भीमरूपाश्च मातङ्गाः प्रवालविकृताः कुथाः। ते च विंशतिसाहस्रा द्वास्तावत्यः करेणवः
भीषण रूपाचे, लालसर आणि विकृत शरीर असलेले, दोन सुळे असलेले वीस हजार हत्ती तिथे होते.
अष्टौ शतसहस्राणि देशजाश्चोत्तमा हयाः। गोभिश्चाविकृतैर्यावत्कामात्तव जनार्दन
आठ लाख उत्तम जातीचे देशी घोडे आणि तुझ्या इच्छेनुसार तितक्याच निर्दोष गायी, हे जनार्दन, तिथे होत्या.
एतत्ते प्रापयिष्याणि वृष्ण्यावासमरिन्दम। वसु यत्रिषु लोकेषु धर्मेणावर्जितं त्वया
हे शत्रूंचा पराभव करणारा, तुझ्या धर्माने मिळवलेल्या सर्व संपत्ती मी तुझ्याकडे पाठवीन, हे वृष्णींच्या प्रमुखा.
देवगन्धर्वरत्नानि दैतेयासुरजानि च। यानि सन्ति हिरण्यानि नरकस्य निवेशने
देव, गंधर्व, दैत्य आणि असुर यांच्या सर्व रत्ने आणि नरकाच्या राजवाड्यात असलेले सर्व सोने—
एतत्तु गरुडे सर्वं क्षिप्रमारोप्य वासवः। दार्शार्हपतिना सार्धमुपायान्मणिपर्वतम्
हे सर्व वासवाने पटकन गरुडावर लादले आणि दार्शार्हांच्या नायकासोबत मणिपर्वताकडे निघाला.
चित्रग्रथितमेघाभः प्रबभौ मणिपर्वतः। हेमचित्रवितानैश्च प्रासादैरुपशोभितः
मणिपर्वत गुंतागुंतीच्या मेघांसारखा भासत होता आणि सोन्याच्या छत्रांनी सजवलेल्या प्रासादांनी शोभून गेला होता.
हर्म्याणि च विशालानि मणिसोपानवन्ति च। तत्रस्था वरवर्णिन्यो ददृशुर्मधुसूदनम्
तेथे रत्नजडित पायऱ्या असलेली भव्य राजवाडे उभी होती आणि तिथे राहणाऱ्या तेजस्वी स्त्रियांनी मधुसूदनाला पाहिले.
गन्धर्वसुरमुख्यानां प्रिया दुहितरस्तदा। त्रिविष्टपसमे देशे तिष्ठन्तमपराजितम्
त्या वेळी गंधर्व आणि असुरांच्या प्रमुखांच्या प्रिय कन्या, स्वर्गासारख्या प्रदेशात, अपराजित पुरुषाला उभा असताना पाहत होत्या.
परिवव्रुर्महाबाहुमेकवेणीधराः स्त्रियः। पर्वाः काषायवासिन्यः सर्वाश्च नियतेन्द्रियाः
एक वेणी घातलेल्या, भगवे वस्त्र परिधान केलेल्या आणि इंद्रियांवर नियंत्रण असलेल्या सर्व स्त्रियांनी त्या महाबाहू पुरुषाला वेढले.
व्रतसन्तापजः शोके नात्र कश्चिदपीडयत्। अरजांसि च वासांसि बिभ्रत्यः कौशिकान्यपि
तिथे कोणालाही व्रत किंवा दुःखामुळे उद्वेग नव्हता; त्या स्वच्छ वस्त्रे, काहीजणी रेशमी कपडे घालत होत्या.
समेत्य यदुसिंहस्य चक्रुरस्याञ्जलिं स्त्रियः। ऊचुश्चैनं हृषीकेशं सर्वास्ताः कमलेक्षणाः
त्या सर्व स्त्रिया एकत्र जमून यदुवंशसिंहाला नमस्कार केला आणि कमलासारख्या डोळ्यांनी हृषीकेशाला संबोधले.
नारदेन समाख्यातमस्माकं पुरुषोत्तम। आगमिष्यति गोविन्दः सुरकार्यार्थसिद्धये
"हे पुरुषोत्तम, नारदांनी आम्हाला सांगितले की, देवकार्य पूर्ण करण्यासाठी गोविंदा येथे येईल."
सोऽसुरं नरकं हत्वा निशुम्भं मुरमेव च। भौमं च सपरीवारं हयग्रीवं च दानवम्
"तो असुर नरकाचा, तसेच निशुंभ, मुरा, भौम आणि त्याच्या सोबत असलेल्यांचा, तसेच हयग्रीव दानवाचा वध करील."
तथा पञ्चजनं चैव प्राप्स्यते धनमक्षयम्। सोऽचिरेणैव कालेन युष्मन्मोक्ता भविष्यति
"तसेच, तो पंचजनाचा पराभव करील आणि अमर्याद संपत्ती मिळवील; लवकरच तो तुम्हाला मुक्त करील."
एवमुक्त्वागमद्धीरो देवर्षिर्नारदस्तथा। त्वां चिन्तयानाः सततं तपो घोरमुपास्महे
असे सांगून, धीरगंभीर नारद ऋषी निघून गेले; आम्ही मात्र तुझा सतत ध्यान करत कठोर तपश्चर्या करत राहिलो.
कालेऽतीते महाबाहुं कदा द्रक्ष्याम माधवम्। इत्येवं हृदि सङ्कल्पं कृत्वा पुरुषसत्तम। तपश्चराम सततं रक्ष्यमाणा हि दानवैः
"कधी आपण काळानंतर त्या महाबाहू माधवाचे दर्शन घेऊ?" असे मनाशी ठरवून, हे पुरुषसत्तम, आम्ही दानवांच्या पहाऱ्यात असूनही सातत्याने तपश्चर्या केली.
ततोऽस्मत्प्रियकामार्थं भगवान्मारुतोऽब्रवीत्। यथोक्तं नारदेनाथ न चिरात्तद्भविष्यति
मग आमच्या सर्वात प्रिय इच्छेसाठी, भगवंत मारुताने सांगितले, "नारदांनी जसे सांगितले, तसे लवकरच घडेल."
तासां परमनारीणामृषभाक्षं पुरः स्थितम्। ददृशुर्देवगन्धर्वा गृष्टीनामिव गोपतिम्
त्या श्रेष्ठ स्त्रियांच्या समोर, बैलासारख्या डोळ्यांचा तो पुरुष उभा असताना, देव आणि गंधर्वांनी त्याला पाहिले, जणू गायींमध्ये गवळा उभा आहे.
तस्य चन्द्रोपमं वक्त्रमुदीक्ष्य मुदितेन्द्रियाः। सम्प्रहृष्टा महाबाहुमिदं वचनमब्रुवन्
त्याचं चंद्रासारखं तेजस्वी मुख पाहून सर्वांच्या इंद्रियांना आनंद झाला. त्या सगळ्या आनंदित होऊन त्या महाबाहूला म्हणाल्या—
सत्यव्रत पुरा वायुरिदमस्मानिहाब्रवीत्। सर्वभूतहितज्ञश्च महर्षिरपि नारदः
सत्यव्रता, पूर्वी वायूदेव आणि सर्व जीवांची कल्याण जाणणारे महर्षी नारद यांनी आम्हाला इथे हे सांगितलं होतं.
विष्णुर्नारायणो देवः शङ्खचक्रगदासिभृत्। स भौमं नरकं हत्वा भर्ता वो भविता ध्रुवम्
शंख, चक्र, गदा आणि तलवार धारण करणारे विष्णू, म्हणजे नारायण, जेव्हा पृथ्वीवरील नरकाचा वध करतील, तेव्हा ते नक्कीच तुमचे पती होतील.
दिष्ट्या तस्यर्षिमुख्यस्य नारदस्य महात्मनः। वचनादेव सत्यं नो भर्ता भवितुमर्हसि
त्या महान नारद ऋषींच्या कृपेने आणि त्यांच्या वचनामुळे, तोच आमचा पती होणार हे निश्चित आहे.
यत्प्रियं बत पश्याम श्रुतं प्रियमरिन्दम। दर्शनेन कृतार्थाः स्मो वयमस्य महात्मनः
शत्रूंचा संहार करणाऱ्या, आम्हाला जे प्रिय आहे ते पाहायला आणि ऐकायला मिळालं, हे आमचं भाग्य आहे! या महात्म्याचं दर्शन घेऊन आमचं जीवन सार्थक झालं.
उवाच हि यदुश्रेष्ठः सर्वास्ता जातमन्मथाः। यथा ब्रूत विशालाक्ष्यस्तत्सर्वं वो भविष्यति
त्यावेळी सर्व स्त्रिया प्रेमाने भारावून गेल्या हे पाहून, यदुकुळातील श्रेष्ठ पुरुष म्हणाला— 'रमणीय नेत्र असणाऱ्या स्त्रियांनो, तुम्हाला जे काही हवं आहे ते सर्व मी तुम्हाला देईन.'
ततस्ता गरुडे सर्वाः सरत्नधनसञ्चयाः। क्षिप्रमारोपयाञ्चक्रे भगवान्देवकीसुतः
मग देवकीपुत्र भगवंताने सर्व स्त्रियांना, त्यांच्यासकट त्यांच्या दागिन्यांसह आणि संपत्तींसह, पटकन गरुडावर बसवलं.
सपक्षिगणमातङ्गं सव्यालमृगपन्नगम्। शाखामृगगणैर्जुष्टं सप्रस्तरशिलातलम्
पक्ष्यांचे थवे, हत्ती, वन्य प्राणी, साप, झाडांवर राहणारे प्राणी, आणि खडकाळ पठारांनी सजलेला तो प्रदेश,
न्यङ्कुभिश्च वराहैश्च रुरुभिश्च निषेवितम्। सप्रपातमहासानुं विचित्रशिखिसङ्कुलम्
वराह, कृष्णमृग, हरिण यांनी भरलेला, मोठ्या उतार-खाचांनी आणि विविध रंगांच्या मोरांनी गजबजलेला तो डोंगर,
स महेन्द्रानुजः शौरिश्चकार गुरुडोपरि। पश्यतां सर्वभूतानामुत्पाट्य मणिपर्वतम्
महेंद्राचा धाकटा भाऊ, शौरि, सर्व जीवांच्या समोर, तो मणिपर्वत उखडून गरुडावर ठेवला.
उपेन्द्रं बलदेवं च वासवं च महाबलम्। स्वपक्षबलविक्षेपैर्महाद्रिशिखरोपमः
उपेन्द्र, बलराम आणि बलवान इंद्र, आपल्या पंखांच्या सामर्थ्याने, जणू मोठ्या पर्वतशिखरांसारखे वाटत होते.
दिक्षु सर्वासु संरावं स चक्रे गरुडो वहन्। आरुजन्पर्वताग्राणि पादपांश्च समुत्क्षिपन्
गरुडाने त्यांना वाहून नेताना सर्व दिशांना मोठा आवाज केला, पर्वतशिखरे उपटली आणि झाडे उचलली.