समेत्य यदुसिंहस्य चक्रुरस्याञ्जलिं स्त्रियः। ऊचुश्चैनं हृषीकेशं सर्वास्ताः कमलेक्षणाः
त्या सर्व स्त्रिया एकत्र जमून यदुवंशसिंहाला नमस्कार केला आणि कमलासारख्या डोळ्यांनी हृषीकेशाला संबोधले.
नारदेन समाख्यातमस्माकं पुरुषोत्तम। आगमिष्यति गोविन्दः सुरकार्यार्थसिद्धये
"हे पुरुषोत्तम, नारदांनी आम्हाला सांगितले की, देवकार्य पूर्ण करण्यासाठी गोविंदा येथे येईल."
सोऽसुरं नरकं हत्वा निशुम्भं मुरमेव च। भौमं च सपरीवारं हयग्रीवं च दानवम्
"तो असुर नरकाचा, तसेच निशुंभ, मुरा, भौम आणि त्याच्या सोबत असलेल्यांचा, तसेच हयग्रीव दानवाचा वध करील."
तथा पञ्चजनं चैव प्राप्स्यते धनमक्षयम्। सोऽचिरेणैव कालेन युष्मन्मोक्ता भविष्यति
"तसेच, तो पंचजनाचा पराभव करील आणि अमर्याद संपत्ती मिळवील; लवकरच तो तुम्हाला मुक्त करील."
एवमुक्त्वागमद्धीरो देवर्षिर्नारदस्तथा। त्वां चिन्तयानाः सततं तपो घोरमुपास्महे
असे सांगून, धीरगंभीर नारद ऋषी निघून गेले; आम्ही मात्र तुझा सतत ध्यान करत कठोर तपश्चर्या करत राहिलो.
कालेऽतीते महाबाहुं कदा द्रक्ष्याम माधवम्। इत्येवं हृदि सङ्कल्पं कृत्वा पुरुषसत्तम। तपश्चराम सततं रक्ष्यमाणा हि दानवैः
"कधी आपण काळानंतर त्या महाबाहू माधवाचे दर्शन घेऊ?" असे मनाशी ठरवून, हे पुरुषसत्तम, आम्ही दानवांच्या पहाऱ्यात असूनही सातत्याने तपश्चर्या केली.
ततोऽस्मत्प्रियकामार्थं भगवान्मारुतोऽब्रवीत्। यथोक्तं नारदेनाथ न चिरात्तद्भविष्यति
मग आमच्या सर्वात प्रिय इच्छेसाठी, भगवंत मारुताने सांगितले, "नारदांनी जसे सांगितले, तसे लवकरच घडेल."
तासां परमनारीणामृषभाक्षं पुरः स्थितम्। ददृशुर्देवगन्धर्वा गृष्टीनामिव गोपतिम्
त्या श्रेष्ठ स्त्रियांच्या समोर, बैलासारख्या डोळ्यांचा तो पुरुष उभा असताना, देव आणि गंधर्वांनी त्याला पाहिले, जणू गायींमध्ये गवळा उभा आहे.
तस्य चन्द्रोपमं वक्त्रमुदीक्ष्य मुदितेन्द्रियाः। सम्प्रहृष्टा महाबाहुमिदं वचनमब्रुवन्
त्याचं चंद्रासारखं तेजस्वी मुख पाहून सर्वांच्या इंद्रियांना आनंद झाला. त्या सगळ्या आनंदित होऊन त्या महाबाहूला म्हणाल्या—
सत्यव्रत पुरा वायुरिदमस्मानिहाब्रवीत्। सर्वभूतहितज्ञश्च महर्षिरपि नारदः
सत्यव्रता, पूर्वी वायूदेव आणि सर्व जीवांची कल्याण जाणणारे महर्षी नारद यांनी आम्हाला इथे हे सांगितलं होतं.
विष्णुर्नारायणो देवः शङ्खचक्रगदासिभृत्। स भौमं नरकं हत्वा भर्ता वो भविता ध्रुवम्
शंख, चक्र, गदा आणि तलवार धारण करणारे विष्णू, म्हणजे नारायण, जेव्हा पृथ्वीवरील नरकाचा वध करतील, तेव्हा ते नक्कीच तुमचे पती होतील.
दिष्ट्या तस्यर्षिमुख्यस्य नारदस्य महात्मनः। वचनादेव सत्यं नो भर्ता भवितुमर्हसि
त्या महान नारद ऋषींच्या कृपेने आणि त्यांच्या वचनामुळे, तोच आमचा पती होणार हे निश्चित आहे.
यत्प्रियं बत पश्याम श्रुतं प्रियमरिन्दम। दर्शनेन कृतार्थाः स्मो वयमस्य महात्मनः
शत्रूंचा संहार करणाऱ्या, आम्हाला जे प्रिय आहे ते पाहायला आणि ऐकायला मिळालं, हे आमचं भाग्य आहे! या महात्म्याचं दर्शन घेऊन आमचं जीवन सार्थक झालं.
उवाच हि यदुश्रेष्ठः सर्वास्ता जातमन्मथाः। यथा ब्रूत विशालाक्ष्यस्तत्सर्वं वो भविष्यति
त्यावेळी सर्व स्त्रिया प्रेमाने भारावून गेल्या हे पाहून, यदुकुळातील श्रेष्ठ पुरुष म्हणाला— 'रमणीय नेत्र असणाऱ्या स्त्रियांनो, तुम्हाला जे काही हवं आहे ते सर्व मी तुम्हाला देईन.'
ततस्ता गरुडे सर्वाः सरत्नधनसञ्चयाः। क्षिप्रमारोपयाञ्चक्रे भगवान्देवकीसुतः
मग देवकीपुत्र भगवंताने सर्व स्त्रियांना, त्यांच्यासकट त्यांच्या दागिन्यांसह आणि संपत्तींसह, पटकन गरुडावर बसवलं.
सपक्षिगणमातङ्गं सव्यालमृगपन्नगम्। शाखामृगगणैर्जुष्टं सप्रस्तरशिलातलम्
पक्ष्यांचे थवे, हत्ती, वन्य प्राणी, साप, झाडांवर राहणारे प्राणी, आणि खडकाळ पठारांनी सजलेला तो प्रदेश,
न्यङ्कुभिश्च वराहैश्च रुरुभिश्च निषेवितम्। सप्रपातमहासानुं विचित्रशिखिसङ्कुलम्
वराह, कृष्णमृग, हरिण यांनी भरलेला, मोठ्या उतार-खाचांनी आणि विविध रंगांच्या मोरांनी गजबजलेला तो डोंगर,
स महेन्द्रानुजः शौरिश्चकार गुरुडोपरि। पश्यतां सर्वभूतानामुत्पाट्य मणिपर्वतम्
महेंद्राचा धाकटा भाऊ, शौरि, सर्व जीवांच्या समोर, तो मणिपर्वत उखडून गरुडावर ठेवला.
उपेन्द्रं बलदेवं च वासवं च महाबलम्। स्वपक्षबलविक्षेपैर्महाद्रिशिखरोपमः
उपेन्द्र, बलराम आणि बलवान इंद्र, आपल्या पंखांच्या सामर्थ्याने, जणू मोठ्या पर्वतशिखरांसारखे वाटत होते.
दिक्षु सर्वासु संरावं स चक्रे गरुडो वहन्। आरुजन्पर्वताग्राणि पादपांश्च समुत्क्षिपन्
गरुडाने त्यांना वाहून नेताना सर्व दिशांना मोठा आवाज केला, पर्वतशिखरे उपटली आणि झाडे उचलली.
सञ्जहार महाभ्राणि वैश्वानरपथं गतः। ग्रहनक्षत्रताराणां सप्तर्षीणां स्वतेजसा
तो अग्नीच्या मार्गाने जात असताना मोठाले मेघ उचलून नेला, आणि आपल्या तेजाने ग्रह, तारे, सप्तर्षी यांनाही झाकून टाकले.
प्रभाजालमतिक्रम्य चाश्विनोश्च परन्तप। प्राप्य पुण्यतमं स्थानं देवलोकमरिन्दमः
पराक्रमी, त्याने अश्विनी कुमारांच्या तेजाचा जाळाही ओलांडला आणि सर्वात पवित्र अशा देवांच्या लोकात पोहोचला.
शक्रसद्म समासाद्य चावरुह्य जनार्दनः। सोऽभिवाद्यादितेः पादावर्चितः सर्वदैवतैः। ब्रह्मदक्षपुरोगैश्च प्रजापतिभिरेव च
इंद्राच्या निवासस्थानी पोहोचून, जनार्दन खाली उतरला. त्याने अदितीच्या पायांना वंदन केलं आणि सर्व देवांनी, ब्रह्मा, दक्ष व प्रजापतींसह त्याची पूजा केली.
अदितेः कुण्डले दिव्ये ददावथ तदा विभुः। रत्नान च परार्घ्याणि रामेण सह केशवः
मग त्या सर्वशक्तिमानाने अदितीला तिच्या दिव्य कुंडलं दिली. केशव आणि रामाने मिळून तिला अतिशय मौल्यवान रत्ने दिली.
प्रतिगृह्य च तत्सर्वमदितिर्वासवानुजम्। पूजयामास दाशार्हं रामं च विगतज्वरा
अदितीने ती सर्व दागिने आणि रत्ने स्वीकारली, आणि मग तिने वासवाचा भाऊ दाशार्ह आणि राम यांचा सन्मान केला.
शची महेन्द्रमहिषी कृष्णस्य महिषीं तदा। सत्यभामां तु सङ्गृह्य अदित्यै सा न्यवेदयत्
शची, महेंद्राची राणी, कृष्णाची पत्नी सत्यभामा हिला घेऊन अदितीकडे गेली आणि तिला अदितीला सादर केलं.
सा तस्याः सत्यभामायाः कृष्णाप्रियचिकीर्षया। वरं प्रादाद्देवमाता सत्यायै विगतज्वरा
मग देवमातेने, कृष्णाला आनंदी करण्यासाठी, सत्या आणि सत्यभामा या दोघींना आनंदाने वर दिला.
जरां न यास्यसि शुभे यावत्कृष्णोऽस्ति भूतले। सर्वगन्धगुणोपेता भविष्यसि वरानने
सुंदर मुखवाली सत्या, कृष्णा पृथ्वीवर असताना तुला कधीच वार्धक्य येणार नाही आणि तुझ्यात सर्व सुगंध व सौंदर्याचे गुण असतील.
विसृज्य सत्यभामा वै पौलोमीं च सुमध्यमा। शच्यापि समनुज्ञाता ययौ कृष्णनिवेशनम्
सत्यभामा आणि सुडौल कटी असलेल्या पौलोमी यांचा निरोप घेऊन, शचीनेही परवानगी दिल्यावर ती कृष्णाच्या निवासाकडे गेली.
सम्पूज्यमानस्त्रिदशैर्महर्षिगणसेवितः। द्वारकां प्रययौ कृष्णो देवलोकादरिन्दमः
देवतांनी सन्मान केलेल्या आणि महर्षींनी सेविलेल्या कृष्णाने, शत्रूंचा संहार करणाऱ्या, देवांच्या लोकातून द्वारकेकडे प्रस्थान केले.