तान्सर्वास्तत्र दृष्ट्वाऽथ मुदा युक्तो धनञ्जयटः। वशे चक्रे स रत्नानि लेभे च सुबहूनि च
धनंजयाने ती सर्व दृश्ये पाहून मनापासून आनंद घेतला; त्याने त्यांना आपल्या अधीन केले आणि भरपूर मौल्यवान रत्ने मिळवली.
ततो निषधमासाद्य गिरिस्थानजयत्प्रभुः। अथ राजन्नतिक्रम्य निषधं शैलमायतम्
नंतर तो निषध पर्वत प्रदेशात पोहोचला आणि त्या प्रदेशावर विजय मिळवला; मग, राजन, विशाल निषध पर्वत ओलांडून पुढे गेला.
विवेश मध्यमं वर्षं पार्थो दिव्यमिलावृतम्। तत्र दिव्योपमान्दिव्यान्पुरुषान्देवदर्शनान्
पार्थाने दिव्य बागांनी सजलेला मध्यवर्ती प्रदेश गाठला; तिथे त्याने देवांसारखे तेजस्वी पुरुष पाहिले.
अदृष्टपूर्वान्सुभगान्स ददर्श धनञ्जयः। सदनानि च शुभ्राणि नारीश्चाप्सरसंनिभाः
धनंजयाने तिथे पूर्वी कधीही न पाहिलेले, भाग्यवान आणि अद्भुत जीव, शुभ्र निवासस्थानं आणि अप्सरांसारख्या सुंदर स्त्रिया पाहिल्या.
दृष्ट्वा तानजयद्रम्यान्स तैश्च ददृशे तदा। जित्वा च तान्महाभागान्करे च विनिवेश्य च
त्या रम्य लोकांना पाहून अर्जुनही त्यांच्याकडून पाहिला गेला; त्याने त्या महान लोकांवर विजय मिळवून त्यांना आपल्या अधीन केले.
रत्नान्यादाय दिव्यानि भूषणान्यासनैः सह। उदीचीमथ राजेन्द्र ययौ पार्थो मुदाऽन्वितः
तो दिव्य रत्ने, दागिने आणि आसने घेऊन, आनंदाने उत्तरेकडे निघाला, राजेंद्र.
स ददर्श ततो मेरुं शिखरीणां प्रभुं महत्। तं काञ्चनमयं दिव्यं चतुर्वणं दुरासदम्
नंतर त्याने मेरू पर्वत पाहिला, जो सर्व शिखरांचा स्वामी, विशाल, सोन्याचा, दिव्य आणि चौकोनी असून जवळ जाण्यास कठीण आहे.
उन्नतं शतसाहस्रं योजनानां तु सुस्थितम्। ज्वलन्तमचलं मेरुं तेजोराशिमनुत्तमम्
तो मेरू पर्वत उंच, शंभर हजार योजनांपर्यंत पोहोचणारा, स्थिर आणि तेजाने प्रज्वलित असा अद्वितीय तेजाचा समूह आहे.
आक्षिपन्तं प्रभां भानोः स्वशृङ्गैः काञ्चनोज्ज्वलैः। काञ्चनाभरणं दिव्यदेवगन्धर्वसेवितम्
त्याच्या सोन्याच्या उजळ शिखरांनी सूर्याच्या प्रकाशाला जणू पकडून ठेवले आहे; तो सोन्याच्या अलंकारांनी सजलेला असून, देव आणि गंधर्व त्याची सेवा करतात.
अप्रमेयमनाधृष्यमधर्मबहुलैर्जनैः। व्यालैराचरितं धोरैर्दिव्यौषधिविदीपितम्
तो पर्वत अमाप, अधर्मी लोकांना जिंकता न येणारा, सर्प आणि भयंकर प्राण्यांनी भरलेला, दिव्य औषधींनी उजळलेला आहे.
स्वर्गमावृत्य तिष्ठन्तमुच्छ्रायेण महागिरिम्। अगम्यं मनसाप्यन्यैर्नदीवृक्षसमन्वितम्
तो महान पर्वत, उंचीने स्वर्गाला भिडलेला, नद्या आणि झाडांनी वेढलेला, इतरांसाठी मनातही पोहोचता न येणारा आहे.
नानाविहगसङ्घैश्च नादितं सुमनोहरैः। तं दृष्टा फल्गुनो मेरुं प्रीतिमानभवत्तदा
अनेक सुंदर पक्ष्यांच्या थव्यांनी गुंजणारा तो मेरू पाहून फाल्गुनाचा मन आनंदाने भरून गेले.
मेरोरिलावृतं दिव्यं सर्वतः परिमण्डितम्। मेरोस्तु दक्षिणे पार्श्वे जम्बूर्नाम वनस्पतिः
मेरूच्या सभोवती दिव्य इलावृत प्रदेश सर्व बाजूंनी सुंदरपणे सजलेला आहे; मेरूच्या दक्षिण बाजूला जांभू नावाचे झाड उभे आहे.
नित्यपुष्पफलोपेवः सिद्धचारणसेवितः। आस्वर्गमुच्छ्रिता राजंस्तस्य शाखा वनस्पतेः
ते झाड नेहमी फुलांनी व फळांनी बहरलेले, सिद्ध आणि चारण यांच्या सेवेत असते; त्याच्या फांद्या, राजन, स्वर्गापर्यंत पोहोचतात.
यस्य नाम्ना त्विदं द्वीपं जन्बूद्वीपमिति स्मृतम्। तां च जम्बूं ददर्शाथ सव्यसाची परन्तपः
त्याच्याच नावावरून या द्वीपाला जांभूद्वीप असे म्हणतात; आणि सव्यसाची, शत्रूंचा संहार करणारा, त्या जांभू वृक्षाचे दर्शन घेतले.
तौ दृष्ट्वाऽप्रतिमौ लोके जम्बूं मेरुं च संस्थितौ। प्रतीमानभवद्राजन्सर्वतः स विलोकयन्
जगात अद्वितीय असे जांभू वृक्ष आणि मेरू पर्वत एकत्र उभे असलेले पाहून, राजा सर्व बाजूंनी पाहत आश्चर्यचकित झाला.
तत्र लेभे ततो जिष्णुः सिद्धैर्दिव्यैश्च चारणैः। रत्नानि बहुसाहस्रं दत्तान्याभरणानि च
तेथे अर्जुनाला सिद्ध आणि दिव्य चारणांनी हजारो मौल्यवान रत्ने आणि दागिने दिली.
वासांसि च महार्हाणि तत्र लब्ध्वाऽर्जुनस्तदा। आमन्त्रयित्वा तान्सर्वान्यज्ञमुद्दिश्य वै गुरोः
तेथे अर्जुनाने अतिशय मौल्यवान वस्त्रे मिळवली आणि सर्वांना गुरूंसाठीच्या यज्ञाबद्दल सांगितले.
अथादाय बहून्रत्नान्गमनाययोपचक्रमे। मेरुं प्रदक्षिणीकृत्य प्रवतप्रवरं प्रभुः
मग त्याने अनेक रत्ने घेतली आणि प्रवासाला सुरुवात केली; त्या पराक्रमीने मेरू पर्वताची प्रदक्षिणा केली.
ययौ जम्बूनदीतीरे नदीं श्रेष्ठां विलोकयन्। स तां मनोरमां दिव्यां जम्बूस्वादुरसावहाम्
तो जांभू नदीच्या काठी गेला आणि ती सुंदर, दिव्य, जांभू फळासारख्या गोड पाण्याची उत्तम नदी पाहिली.
हैमपक्षिगणैर्जुष्टां सौवर्णजलजाकुलाम्। हैमपङ्कां हैमजलां सौवर्णोज्ज्वलवालुकाम्
ती नदी सोन्याच्या पक्ष्यांच्या थव्यांनी, सोन्याच्या कमळांनी, सोन्याच्या चिखलाने, सोन्याच्या पाण्याने आणि तेजस्वी सोन्याच्या वाळूने भरलेली होती.
क्वचित्मुपिष्पितैः पूर्णां सौवर्णकुसुमोत्पलैः। क्वचित्तीररुहैः कीर्णां हैमपुष्पैः सुपुष्पितैः
कुठे ती सोन्याच्या फुललेल्या कमळांनी आणि निलांबांनी भरलेली होती; तर कुठे तिच्या काठावर फुललेल्या झाडांवरून पडलेली सुंदर सोन्याची फुले पसरलेली होती.
तीर्थैश्च रुक्मसोपानैः सर्वतः समलङ्कुताम्। विमलैर्मणिजालैश्च नृत्तगीतरवैर्युताम्
ती नदी सर्वत्र पवित्र स्नानघाटांनी, सोन्याच्या पायऱ्यांनी, निर्मळ रत्नजाळांनी आणि नृत्य-गाण्याच्या आवाजांनी सजलेली होती.
दीप्तैर्हेमवितानैश्च समन्ताच्छोभितां शुभाम्। तथाविधां नदीं दृष्ट्वा पार्थस्तां प्रशशंस ह
ती सर्व बाजूंनी तेजस्वी सोन्याच्या छत्रांनी शोभलेली होती; अशी नदी पाहून पार्थाने तिचे कौतुक केले.
दृष्टपूर्वां राजेन्द्र दृष्ट्वा हर्षमवाप च। दर्शनीयां नदीतीरे पुरुषान्सुमनोहरान्
राजेंद्र, अशी नदी त्याने कधीच पाहिली नव्हती; ती पाहून त्याला आनंद झाला आणि त्या काठी सुंदर पुरुष दिसले.
तान्नदीसलिलाहारान्सदारानमरोपमान्। नित्यं सुखमुदा युक्तान्सर्वालङ्कारशोभितान्
त्यांनी नदीच्या पाण्यावर राहणारे, आपल्या पत्नींसह, अमरांसारखे, नेहमी सुखी आणि आनंदी, सर्व अलंकारांनी सजलेले लोक पाहिले.
तेभ्यो बहूनि रत्नानि तदा लेभे धनञ्जयः। दिव्यजम्बूफलं हैमं भूषणानि च पेशलम्
त्यांच्याकडून धनंजयाने अनेक मौल्यवान रत्ने, दिव्य सोन्याची जांभू फळे आणि सुंदर दागिने मिळवली.
लब्ध्वा तान्दुर्लभान्पार्थः प्रतीचीं प्रययौ दिशम्। नागानां रक्षितं देशमजयश्च पुनस्ततः
ती दुर्मिळ संपत्ती मिळवून पार्थाने पश्चिम दिशेला प्रस्थान केले आणि पुन्हा नागांनी राखलेल्या प्रदेशावर विजय मिळवला.
ततो गन्वा महाराज वारुणीं पाकशासनिः। गन्धमादनमासाद्य ततस्तानजयत्प्रभुः
मग, महारााज, पाका-शासन असलेल्या अर्जुनाने वारुणीला जाऊन गंधमादन पर्वत गाठला आणि तिथल्या प्रदेशांवर विजय मिळवला.
तं गन्धमादनं राजन्नतिक्रम्य ततोऽर्जुनः। केतुमालं ददर्शाथ वर्षं रत्नसमन्वितम्
राजा, गंधमादन पर्वत ओलांडून अर्जुनाने रत्नांनी भरलेला केतुमाल देश पाहिला.