दर्शने सहदेवस्य न च तृप्ता नराः परे। गच्छन्तमनुगच्छन्तः प्राप्ताः कौतूहलान्विताः
सहदेवाला पाहूनही इतर लोक तृप्त झाले नाहीत; तो जिथे गेला तिथे ते त्याच्या मागे उत्सुकतेने गेले.
ततो माद्रीसुतों राजन्मृगसङ्घान्विलोकयन्। गजान्वनचरानन्यान्व्याघ्रान्कुष्णमृगान्बहून्
माद्रीपुत्राने, राजा, हरणांचे कळप, हत्ती, इतर वनातील प्राणी, वाघ आणि अनेक चित्ते पाहिले.
शुकान्मयूरान्दृष्ट्वा तु गृध्रानारण्यकुक्कुटान्। ततो देशं समासाद्य श्वशुरस्य महीपतेः
त्याने पोपट, मोर, गिधाडे आणि जंगलातील कोंबड्या पाहिल्या; मग आपल्या सासऱ्या, त्या राजाच्या प्रदेशात पोहोचला.
प्रेषयामास माद्रेयो दूतान्पाण्ड्याय वै तदा। प्रतिजग्राह तस्याज्ञां सम्प्रीत्या मलयध्वजः
त्या वेळी माद्रीपुत्राने पांड्याला दूत पाठवले; मल्यध्वजाने त्याचे आदेश आनंदाने स्वीकारले.
भार्या रूपवती जिष्णोः पाण्ड्यस्य तनया शुभा। चित्राङ्गदेति विख्याता द्रमिडी योषितां वरा
जिष्णूची सुंदर पत्नी, पांड्याची सुप्रसिद्ध कन्या चित्रांगदा, द्राविड स्त्रियांमध्ये श्रेष्ठ होती.
आगतं सहदेवं तु सा श्रुत्वाऽन्तः पुरे पितुः। प्रेषयामास सम्प्रीत्या पूजारत्नं च वै बहु
सहदेव आपल्या वडिलांच्या नगरीत आला हे कळताच तिने आनंदाने भरपूर पूजा आणि रत्ने पाठवली.
पाण्ड्योऽपि बहुरत्नानि दूतैः सह मुमोच ह। मणिमुक्ताप्रवालानि सहदेवाय कीर्तिमान्
कीर्तिवान पांड्यानेही आपल्या दूतांमार्फत सहदेवाला अनेक मौल्यवान रत्ने, मणी, मोती आणि प्रवाळ दिली.
तां दृष्ट्वाऽप्रतिमां पूजां पाण्डवोऽपि मुदा नृप। भ्रातुः पुत्रे बहून्रत्नान्दत्वा वै बभ्रूवाहने
ती अप्रतिम पूजा पाहून पांडव आनंदित झाला आणि आपल्या भावाच्या मुलाला, बभ्रुवाहनाला, अनेक रत्ने दिली.
पाण्ड्यं द्रमिडराजानं श्वशुरं मलयध्वजम्। स दूतैस्तं वशे कृत्वा मणलूरेश्वरं तदा
त्याने मग दूतांमार्फत पांड्य, द्राविडराजा, सासरा मल्यध्वज आणि मणलूरचा राजा यांना आपल्या अधीन केले.
ततो रत्नान्युपादाय द्रमिडैरावृतो ययौ। अगस्त्यस्यालयं दिव्यं देवलोकसमं गिरिम्
मग रत्ने घेऊन, द्राविड लोकांनी वेढलेला तो, अगस्त्याच्या दिव्य निवासाकडे, देवांच्या लोकासारख्या पर्वताकडे गेला.
स तं प्रदक्षिमं कृत्वा मलयं भरतर्षभ। लङ्घयित्वा तु माद्रेयस्ताम्रपणीं नदीं शुभाम्
त्याने त्या मलय पर्वतीची प्रदक्षिणा केली आणि मग माद्रीपुत्राने सुंदर ताम्रपर्णी नदी ओलांडली.
प्रसन्नसलिलां दिव्यां सुशीतां च मनोहराम्। समुद्रतीरमासाद्य न्यविशत्पाण्डुनन्दनः
स्वच्छ, दिव्य, थंड आणि मनमोहक पाण्याच्या समुद्रकिनाऱ्यावर पोहोचून पांडुपुत्र तिथे विसावला.
सहदेवस्ततो राजा मन्त्रिभिः सह भारत। सम्प्रधार्य महाबाहुः सचिवैर्बुद्धिमत्तरैः
मग सहदेव राजा आपल्या हुशार मंत्र्यांबरोबर चर्चा करून, त्यांच्या सल्ल्यानुसार सर्व गोष्ट नीट विचारात घेतली.
स विचार्य तदा राजन्सहदेवस्त्वरान्वितः। चिन्तयामास राजेन्द्र भ्रातुः पुत्रं घटोत्कचम्
तेव्हा सहदेवाने, लवकरच निर्णय घेऊन, आपल्या भावाच्या घटोत्कच या मुलाबद्दल विचार करू लागला.
ततश्चिन्तितमात्रे तु राक्षसः प्रत्यदृश्यत। अतिदीर्घो महाबाहु सर्वाभरणभूषितः
आणि जसा त्याचा विचार केला, तसा तो राक्षस तिथेच प्रकट झाला—अतिशय उंच, बलाढ्य हातांचा, आणि सर्व प्रकारच्या दागिन्यांनी मढवलेला.
नीलजीमूतसङ्काशस्तप्तकाञ्चनकुण्डलः। विचित्रहारकेयूरः किङ्किणीमणिभूषितः
तो काळ्या मेघासारखा दिसत होता, त्याच्या कानात तेजस्वी सोन्याची कुंडले होती, गळ्यात सुंदर हार, हातात केवळ्या, आणि कमरेला मण्यांच्या किंकिण्या झळकत होत्या.
हेममाली महादंष्ट्रः किरीटी कुक्षिबन्धनः। ताम्रकेशो हरिश्मश्रुर्भीमाङ्गः कटकाङ्गदः
त्याच्या गळ्यात सोन्याची माळ होती, मोठ्या दातांचे, डोक्यावर मुकुट, कमरेला पट्टा, केस तांबूस, दाढी पिवळी, शरीर भयंकर आणि हातात कडे व अंगठ्या होत्या.
रक्तचन्दनदिग्धाङ्गः सूक्ष्माम्बरधरो बली। बलेन स ययौ तत्र चालयन्निव मेदिनीम्
त्याचे अंग लाल चंदनाने लिंपलेले होते, अंगात सूक्ष्म वस्त्र होते, आणि तो फार बलवान होता; तो चालू लागला की जणू पृथ्वी हलते आहे असे वाटत होते.
ततो दृष्ट्वा जना राजन्नायान्तं पर्वतोपमम्। भयाद्धि दुद्रुवुः सर्वे सिंहात्क्षुद्रमृगा यथा
राजा, तो पर्वतासारखा येताना पाहून, सगळे लोक घाबरून पळाले, जसे लहान प्राणी सिंहापासून पळतात.
आससाद च माद्रेयं पुलस्त्यं रावणो यथा। अभिवाद्य ततो राजन्सहदेवं घटोत्कचः
तो मद्रीपुत्र सहदेवाजवळ गेला, जसा रावण पुलस्त्याजवळ गेला होता; मग घटोत्कचाने सहदेवाला वंदन केले.
प्रह्वः कृताञ्जलिस्तस्थौ किं कार्यमिति चाब्रवीत्। तं परिष्वज्य बाहुभ्यां मूर्ध्न्युपाघ्राय पाण्डवः
तो विनयाने हात जोडून उभा राहिला आणि म्हणाला, 'काय आज्ञा आहे?' पांडवाने त्याला दोन्ही हातांनी मिठी मारली आणि त्याच्या डोक्याचा सुगंध घेतला.
तं मेरुशिखराकारमागतं पाण्डुनन्दनः। पूजयित्वा सहामात्यः प्रीतो वाक्यमुवाच ह
जो मेरू पर्वताच्या शिखरासारखा दिसत होता, त्याचे पांडुपुत्राने आणि मंत्र्यांनी स्वागत केले आणि आनंदाने त्याच्याशी बोलू लागला.
गच्छ लङ्कां पुरीं वत्स करार्थं मम शासनात्। ।। तत्र दृष्ट्वा महात्मानं राक्षसेन्द्रं बिभीषणम्
'बाळा, माझ्या आज्ञेने लंका नगरीत जा; तिथे राक्षसांचा राजा विभीषण या महात्म्याला भेट.'
रत्नानि राजसूयार्थं विविधानि बहूनि च। उपादाय च सर्वाणि प्रत्यागच्छ महाबल
'राजसूय यज्ञासाठी तिथल्या सर्व प्रकारच्या मौल्यवान रत्ने घेऊन परत ये, हे बलाढ्या.'
पाण्डवेनैवमुक्तस्तु मुदा युक्तो घटोत्कचः। तथेत्युक्त्वा महाराज प्रतस्ये दक्षिणां दिशम्
पांडवाने असे सांगितल्यावर घटोत्कच आनंदाने म्हणाला, 'तसेच होईल, राजन,' आणि दक्षिण दिशेला निघाला.
प्रययौ दक्षिणं कृत्वा सहदेवं घटोत्कचः। लङ्कामभिमुको राजन्समुद्रं स व्यलोकयत्
घटोत्कचाने सहदेवाचा निरोप घेतला आणि राजा, तो लंका कडे जाण्यासाठी दक्षिणेकडे जाऊ लागला, समुद्राकडे पाहू लागला.
कूर्मग्राहझषाकीर्णं मीननक्रैस्तथाऽऽकुलम्। शुक्तिव्रातसमाकीर्णं शङ्कानां निचयाकुलम्
त्याने समुद्रात कासवे, मगर, मोठ्या मासे, शिंपले आणि शंखांच्या राशी पाहिल्या.
स दृष्ट्वा रामसेतुं च चिन्तयन्रामविक्रमम्।। गत्वा पारं समुद्रस्य दक्षिणं स घटोत्कचः
त्याने रामसेतू पाहिला आणि रामाच्या पराक्रमाचा विचार केला; मग घटोत्कच समुद्राच्या दक्षिण किनाऱ्यावर पोहोचला.
ददर्श लङ्कां राजेन्द्र नाकपृष्ठोपमां शुभाम्। प्राकारेणावृतां रम्यां शुभद्वारैश्च शोभिताम्
राजाधिराज, तिथे त्याने लंका नगरी पाहिली, जी आकाशाच्या शिखरासारखी सुंदर, भक्कम तटांनी वेढलेली आणि सुंदर दरवाजांनी सजलेली होती.
प्रासादैर्बहुसाहस्रैः श्वेतरक्तैश्च सङ्कुलाम्। दिव्यदुन्दुभिनिर्ह्रादामुद्यानवनशोभिताम्
ती नगरी हजारो पांढऱ्या आणि लाल प्रासादांनी भरलेली, दिव्य ढोलांच्या गजराने निनादलेली आणि बगिचे-वनांनी शोभलेली होती.