सर्वकालफलैर्वृक्षैः पुष्पितैरुपशोभिताम्। पुष्पगन्धैश्च सङ्कीर्णां रमणीयमहारथाम्
सर्व ऋतूंमध्ये फळांनी लगडलेली, फुलांनी बहरलेली, फुलांच्या सुवासाने भरलेली आणि भव्य रथांनी शोभलेली ती नगरी फारच सुंदर दिसत होती.
नानारत्नैश्च सम्पूर्णामिन्द्रस्येवामरावतीम्। विवेश स पुरीं लङ्कां राक्षसैश्च निषेविताम्
विविध रत्नांनी भरलेली, इंद्राच्या अमरावतीसारखी, राक्षसांनी वसलेली ती लंका नगरी तो आत गेला.
ददर्श स पुरीं लङ्कां राक्षसैश्च निषेविताम्।। नानावेषधरान्दक्षान्नारीश्च प्रियदर्शनाः
तो लंका नगरी पाहिली, जिथे राक्षस वावरत होते, वेगवेगळ्या पोशाखातील कुशल पुरुष आणि देखण्या स्त्रिया तिथे दिसत होत्या.
दिव्यमाल्याम्बरधरा दिव्यभूषणभूषिताः। मदरक्तान्तनयनाः पीनश्रोणिपयोधराः
त्या स्त्रिया दिव्य हार आणि वस्त्रे घातलेली, दिव्य दागिन्यांनी सजलेली, मद्यामुळे डोळे लाल झालेले, भरदार कंबर आणि उन्नत वक्ष असलेल्या होत्या.
भैमसेनिं ततो दृष्ट्वा हृष्टास्ते विस्मयं गताः। आससाद गृहं राज्ञ इन्द्रस्य सदनोपमम्
भीमसेनाचा मुलगा तिथे दिसताच त्या सर्व आनंदित आणि आश्चर्यचकित झाल्या; तो राजाच्या, इंद्राच्या सदनासारख्या, महालाकडे गेला.
bकुरूणामृष्टबो राजा पाण्डुर्नाम महाबलः।। aकनीयांस्तस्य दायादः सहदेव इति श्रुतः। bतेनाहं प्रेषितो दूतः करार्थं कौरवस्य च
कौरवांचा राजा, मोठ्या बळाचा पांडू नावाचा, त्याचा धाकटा वारस सहदेव म्हणून ओळखला जातो; त्याने मला कौरवांच्या विवाहासाठी दूत म्हणून पाठवले आहे.
द्रष्टुमिच्छामि राजेनद्रं त्वं क्षिप्रं मां निवेदय
मला राजाची भेट घ्यायची आहे; तू लवकर मला त्याच्यापर्यंत पोहोचव.
तथेत्युक्त्वा विवेशाथ भवनं स निवेदकः। प्राञ्जलिः स्रवमाचष्ट स्रवां दूतगिरं तदा
'ठीक आहे' असे म्हणून तो सूचक महालात गेला आणि हात जोडून दूताचे बोलणे सांगितले.
द्वारपालवचः श्रुत्वा राक्षसेन्द्रो विभीषणः। उवाच वाक्यं धर्मात्मा समीपं मे प्रवेश्यताम्
दरवाजावरच्या रक्षकाचे बोलणे ऐकून, धर्मात्मा राक्षसांचा राजा विभीषण म्हणाला, 'त्याला माझ्या जवळ आणा.'
एवमुक्तस्तु राज्ञा स धर्मज्ञेन महात्मना। अथनिष्कम्य सम्भ्रान्तो द्वार्स्थोहैडिम्बमब्रवीत्
महान आणि धर्मज्ञ राजाने असे सांगितल्यावर, दरवाजावरचा रक्षक घाईने बाहेर गेला आणि हिडिंबाला सांगितले.
एहि दूत नृपं द्रष्टुं क्षिप्रं प्रविश च स्वयम्। द्वारपालवचः श्रुत्वा प्रविवेश घटोत्कचः
'ए दूत, राजाला भेटायला लवकर आत जा,' असे दरवाजावरच्या रक्षकाने सांगितल्यावर घटोत्कच आत गेला.
स प्रविश्य ददर्शाथ राक्षसेन्द्रस्य मन्दिरम्। ततः कैलाससङ्काशं तत्पकाञ्चनतोरणम्
तो आत गेला आणि राक्षसांच्या राजाचा कैलास पर्वतासारखा, सोन्याच्या कमानींनी सजलेला महाल पाहिला.
प्राकारेण परिक्षिप्तं गोपुरैश्चापि शोभितम्। हर्म्यप्रासादसम्बाधं नानारत्नोपशोभितम्
मजबूत तटांनी वेढलेला, मनोऱ्यांनी शोभलेला, महाल आणि प्रासादांनी भरलेला, विविध रत्नांनी सजलेला तो महाल होता.
काञ्चनैस्तापनीयैश्च स्फाटिकै राजतैरपि। वज्रवैडूर्यजुष्टैश्च स्तम्भैश्च सुमनोहरैः
सोन्याचे, शुद्ध सोन्याचे, स्फटिकाचे, चांदीचे आणि वज्र व वैडूर्याच्या सुंदर खांबांनी सजलेला तो महाल होता.
नानाध्वजपताकाभिर्युक्तं मणिविचित्रितम्। चित्रमाल्यावृतं रम्यं तप्तकाञ्चनवेदिकम्
अनेक ध्वज आणि पताका, रत्नांची सजावट, फुलांच्या माळांनी आच्छादलेला, रमणीय आणि तळपत्या सोन्याच्या वेदीने युक्त असा तो महाल होता.
स दृष्ट्वा तत्र सर्वं च भैमसेनिर्मनोहरम्। प्रविशन्नेव हैडिम्बः शुश्राव मधुरस्वरम्
भीमसेनाचा मुलगा हे सर्व मनोहारी दृश्य पाहताना, आत जात असतानाच त्याच्या कानावर गोड स्वर पडला.
तन्त्रीगीतसमाकीर्णं समतालमिताक्षरम्। दिव्यदुन्दुभिनिर्ह्रादं वादित्रसततं शुभम्
तिथे वीणेच्या गाण्यांनी, समतोल ताल आणि शब्दांनी, दिव्य डमरू आणि सतत वाजणाऱ्या शुभ वाद्यांच्या निनादांनी वातावरण भरलेले होते.
स श्रुत्वा मधुरं शब्दं प्रीतिमानभवत्तदा। ततो विगाह्य हैडिम्बो बहुकक्ष्यां मनोरमाम्
तो गोड आवाज ऐकून हिडिंबा आनंदित झाला; मग तो त्या अनेक अंगणांनी आणि रम्य अशा महालात गेला.
स ददर्श महात्मानं द्वार्स्थेन सह भारत। तं विभीषणमासीनं काञ्चने परमासने
त्याने त्या महान आत्म्याला दाराशी बसलेल्या द्वारपालासोबत पाहिले, भारत. तो विभीषण सुवर्णाच्या उत्तम सिंहासनावर बसलेला होता.
दिवि भास्करसङ्काशं मुक्तामणिविभूषितम्। दिव्याभरणचित्राङ्गं दिव्यरूपधरं विभुम्
तो आकाशात सूर्यासारखा तेजस्वी दिसत होता, मोत्यांनी व रत्नांनी सजलेला, दिव्य दागिन्यांनी सुशोभित शरीर, दिव्य रूप धारण केलेला तो प्रभू होता.
दिव्यमाल्याम्बरधरं दिव्यगन्धोक्षितं शुभम्। विभ्राजमानं वपुषा सूर्यवैश्वानरप्रभम्
तो दिव्य फुलांच्या माळा व वस्त्रे परिधान केलेला, स्वर्गीय सुगंधांनी अभिषिक्त, शुभ्र व तेजस्वी देहाचा, सूर्य व अग्नीप्रमाणे तेज असलेला होता.
उपोपविष्टं सचिवैर्देवैरिव शतक्रतुम्। यक्षैर्महात्मभिर्दिव्यनारीभिर्हृद्यकान्तिभिः
तो आपल्या मंत्र्यांसोबत बसला होता, जणू देवांमध्ये इंद्रच, महान आत्म्यांचे यक्ष आणि सुंदर दिव्य स्त्रिया त्याच्याभोवती होत्या.
गीतैर्मङ्गलयुक्तैश्च पूज्यमानं यथा दिवि। चामरे व्यजने चाग्र्ये हेमदण्डे महाधने
मंगलमय गाण्यांनी त्याचा सन्मान होत होता, जणू स्वर्गातच; उत्तम चामरांनी व सोन्याच्या दांड्यांनी बनवलेल्या श्रीमंत पंख्यांनी त्याला वाऱ्याचा शीतल स्पर्श दिला जात होता.
गृहीते वरनारीभ्यां धूयमाने च मूर्धनि। अर्चिष्मन्तं श्रिया जुष्टं कुबेरवरुणोपमम्
श्रेष्ठ स्त्रिया त्याच्या दोन्ही बाजूंनी पंखे धरून त्याचे मस्तक पंख्यांनी झुलवत होत्या, तो तेजाने उजळून निघालेला, श्रीमंतीने भरलेला, कुबेर व वरुणासारखा दिसत होता.
धर्मे चैव स्थितं नित्यमद्भुतं राक्षसेस्वरम्। राममिक्ष्वाकुनाथं वै स्मरन्तं मनसा सदा
तो नेहमी धर्मात स्थित असलेला, अद्भुत असा राक्षसांचा राजा, आपल्या मनात नेहमी राम, इक्ष्वाकू कुळाचा नाथ, यांचा स्मरण करणारा होता.
दृष्ट्वा घटोत्कचो राजन्ववन्दे तं कृताञ्जलिः। प्रह्वस्तस्थौ महावीर्यः शक्रं चित्ररथो यथा
राजा, घटोत्कचाने त्याला पाहून हात जोडून वंदन केले; तो मोठ्या नम्रतेने उभा राहिला, जणू चित्ररथ इंद्रासमोर उभा राहतो तसा.
तं दूतमागतं दृष्ट्वा राक्षसेन्द्रो विभीषणः। पूजयित्वा यथान्यायं सान्त्वपूर्वं वचोऽब्रवीत्
त्या दूताला आलेले पाहून राक्षसांचा राजा विभीषणाने त्याचे योग्य प्रकारे स्वागत केले आणि सौम्य शब्दांनी त्याला धीर दिला.
कस्य वंशे स सञ्जातः करमिच्छन्महीपतिः। तस्यानुजान्समस्तांश्च पुरं देशं च तस्य वै
तो कोणत्या कुळात जन्मलेला आहे, जो राजा व्हायचे इच्छितो? त्याचे सर्व भाऊ, त्याचे नगर आणि त्याची भूमी यांची मला माहिती सांग.
त्वां च कार्यं च तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामि तत्वतः। विस्तरेण मम ब्रूहि सर्वानेतान्पृथक्पृथक्
तू कोण आहेस आणि तुझ्या या कार्याचा हेतू काय, हे सर्व मला खरीखुरी माहिती ऐकायची आहे. प्रत्येकाची सविस्तर माहिती मला वेगवेगळी सांग.
एवमुक्तस्तु हैडिम्बः पौलस्त्येन महात्मना। कृताञ्जलिरुवाचाथ समर्थमिदमुत्तरम्
पुलस्त्यकुळातील त्या महान आत्म्याने असे विचारल्यावर, हात जोडून हिडिंबाने समर्थपणे हे उत्तर दिले.