सोन्याच्या आणि पांढऱ्या रंगाच्या प्राचीरांनी उजळलेली, आकाशाला भिडलेली, जणू काही मेघांनी सुशोभित स्वर्गासारखी ती नगरी दिसत होती.
नन्दनप्रतिमैश्वापि मिश्रकप्रतिमैर्वनैः। तत्र सा विहिता साक्षान्नगरी विश्वकर्मणा
नंदनवनासारख्या आणि इतर दिव्य बगिच्यांसारख्या वनांनी सजलेली, ती नगरी विश्वकर्म्याने स्वतः उभारली होती.
काञ्चनैर्मणिसोपानैरुपेता जनहर्षिणी। गीतघोषमहाघोषैः प्रसादप्रवरैः शुभा
सुवर्ण आणि रत्नांनी मढवलेल्या पायऱ्या, लोकांना आनंद देणारी, गाण्याच्या आणि वाद्यांच्या गजराने निनादलेली, आणि भव्य राजवाड्यांनी सजलेली होती.
तस्मिन्पुरवारश्रेष्ठे दाशार्हाणां यशस्विनाम्। नेश्मानि जहृषे दृष्ट्वा भगवान्पाकशासनः
तेथे, यशस्वी दाशार्हांची ती उत्तम आणि सुंदर नगरी पाहून, पाका दैत्याचा संहार करणाऱ्या भगवानाने आनंद अनुभवला.
समुच्छ्रितपताकानि पारिप्लवनिभानि च। काञ्चनाभानि भाखन्ति मेरुकूटनिभानि च
त्याने उंच फडकणारे, लाटांसारखे हालणारे, सोन्यासारखे चमकणारे आणि मेरू पर्वताच्या शिखरांसारखे ध्वज पाहिले.